Ongeveer een kilo sukadelappen

Doorgaans eten we maar met tweeën en dan is een kilo vlees best wel veel. We doen er dan zo’n drie maaltijden mee. En dat is maar goed ook, dat vlees moet uren sudderen! Maar er is zoveel mee mogelijk. In eerste instantie maakte ik vaak een boeuf bourgignon, José koos voor een Indische variant. Een dll werd met plezier genuttigd, de rest verdween in de vriezer, dat komt altijd later nog eens van pas.   Maar ook een lapje draadjesvlees is natuurlijk niet te versmaden. Deze keer heeft het vlees met niet veel meer dan een laurierblaadje gesudderd. De eerste keer aten we het, zeg maar naturel met rode kool. De tweede keer werd een deel ingezet voor een ouderwetse hachee, we aten hem met spruitje. niet te versmaden. En de laatste stukken smulden we gisteren van, aangekleed als een Griekse stifado, met ui, knoflook, tomaten en kaneel. En o die manier heb je drie verschillende, maar heerlijke maaltjes,
Ik weet het, mijn moeder. Als we vroeger draadjesvlees hadden wisten we het met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, zondagmiddag zijn er zelfgemaakte kroketten op brood! Sommige dingen vergeet je al je levensdagen niet!

Herfst, ik wil herfst!

Ik heb er geen tijd meer voor, dat mooie weer. Er blijft langzamerhand echt teveel werk liggen. Werk dat ik voor me uitschuif omdat ik liever buiten speel. Oh, sorry, nee dat is het niet, ik geef andere dingen prioriteit. Zonder gekheid, er blijven dingen liggen door het aanhoudende mooie weer. Maar als ik de weermannen en -vrouwen mag geloven dan kan ik de komende dagen vooral achter computer en telefoon zitten. En ik kan me voorbereiden op een nieuwe ‘Warhol’. Ook dat is nodig
De komende week moet, kan en ga ik dus aan het werk!

#50books 42-’14

Schrijf jij wel eens korte verhalen en waar haal je de inspiratie vandaan?

marokkaans koken0001Mijn trouwe lezers weten het wel, af en toe schrijf ik iets, gevonden in een van mijn duimen. Soms hebben ze dat niet eens direct door, lijkt het of het echt gebeurd is. Maar ik zet het er altijd bij, onder het blog staat de categorie en fantasie komt bij mij uit de duim. Daarmee is meteen het tweede deel van de vraag beantwoord, inspiratie komt uit mijn duim!
Gisteren nog vond een fictieve, reeds lang geleden overleden oma een weg tot dit blog. Maar ook eerder schreef ik korte verhalen. He begon met fictie vanuit opdrachten op een schrijvershyve. In mijn boek, Marokkaans koken en andere verhalen zijn diverse voorbeelden te vinden. Ook in de bundels waaraan ik een bijdrage leverde staan resultaten van mijn fantasieën. En wat dacht je van de serie Het witte huis aan de Voorhaven, de historische context mag dan juist zijn, de rest is absoluut een verzinsel!
Wat die inspiratie betreft, uit mijn duim is misschien een flauw antwoord. Nu, goed, ik heb vaak genoeg aan een half woord, aan een gedachtekronkel als gevolg van iets wat ik lees of zag gebeuren.

Er is meer tussen hemel en aarde

Het komt niet zo vaak voor dat de familie bijeen komt. Vroeger ja. toen oma nog leefde, maar die is alweer zeven jaar dood. Goh, die wist de boel wel bij elkaar te houden, die strooide smsjes, wat wij niet vertelden hoorden de anderen wel via haar. Ik weet niet meer van wie het idee kwam maar haar mobieltje ging mee in haar graf.
Vandaag hadden we een familiereünie. Neef Gert nam het initiatief. We hadden geen andere verplichtingen dus gingen we, ach, leuk om weer eens wat neven en nichten te zien. Ik kan zonder hoor, daar niet van.
Gert vertelde dat hij onlangs een smsje van oma gehad had. ‘Geniet van het leven’, was haar boodschap. Nu komt er op mijn smartphone van alles voorbij maar ik herinnerde me vaag dat bericht gezien te hebben. Niet dat de inhoud toen tot me doordrong, er passeert zoveel! En er waren er meer, soortgelijke reacties. Het lijkt erop dat Gert niet als enige dat bericht ontvangen had.
‘Ik heb oma bedankt voor de aanmoediging, gezegd dat we dat zeker doen!’. Gert is duidelijk de enige, de rest heeft net als ik het bericht genegeerd. Maar of dat wijs was? Er volgde een, vertelde Gert, hele chat, dagen duurde het. Oma spuide, als vroeger, haar wijsheden, Gert kon er nauwelijks een zinnig woord tussen krijgen. Niets nieuws onder de zon, dacht ik nog. Maar oma is al jaren dood. Wat gebeurt hier?
Mijn, als altijd nuchtere nicht Carla wees ons erop dat we oma wel haar mobieltje meegegeven hadden. Mijn vrouw reageerde daarop dat die batterij dan toch wel na al die jaren leeg had moeten zijn, zij legt haar telefoon ieder dag aan de beademing. Gert meldt intussen dat hij oma bericht heeft dat we eindelijk weer eens als neven en nichten bij elkaar zijn.
Dan hoor ik overal geping, allerlei melodietjes, signalen die erop duiden dat er een bericht binnenkomt. Nieuwsgierig open ik mijn tekstbericht. oma zegt mijn beeldscherm. ‘Blij dat jullie elkaar niet vergeten, wou dat ik erbij was!’.
De anderen ontvangen hetzelfde bericht! Hier en daar zag ik mensen een tekstberichtje intikken, kennelijk een reactie naar oma. Zelf heb ik dat niet gedaan, te verbouwereerd, denk ik.

