Omzwervingen

maltaZondag 25 januari jongstleden vertrokken we voor tien dagen zon naar Lanzarote. Een dag later postten we een ansichtkaart, mijn moeder vindt het leuk om die te ontvangen. Gistermiddag belde ze op om ons te bedanken, de kaart was gearriveerd.
Nu weten we dat dit soort post niet via de snelste route gaat, we versturen het niet voor niets aan het begin van de vakantie, gepaard gaand met de opmerking: ‘En nu hopen dat hij eerder in Nederland is dan wij’.
En toch is het wel begrijpelijk dat hij nu pas aankwam. Kijk maar eens naar het poststempel, 27 februari Malta. Eh, Malta?, dat ligt toch ergens in de Middellandse zee, bij Italië? En niet in de Atlantische oceaan, ter hoogte van Zuid Marokko. Dat was waarschijnlijk eerst wachten op een cruiseschip dat behalve de Canarische Eilanden ook havens in het Mediterrane aandoet, dan een bemanningslid omkopen in de hoop dat de kaart in Valletta in een brievenbus terecht komt die eens in de week gelicht wordt. Eenmaal ter afstempeling op het postkantoor ontstaat er een heftige discussie, in eerste instantie omdat niemand het plaatje aan de voorzijde herkent. Nadat de slimste van het stel César Manrique gegoogeld heeft volgt een nieuwe discussie, kan die kaart die kennelijk een Spaanse postzegel draagt, wel hier gestempeld worden. Uiteindelijk hakt de chef van het postkantoor met de woorden ‘op gevaar af op staande voet ontslagen te worden’ de knoop door, zet het stempel en de kaart verdwijnt in een postzak richting Olanda. Met de postkoets en dan is 5 dagen zo’n slechte tijd nog niet.

Ik heb dit blog onder de categorie uit mijn duim geplaatst maar dat is natuurlijk maar ten dele terecht.

Met het mes op tafel

Het is weer een finaleavond. Laat ik open kaart spelen, voor mij is het altijd een finaleavond. Want, laat je je kansen onderweg liggen dan ben je de laatste avond kansloos. Dan kun je, net als de andere losers zeggen dat het maar een spelletje is.  Onzin, alleen voor verliezers is het maar een spelletje, winnaars hoor je zoiets nooit zeggen. Verliezers houden het ook op geluk of het gebrek daaraan, winnaars weten dat ze hun kansen optimaal benut hebben. Verliezers zullen niet snel met het mes op tafel spelen, ze leggen zich neer bij hun nederige bijrol. Winnaars daarentegen kunnen zo’ n houding niet verkroppen, er dient op het scherp van de snede gestreden te worden. Afleidend gesjoemel dient afgestraft te worden.

Bij de dagelijkse routine in deze periode hoort een half uurtje quiz op de buis. Uitgesteld tot het moment dat het ons schikt, de zegeningen van uitzending gemist worden in dit geval benut. Eerlijk gezegd meer om de eigen triviale kennis te testen dan voor het vertoonde spel. Helaas is het blufelement door het lange voortbestaan van het programma gedegradeerd tot het toepassen van door iedereen gekende trucjes die dan ook zo goed als altijd mislukken. Datzelfde geldt voor de ingesleten gewoontes in de presentatie, standaard opmerkingen die niet veranderen nu Joost Prinsen tijdelijk vervangen is, het moet immers herkenbaar blijven. Het mes is bot geworden!

Een ouderwetse bonte avond

Ik meldde het eerder, dit jaar bestaat de Stichting SWOS 10 jaar, een lustrum dus. En we gaan dat vieren, natuurlijk. Onder andere met een feest voor onze plusminus 150 vrijwilligers. En dat doen we dan met een eigen voorstelling, eigen mensen, eigen optredens. Het wordt wel een bonte middag, niet erg toch? Gistermiddag hebben we het resultaat van de oproep besproken met een groot deel van de aanmelders. De eerste schatting levert een gevarieerde show van anderhalf tot twee uur op. En langer moet het natuurlijk niet worden. Het is vanzelfsprekend nog een ruw programma maar de ideeën worden nu uitgewerkt, ieder groepje gaat aan de slag. We hebben de tijd, de dag is pas eind oktober gepland. Maar de tijd vliegt, en eind september moeten we toch wel zo ongeveer rond zijn. We hebben er in ieder geval zin in. En dus gaat het lukken!

