Argentum = bier

Het is al lang geen hype meer, steeds meer steden hebben hun eigen bierbrouwerij weer terug. Als vroeger, voor de grote merken alle verkopen naar zich toetrokken. De Zilverstad kon niet achterblijven vonden Jeriël en Almer. Een stad die zich op toerisme wil richten moet toch tenminste ook zijn eigen bier kunnen brouwen. En zo geschiedde. Vanaf gisteren hebben we ons eigen Schoonhovens bier, in vier smaken nog wel. Ik heb er twee geproefd, die andere komen nog wel. Het smaakte prima, niet van die slobberbiertjes maar drankjes waar je even voor gaat zitten.
Op het etiket staat Argentum, Latijn voor zilver. De relatie met onze stad is dan ook meer dan duidelijk!
Bij de opening waren de nodige horecaondernemers uit de Krimpenerwaard aanwezig. De jonge ondernemers proberen ook op andere wijze hun product aan de man te brengen.

Vaak zijn dit soort brouwerijen in oude panden gevestigd, een molen, een kerk of zo. Zover zijn we hier nog niet. De mannen brouwen in een tamelijk nieuwe fabriekshal. Dat voldoet natuurlijk maar ik hoop dat ze uiteindelijk toch een fraai oud gebouwtje bemachtigen in het centrum, dat is voor de uitstraling wel zo leuk. In ieder geval wens ik hen alle succes! En mocht je een keer in de buurt zijn, vraag gerust naar een glas Argentum.
image

De etiketten waren nog niet binnen maar die veranderen de smaak niet dus, wat geeft het!

Advertenties

Portret

Gisteravond toch maar even het haar geverfd. De eerdere kleur paste niet, vond ik. En gelukkig haal je dan tegenwoordig wat uit een tubetje en klaar is Kees. Dat wil zeggen, Carel dan en misschien ook wel niet. Want misschien denk ik er straks weer anders over. En dan zoek ik toch gewoon weer een andere tube. Of ik koop wat nieuws. Als het maar een portret blijft!

Vuile handen

Maak je geen zorgen, ik ga het niet hebben over mensen die met welk soort van criminaliteit dan ook hun handen vuil gemaakt hebben. Zelf was ik mijn handen in onschuld en de mensen in deze anekdote ook (in ieder geval voor zover ik weet).
Woensdag, aan het eind van de middag, stapte ik in de bus naar Gouda. José moest tot zes uur werken en om haar dan naar Schoonhoven te laten rijden, daar snel een hap naar binnen te moeten werken en dan terug naar de Kaasstad te moeten, een gezamenlijk hapje in een Gouds restaurant voor onze voorstelling in de schouwburg was een aantrekkelijker alternatief.
Even na half zes stapte ik in de streekbus, scande mijn OV-chipkaart en keek waar een plekje vrij was. Dat wel zeggen, dat wilde ik maar direct al op de eerste stoel, rechts in de bus zat een Afrikaanse. De dame is mij wel bekend, vanwege de inburgering had ze bij ons geruime tijd stage gelopen. Een, laat ik zeggen nogal druk typje met een grenzeloze fantasie maar ook een traumatisch verleden. Ze is, ik wist dat, niet lang geleden van de Zilverstad naar buurdorp Bergambacht verhuisd. Dat kleine stukje kan ik wel blijven staan en we raken aan de praat.  Zij praat, ik probeer te luisteren. Er schijnt van alles mis te zijn met haar nieuwe woning en met de contacten met de huisbaas. Ik hum een beetje, iets tussen ja en amen. Op een gegeven moment zegt ze het liefst terug te gaan naar Afrika maar dat haar kinderen niet aan te kunnen doen.
De buschauffeur draait zich half om en vraagt of hij dan in een rolkoffer met haar mee mag. Wat grappen over en weer en dan vervolgt zee haar klaagzang.
‘ Het huis is zo smerig, als ik met mijn hand’., ze maakt een vegende beweging,’ over iets heen wrijf wordt mijn hand wit’.
Ik schiet in de lach en leg uit waarom, als wij met onze hand over iets vuil wrijven wordt onze hand zwart!
Die grauwsluier past ons duidelijk allebei niet.