Een kwartiertje later krijgen we allemaal weer een berichtje. De telefoonmaatschappij blijkt het nummer van oma dat langdurig niet meer gebruikt werd aan een ander gegeven te hebben. Door een foutje met het complete adressenbestand, wat in het geval van oma al haar kinderen en kleinkinderen betekende. De nieuwe eigenaar begreep door de reactie van Gert die een voor Alf bestemd bericht kreeg hoe de vork in de steel zat, hij had bij nader inzien aan All geadresseerd, en wilde het spel wel even meespelen. Arme oma, dat ze dit niet meer mee mocht maken!

Over schoenen, stamppot en een kamelenmelkerij

image

Was het vorige week een ‘luxe’ touringcar uit 1964 met plaats voor 25 passagiers, vandaag was het een dubbeldekker waar 90 mensen inpassen.  En dat was nodig ook, de Stichting SWOS vierde haar jaarlijkse vrijwilligersdag deze keer met een gevarieerd uitje.
Na een kopje koffie op het Dienstencentrum liepen een goede 80 mensen richting de klaar staande bus. Alex, de chauffeur had als eerste opdracht het schoenenmuseum in Waalwijk. En daar werden we losgelaten met de mededeling dat we om kwart voor twaalf ons weer bij de bus moesten melden. Moet kunnen, dachten we maar eigenlijk was de tijd te kort. Vergaapte de een zich aan de schoenmode uit vervlogen tijden en verre streken, een ander had vooral aandacht voor het productieproces en de oude machines. Voor ieder wat wils, dus.
Vandaar gingen we naar Wagenberg voor een stamppottenlunch in de Ruif. Lekkere hap, gezellig, muziek erbij, goed voor de sfeer die er overigens toch al behoorlijk in zat. Een woordje van de voorzitter, een bedankje voor de inzet en polonaise. Ja, vroeg in de middag al!
De derde stop was in Berlicum, bij Den Bosch. Daar wachtte ons een heuse kamelenmelkerij! Google maar even, het bestaat! Door de stallen, naar de melkerij. Een enkeling mocht nog even op een kameel zitten, anderen vonden het allemaal maar eng. Maar het was in ieder geval leuk en leerzaam.
Niet minder belangrijk was dat iedereen met iedereen kletste en de grootste lol had. Jammer dan ook, dat de dag ten einde liep en de thuisreis aanvaard moest worden. Met een omweg want er bleek op de kortste route een behoorlijk ongeval plaats gehad te hebben. Maar goed, zo goed als op de geplande eindtijd reed de bus de Zilverstad weer binnen. Iedereen tevreden, iedereen blij! Wat wil een voorzitter nog meer?

Oud en nieuw

Een paar maanden geleden hebben we een nieuwe gezinsfoto laten maken. Eigenlijk een hele serie maar met de bedoeling een nieuw groepsportret op te hangen. Vandaag is het dan eindelijk zo ver, het nieuwe portret ga ik ophangen, het oude verdwijnt. Vakanties van de fotograaf en van ons hebben voor enige vertraging gezorgd, van de andere kant, er was geen haast bij.
Onbedoeld, maar er vallen een paar dingen op. Zowel de oude als de nieuwe foto laten zien dat de vrouwen de ene, de mannen de andere helft vullen. Zie je dat de kleine Rolan al direct ziet waar hij bij thuishoort? Wat ook opvalt is dat José en ik de flanken verdedigen, we beschermen onze nazaten. Op de nieuwe foto is dat nog duidelijker dan op de oude.
Maar wat eigenlijk belangrijk is is dat we er als een stralend gezin op staan. En dat is geen pose, dat is echt. Mag ik dan zeggen dat het leven mooi is?

image

Amelisweerd en Rhijnauwen

image

Een lichte maar gestage miezel geeft de dag en troosteloze aanblik. Maar dat wil niet zeggen dat we de mijn moeder aangeboden lunch maar uit moeten stellen. Aangemoedigd door een eerdere ervaring bij Werk aan het Spoel bij Culemborg besluiten we naar Amelisweerd te gaan waar hetzelfde bedrijf, de Veldkeuken, de lunches verzorgt. Tot onze teleurstelling zijn alle tafeltjes binnen bezet of gereserveerd, buiten op het terras is geen optie. We besluiten naar Theehuis Rhijnauwen te gaan, een paar honderd meter stroomopwaarts aan de Kromme Rijn. Daar is nog net een tafeltje vrij. De feestelijk belegde broodjes lieten we ons goed smaken, oma genoot van haar gemberpannenkoek. Wat voor ons twaalf dagen Lesbos is is voor haar een lunch in de buurt, even een paar uur uit de dagelijkse sleur.