Vervoer over water

image
De ondertiteling van dit blog zou iets kunnen zijn als ‘hoe plannen snel kunnen wijzigen’. Na een bezoek aan een meubelzaak in Lekkerkerk, we zijn op zoek naar nieuwe eetkamerstoelen, was het plan om bij Krimpen aan de Lek, een paar kilometer verderop, de pont te nemen en in de buurt van Dordrecht, Sliedrecht een aantal fietskilometers te maken. Maar de rij voor het veer Krimpen- Kinderdijk was onwaarschijnlijk lang. En dus besloten we de Lekdijk verder te volgen en dan de Brienenoordbrug te nemen. Maar, komende vanaf de Lekdijk in het andere Krimpen stond weer een onmogelijk lange rij. Een geel bord met zwarte letters meldde iets van wegwerkzaamheden. Dan maar linksaf in plaats van rechtsaf, richting de waterbus die tussen Rotterdam en Dordrecht pendelt. In deze vakantieperiode zelfs met overstapmogelijkheden naar Kinderdijk en Slot Loevestein.
De waterbus bracht ons tot Papendrecht. Onderweg nog iets vermeldenswaardig, Tussen Ridderkerk en Alblasserdam is er een brug over de Noord, zo heet dat water. En die brug was niet toegankelijk. De toch al niet te lege waterbus, fietsbus, stroomde overvol. Mensen die normaal de brug nemen hadden ineens behoefte aan een alternatief. Enfin, na Alblassrdam hadden we weer de ruimte.
Onze fietstocht volgde min of meer de Merwede, eerst naar Sliedrecht, dan door naar Hardinxveld. En daarna terug richting Papendrecht door een prachtig stukje Groene Hart, ingebed tussen de A15 en de provinciale weg Papendrecht- Noordeloos. Niet eerder geweest al is het dichtbij. Nog een mooi wandelgebied gevonden bij Wijngaarden, dichtbij huis maar nooit van gehoord. De terugweg, we waren net op tijd terug voor de waterbus. Druk, maar we vonden nog een plekje. Dat lukte veel mensen bij de brug over de Noord niet. In Krimpen waren de verkeersproblemen opgelost, gelukkig maar want we begonnen trek te krijgen.
Thuis een heerlijke salade gegeten, venkel, vis, sinaasappel, een pepertje. En nog het een en ander!
Weer een zomerse dag op geweldige wijze doorgekomen. We hebben niets te klagen

Twijfel, twijfel aan me zelve

Natuurlijk, ik weet het, ik heb mijn beperkingen. Maar ik zou me toch een sociaal mens willen noemen, hulpvaardig, meelevend. Een niet onbelangrijk deel van mijn tijd sta ik ten dienste van anderen. Nee, niet om mezelf op de borst te kloppen, maar zo is het toch.
Ik probeer ook een redelijk mens te zijn, niet altijd direct met een mening klaar te staan. Ik nuanceer, tracht de gevolgen van mijn reacties te overzien.
Van waar dan die twijfel?
Vooropgesteld, ik vind het verschrikkelijk wat er gebeurd is met vlucht MH17. Erg voor de slachtoffers, erg voor de nabestaanden, erg voor de mensheid die weer moet erkennen hoe beestachtig sommige exemplaren zijn. En ik erger me aan de berichtgeving over de 193 Nederlandse slachtoffers, alsof die ander 105 er niet toe doen. Aan berichten als ‘ Er waren 31 Noord Hollanders waarvan 5 uit Haarlem’ alsof dat er iets toe doet. Over een kaartje van de NOS, gevuld met vlaggetjes, verwijzend naar de plaatsen waar die slachtoffers vandaan komen. Oh, gelukkig, niemand uit onze gemeente. Ik bedenk dan dat er gelijk met die slachtoffers nog andere mensen op andere wijze het leven verlieten, gewoon, door ziekte of ouderdom. Mensen die ook nabestaanden achterlieten. Ik denk dan aan de slachtoffers die in Gaza vallen. En ik kan het niet opbrengen om een kaarsje te branden of een bloemetje te leggen.
Ben ik dan niet normaal? Moet ik dan hardop treuren om die vakkenvuller bij Albert Hein, om die bloemenverkoper die ik niet ken? Moet ik dan mee schreeuwen met wakker Nederland dat onze minister president maar een watje is, eisen dat er een oorlogsvloot naar de Zwarte Zee gestuurd wordt, dat onze mariniers dat klusje bij Donetsk maar even moeten klaren.  Ben ik dan degene die beter dan erkende experts weet hoe het conflict tot een goed einde gebracht kan worden? We weten niet eens wat daar precies gebeurd is en gebeurt. We redeneren vanuit onze veilige luie stoel zonder enige kennis van zaken. We geloven wat we geloven willen. We doen maar. Nou ja, ze dan, ik verdom het, doe niet mee aan die hysterie.