Dwarsligger

Het werd me nogal eens verweten, vroeger. En terecht, ik kon ontzettend dwarsliggen. Meestal met reden en vaak met succes. Want, de gevestigde orde heeft beslist niet altijd het gelijk aan haar kant. Het werd me niet altijd in dank afgenomen, af en toe leverde het toch wel waardering op, Per saldo, daar ben ik van overtuigd, heeft het mijn loopbaan goed gedaan. Want, wat heb je aan meelopers, jaknikkers?
Bij AGO, door fusie inmiddels jaren geleden in Aegon opgenomen, schreef de toenmalige voorzitter van de ondernemingsraad een maandelijkse column in het personeelsblad. Hij deed dat onder de naam Biels en het heeft jaren geduurd voor men erachter was wie zich achter dat pseudoniem verschool. Ondertussen zette hij wel mensen aan het denken, provoceerde hij ook en kon, als OR-voorzitter refereren aan zijn eigen stukjes, ‘zie je wel, het leeft in het bedrijf‘.
Ook een spoorbiels is een dwarsligger, het moge duidelijk zijn.
Naar aanleiding van mijn blog van gisteren  reageerde Anna met de opmerking dat ze altijd een dwarsligger in haar handtas heeft. Het was me meteen duidelijk dat het hier niet om een biels ging, dat overleeft zo’n handtas niet. Wat het wel was ontdekte ik via Google en de Wikipedia, uiteindelijk kwam ik hier terecht. Weer wat geleerd!

#50Books ’15-9

Wat en hoe lezen jullie onderweg?

Mijn meeste reizen gaan per auto, mijn eigen auto. En achter het stuur heb ik mijn aandacht nodig voor wat er om me heen gebeurt. Een enkele keer neem ik de bus, naar Gouda, een klein half uur. Ik geniet dan van het mooie landschap of klets wat met een toevallig dezelfde reis makende stadgenoot. Of ik snuffel wat rond op mijn smartphone, die bussen hebben tegenwoordig zelfs wifi aan boord. Ik lees nog even wat e-mailtjes, kijk wat er op Facebook gebeurt of geniet van de reacties op mijn blog. Dat is lezen, inderdaad. Maar geen krant, geen tijdschrift, geen boek.
Een boek bewaar ik tot die enkele vliegreis die we maken, op weg naar een weekje vakantie. In mijn rugzak zit dan steevast mijn e-reader en zodra we onze stoel bereikt hebben komt die tevoorschijn. Voor de start heb ik al de nodige pagina’s tot me genomen en ik laat me hooguit storen voor een kopje koffie of een plaspauze. En door alles wat er om me heen gebeurt, ik kan me dan slecht concentreren. Voor de trip kies ik dus iets makkelijks uit. Zo las ik vorige maand, op weg naar Lanzarote Kieft, tot ongeveer de helft. En de rest bewaarde ik voor de terugreis. Het is nog steeds niet uit, boeit me niet echt. Misschien op de volgende vliegreis ;-)

Kaas #WOT ’15-9

Om het weer goed te maken na het blogje van gister vandaag de echte #WOT, gisteren, dus donderdag geschreven. Martha koos kaas als woord van de week.
Al doet mijn naam anders vermoeden, als echte Hollandse kaaskop heb ik natuurlijk wel wat met dat woord. Eerst maar even de spreekwoorden, goed voor degenen die willen integreren tot echte kaaskoppen ;-) :

  • daar heeft hij geen kaas van gegeten.
  • de boter en de kaas te dik gesneden hebben
  • de kaas niet van het brood laten eten
  • er geen kaas van hebben gegeten.
  • zich de kaas niet van het brood laten eten
  • zich de kaas van het brood laten eten

Hier, in het Groene Hart, de landschapstuin van de Randstad kennen we de overheerlijke Leidse en Goudse kazen en de vele varianten daarop. Zo schreef ik over de Stolwijkse boerenkaas, over het Europese GTS-label voor kaas en over ‘mag het iets meer zijn’. Ook schreef ik over het mooie land waar onze kaas vandaan komt en over een memorabele ontmoeting bij de kaasboer. Kortom, kaas hoort erbij op mijn blog.
En niet alleen op mijn blog, ook op mijn bord. Wat is er lekkerder dan een snee Steenwijker roggebrood met een belegen boerenkaas uit deze streek belegd? Misschien dat kaasplankje als afsluiting van een feestelijke maaltijd, misschien een Limburgse trappist, een blauwaderkaasje, een cheddar, een zoute Beemster of Edammer. Ach, als het maar kaas is!