Praatje zonder plaatje

Gisteravond weer heerlijk aan het schilderen geweest. Ik had mezelf de opdracht gegeven een portret van mijn moeder te maken. Of nee, ze is natuurlijk al een portret. Het schiet lekker op. Nog niet af, dat kan natuurlijk niet. Zij had ruim negen maanden nodig om mij af te leveren en poogt zevenenzestig jaar later nog bij te schaven. Dan mag je van mij niet verwachten dat ik in minder dan drie uur klaar ben.  Maar hele stukken kom ik niet meer aan (denk ik nu).
In ieder geval weer heerlijk ontspannen met de tong van inspanning uit de mond hangend. Het meeste van wat er om me heen besproken is is me finaal ontgaan. En zo hoort het ook. denk ik dan!

Vogeltje, wat zing je vroeg

Ik ben al twee ochtenden gewekt rond het ochtendgloren. De merels hebben hier weer het hoogste woord! Heerlijk vind ik dat. Niet dat ik meteen mijn bed uitspring, welnee, ik draai me om en pak nog een uurtje.
De bedrijvigheid in de tuin, merels en mezen die aan- en afvliegen met bouwmateriaal. Ze mijden de rechte weg naar hun nest, kiezen verschillende routes om de vijand te misleiden.
De sneeuwklokjes krijgen gezelschap, crocus en narcis steken voorzichtig hun kop op. De braam begint weer uit te lopen.
Gisteren heb ik weer een pondje pittig belegen bij de boer gehaald. En terug fietste ik, met de wind in de rug, een paar kilometer om. Twee van de drie molens draaiden hun wieken, beweging alom in de weilanden. Een haas rende als een dolle door de gras, sprong over sloten alsof ze er niet waren.
Op Twitter melden cafés en restaurants dat hun terras weer open is.
Het is echt lente.

Een ouderwetse bonte avond

Ik meldde het eerder, dit jaar bestaat de Stichting SWOS 10 jaar, een lustrum dus. En we gaan dat vieren, natuurlijk. Onder andere met een feest voor onze plusminus 150 vrijwilligers. En dat doen we dan met een eigen voorstelling, eigen mensen, eigen optredens. Het wordt wel een bonte middag, niet erg toch? Gistermiddag hebben we het resultaat van de oproep besproken met een groot deel van de aanmelders. De eerste schatting levert een gevarieerde show van anderhalf tot twee uur op. En langer moet het natuurlijk niet worden. Het is vanzelfsprekend nog een ruw programma maar de ideeën worden nu uitgewerkt, ieder groepje gaat aan de slag. We hebben de tijd, de dag is pas eind oktober gepland. Maar de tijd vliegt, en eind september moeten we toch wel zo ongeveer rond zijn. We hebben er in ieder geval zin in. En dus gaat het lukken!

Sneeuw

scannen0003 Ik kan er niet goed tegen, sneeuw. Ik vind het saai, eentonig. De aanblik is al snel troosteloos. Het begint misschien nog wel mooi maagdelijk maar al snel verwordt het tot blubbersporen en grauwheid. Bovendien belemmert het het vrije bewegen. De straten zijn tijdelijk onbegaanbaar, hetzij door gladheid, hetzij door weggebruikers die niet weten om te gaan met die gladheid.
Nee, geef mij maar kleur in dit leven!

Ierse gastvrijheid

We zitten een paar dagen in Dublin. Gisteren aangekomen na een korte vlucht, op mijn horloge iets meer dan een half  uur. Woensdag terug wordt dat tweeëneenhalf uur, de zit is er niet langer om. Arjan en Eadaoin wachtten ons op in na een ritje van een minuut of twintig konden we kennis maken met haar ouders. Vervolgens ben ik de tel kwijtgeraakt, half Ierland, of tenminste half Dublin kwam langs om ons te zien. De avond werd nog heel gezellig, Ierse liederen zingen en dat soort dingen. Ze doen dat dus niet alleen in de pub!
Tegen twaalven trokken wij ons terug, min of meer uitgeput. Wat wil je ook, om zes uur op, een reis, veel indrukken, constant aan het vertalen, maar heel leuk!
Vandaag en morgen gaan we de stad bekijken. Dit wordt geen vakantie om uit te rusten.