Het Puttertje, een project

puttetjeHet puttertje,  een schilderij van Johan Fabritius, een boek van Donna Tartt. De een in de zeventiende, de ander in de eenentwintigste eeuw geproduceerd. Twee kunstwerken, de eerste zie je meteen waar de kunstenaar heen wil, de tweede een traag vorderend verhaal, ik ben op ongeveer tweederde.
Wacht dan even met een oordeel zul je zeggen. En dat doe ik ook. Maar even een paar woorden over de aanloop. Het verhaal gaat traag, meest van tijd mis je de aansluiting. Dat is de ene kant, de andere, altijd doorgaan. Er zijn vragen en je wilt antwoorden. En dat is precies de kracht van het boek. Ik kom erop terug, zal nog even doorworstelen. Met plezier, dat zeker, vanwege de schrijfstijl. En met respect voor de schrijfster die een ongeduldig manneke als ik nu eenmaal ben, in staat is te dwingen tot geduld.

De familie Zwaan

image
Het zal rond het middaguur geweest zijn, afgelopen donderdag. Tussen wat noodzakelijke besprekingen had ik even een paar uurtjes vrij. De zon scheen uitbundig, de temperatuur liep al aardig op. En dus leek het me een goede invulling even een stukje te gaan fietsen langs de Lek. Heerlijk op mijn gemak, genietend van de weidse uitzichten. En vanaf Lopik terug langs de Zevender, langs de Wielse en Cabauwse kade, de rustige kant als er geen peloton schooljeugd onderweg is van of naar Schoonhoven. Maar de middelbare scholen hebben al vakantie, dat zal wel meevallen. Eh, nee, dat viel niet mee. Eerst drie jongens van een jaar of vijftien, naast elkaar fietsend en zo de hele weg blokkerend. Daarna een groepje meisjes, zelfde leeftijd, die kennelijk op aansluiting stonden te wachten. Ik besloot over te steken naar de andere kant, daar waar ook auto’s mogen rijden. Bij het volgende bruggetje komen de jongens ook naar de drukke kant en pikken bij een van de boerderijen een vriendje op. Ik ben ze daardoor voor en kies toch weer voor de smalle kant. Niet veel later wordt de weg weer geblokkeerd, nu een man of zes, zeven. Op mijn bellen geven ze me ruimte, ‘komt u er maar langs, meneer’. En dan zie ik waarom het blok gezet is. De familie Zwaan besluit de weg over te steken van de Zevender naar de sloot aan de andere kant. Vader Zwaan voorop, gevolgd door moeder Zwaan en de kinderen, dit als in de ganzenpas.Een van de jongens vreest dat ze zo te laat op school komen. Ik geef hem daarop de tip een foto van de overstekende dieren te maken, dat men dan wel begrip voor de vertraging zal hebben. Moeder blijft wachten tot de laatste peuter over is, wakend over haar kroost. En, ik kan je vertellen dat je dan ook maar beter wat afstand kunt houden. Je zal niet de eerste zijn die van een mep met zo’n vleugel een botbreuk heeft overgehouden.
Dan laat ook zij zich van het talud afglijden en is de weg weer vrij. Inmiddels is de groep wachtenden gegroeid naar een man of twintig. Om uit de drukte te blijven vertrek ik als eerste met de fiets in de snelste stand. Vlak voor Schoonhoven stuit ik weer op een groep scholieren maar ik weet dan dat dat maar voor even is. Zij zullen rechtsaf gaan, ik kies voor de andere kant.