Valentijnsdag

roosIk wilde vanochtend mijn brievenbus, een exemplaar dat, om te voorkomen dat de postbezorger te ver moet lopen, aan de het eind van ons tuinpad staat, legen en ben rechtsomkeert gegaan. Even een rolkoffer gehaald, dat scheelt een hoop gesjouw.
Nog ben ik niet door de enorme berg heen, ik ben toch minstens zo populair als de populairste boer bij Boer zoekt vrouw. Daarbij komt dat ik om de haverklap gestoord wordt door bloemenbezorgers. Het huis staat vol ruikers en bloemstukken.
De uitnodigingen voor een dinertje heb ik op een apart stapeltje gelegd, zo te zien kan ik in ieder geval de rest van het jaar eens per week buiten de deur eten, met wisselend, doch charmant gezelschap. En dat terwijl ik nog niet halverwege de post ben. Ik vrees dan ook het een en ander af te moeten slaan, misschien kan ik een ander er blij mee maken.
Bedankt allemaal!

Vijftig tinten

sneeuwlandschapIk heb bedankt voor de eer, het aanbod paste niet in mijn agenda. De bioscoopdirectie vroeg me op de ladies night, voorafgaande aan de première van 50 Shades in de hal,slechts gekleed in een boxershort op een groot bed plaats te nemen en de dames die dat wilden hun fotomomentje te gunnen.
‘ Waarom ik?’ , ik kon het niet nalaten die vraag te stellen al wist ik eigenlijk het antwoord wel. Iets anders dan ‘ vanwege je nog goddelijke lichaam, getooid met dat gedistingeerde grijze haar’ zou me tegenvallen. En inderdaad, dat was hun antwoord, mijn ijdele ego was weer gestreeld.
Mijn nee had niets met mijn agenda te maken, ik moest er niet aan denken. Al die lustige vrouwtjes die ik aandacht zou moeten geven, een uur of langer schaars gekleed in die koude hal. Ze zoeken maar een ander!
In het achtuurjournaal zag ik dat ze inderdaad iemand anders gevonden hadden. Die zal vandaag wel bij de huisarts vertellen dat hij in het najaar de verkeerde griepprik gehad heeft.
Ik heb vier, vijf bladzijden van het boek gelezen. De Tukker zou zeggen dat het hem de boks niet doet boll’ n. Maar menig dame vindt er kennelijk een stukje ontbeerde bevrediging in. Geniet ervan! En denk, net als die bioscoopeigenaar (of wat zijn functie dan ook was) die zie:’Ik vergelijk het maar met die films van Harry Potter’. Mogelijk doelde hij daarbij op de hysterische toeloop en anders zal hij zich gerealiseerd hebben dat het allebei gewoon moderne sprookjes zijn.

Doet goed voorbeeld goed volgen?

wpid-cam00558.jpgHet geplaatste verkeersbord duidt op werkzaamheden, preciezer het verplaatsen van grond. Als het om door onze medemens uitgevoerde werkzaamheden zou gaan dan had ik het meteen begrepen. De mens gebruikt immers een schep om grond te verplaatsen. Ik kan evenwel geen activiteit in die richting ontdekken.
Het moet dan ook wel gaan over de graafwerkzaamheden die door meneer de mol worden uitgevoerd. Voor mij is evenwel de vraag wat er eerst was, het bord dat door de mol als aanmoediging gezien werd (hoewel, mollen zijn blind en gebruiken bovendien geen schep) of de molshopen die de overijverige wegarbeider ertoe gebracht hebben de weggebruiker op de werkzaamheden te wijzen?

Met trapondersteuning

Het hartfilmpje laat een regelmatig beeld zien, ik ben geen kenner maar denk dat dat goed is. De cardioloog luistert naar de bloeddoorstroming en komt dan met een vervolgplan.

‘We maken voor de zekerheid nog een echo en een ergo en u moet nog even bloed laten prikken.

‘Een ergo?

‘Dat is een fietsproef, we meten dan de hartfunctie onder belasting.

‘Prima dokter, maar ik heb COPD, die fietsproef kan dan, hoop ik, wel met trapondersteuning, ik ben de laatste tijd niet anders gewend!’