De Utrechtse serieverkrachter

We schrijven 1995, bijna twintig jaar geleden dus. De angst onder de vrouwelijke collega’s zit er goed in. In het gebied Rijnsweerd (waar ons kantoor staat en de Uithof (met UMC en tal van faculteiten van zowel universiteit als hogeschool) zijn kort achter elkaar een aantal jonge vrouwen aangerand. Een man die al snel de Utrechtse serieverkrachter wordt genoemd heeft er zijn jachtterrein. En, om binnen die term te blijven, er loopt veel wild voor hem rond, studentes, verpleegsters, kantoormeisjes, keuze te over. De dames bij ons die na de grote dagelijkse stroom vertrekken worden door mensen van de bewakingsdienst begeleid tot in de stadsbus, fietsen is hen sterk afgeraden. Bij de koffieautomaat is het het gesprek van de dag. Er wordt vaker gepatrouilleerd door de politie, bosjes worden kortgewiekt om het terrein overzichtelijker te maken en de man wordt niet gepakt. Hij vergroot zijn jachtterrein en weet uit handen van politie en justitie te blijven. En dat ondanks dat de politie alles uit de kast haalt om de man te pakken. Zelfs het merk aftershave is bij hen bekend. De man in kwestie is in beeld geweest tijdens deze onderzoeken, hij was er een van de ruim 2000 die mogelijk in verband te brengen waren met de misdrijven. Hij weigerde toen DNA af te staan.
Naarmate de tijd na de laatste verkrachting langer wordt vermindert de alertheid maar zodra er weer een bericht in de krant staat is iedereen weer paraat.
Donderdag, overstemd door de berichtgeving rond de MH17, werd bekend dat de man gepakt is. Bij een eerdere veroordeling wegens fietsendiefstal moest hij zijn DNA afstaan en dat leidde voorlopig tot een match met drie zaken die aan de Utrechtse serieverkrachter worden toegeschreven. Als ik het goed heb zijn er nog veertien te onderzoeken.
De opluchting onder de slachtoffers van toen zal groot zijn. Eindelijk!

MH17, uit de lucht gevallen

Uit de lucht gevallen, oorzaak nog niet duidelijk. Speculeren, niemand heeft daar iets aan. Wat waarschijnlijk is, wie heeft er iets aan. Elkaar de schuld geven, ze doen maar. Tweehonderdachtennegentig slachtoffers waarvan eenhonderdvierenvijftig Nederlanders, tenminste dan want een kleine vijftig is nog niet geïdentificeerd  . Mensen die, mocht het te maken met een conflict, er niets me te maken hadden. En of het dan Nederlanders zijn of waar dan ook ter wereld vandaan komen, alleen belangrijk voor de nabestaanden is het verlies. Mijn deelneming, vanzelfsprekend, maar of je nu Nederlander bent of waar dan ook ter wereld kwam, voor iedereen.
Vanzelfsprekend, het moet uitgezocht worden, eventuele schuldigen moeten zich verantwoorden. Maar ik heb moeite met die avondvullende berichtgeving over nauwelijks iets waarover te berichten is, journalist, beperk je tot feiten, speculeren doe je maar op de beurs.

Spielerei

Screenshot 2014-07-15 19.32.56Onlangs zag ik een videopresentatie voorbij komen, gemaakt met VideoScribe. Grappig, dat ga ik ook een keer proberen! En ik downloadde de probeerversie. Het programma viel wat tegen, weinig keuze in de plaatjes. Na wat puzzelen kreeg ik er toch een aardige video uit, niet meer, niet minder. Het omzetten in een video voor plaatsing op Facebook kostte ruim een uur en toen ik wilde plaatsen liep de computer vast. Dan maar via Youtube proberen, weer een uur voor het maken van de video (dat ie die niet bewaart) en ook upload naar Youtube mislukte. Een derde poging, driemaal is immers scheepsrecht. En ja hoor, ‘gefeliciteerd, uw video is op Facebook geplaatst’. O ja? Nee hoor, het filmpje dat ruim drie minuten duurt werd afgekeurd omdat hij te kort was, volgens FB ontvingen ze minder dan een seconde. Ik heb het opgegeven! Wat rest is een printscreen die bij dit blog gevoegd is. De probeerversie gaat zeven dagen mee, misschien probeer ik nog een keer iets kleins, maar dan moet wel het weer meezitten.