Een mooi mens

Het zal een jaar of vijf, zes geleden zijn geweest. Een dagje sauna in Bleiswijk, altijd lekker om even stoom af te blazen, tot rust te komen. Anders dan normaal is het die dag vrij stil, weinig bezoekers. In de infraroodsauna treffen we een dame op leeftijd. Haar donkere huid heeft duidelijk vroeger meer te omvatten gehad. Haar vel is een grote aaneenschakeling van rimpels, nee, plooien. Aan de verschrompelde tepels kun je zien welke plooien eens haar pronte borsten moeten zijn geweest. Zesentachtig is ze, zegt ze, denkt ze.

Pietje Bel

Wat nou, lappenpop. Ik heb een naam hoor. Ik mag dan wel al meer dan 100 jaar oud zijn maar er zijn heel wat boeken over me geschreven. De eerste verscheen in 1914, wedden dat jullie toen nog niet eens voorzichtig gepland waren. Films hebben ze gemaakt maar daar mocht ik zelf niet in meespelen. Hebben ze steeds een of ander lieverdje voor gekozen. Misschien hadden ze wel gelijk, daar niet van. Want ik ben natuurlijk een belhamel, geen twijfel over mogelijk. De kosten waren dan ongetwijfeld hoog opgelopen. Nou doei hè, ik ga die Geelman weer effen pesten.

Feit #WOT8

Wat we als feit ervaren is vaak niet meer dan iets dat we zo willen zien dan wel een met overtuiging gebrachte stelling. Kranten staan er vol mee, televisie- en radioprogramma’s doen hier niet voor onder. Politici en opiniemakers bedienen zich van deze techniek om hun meningen te onderbouwen. En we bezondigen ons allemaal wel eens aan dit fenomeen, veelal onbewust. In de NRC Next staat al enige weken een rubriek waarop de zogenaamde feiten op hun houdbaarheid worden onderzocht. En, laat ik het maar meteen verklappen, slechts hoogst zelden wordt een als feit gebrachte stelling ook bij nader onderzoek niet onderuit gehaald kan worden. Dat het op basis van dit soort feiten gevaarlijk is beleid te formuleren behoeft geen betoog.

De Kwak

Vanochtend besloot ik mijn dagelijkse fietstochtje eens te verleggen naar de Alblasserwaard, een mooi stukje groene hart. Aan onze kant van de rivier is het ook prachtig, daar niet van, maar een mens wil wel eens wat afwisseling. Consequentie is dan wel dat ik heen en terug de Lek over moet.

Als ik bij de veerstoep aankom ligt de pont aan de overkant. Even wachten dus. Ik sta vlak bij een bekende hangplek voor ouderen en krijg, in eerste instantie ongewild, wat van hun gemopper mee. Meer nog dan anders is de stemming in mineur. Langzaam dringt het onderwerp van gesprek tot me door, de kwak is er na 23 jaar niet meer. Het maakt me uiteraard nieuwsgierig. De kwak? Wie is dat? Of wat is dat?

De bendeleider

Qat kauwend staart de oude Jemeniet over de immense vlakte. De kale woestijn die hij kent en nooit leert kennen. Hij overziet zijn leven. Zijn lang vervlogen jeugd, zijn huwelijken en zijn kinderschaar trekken aan zijn oog voorbij. Het is mooi geweest, het geeft voldoening.

Hij knijpt de ogen dicht tegen de altijd felle zon.. Hij is steeds een gewaardeerd lid van zijn stam geweest en die waardering is alleen maar toegenomen. Zijn besluiten getuigen dan ook van grote wijsheid, van daadkracht en durf. En hij heeft de overtuigingskracht, nodig om zijn mensen zijn wil uit te laten voeren.

Weer goedgekeurd

Ah, telefoon! Vervelend, ik ben net een eitje aan het bakken voor bij de lunch. Eigenlijk komt telefoon altijd ongelegen, zelfs als je even niets aan het doen bent.
“Met Carel”, ik neem toch maar op.
“Met Miranda van het UMC, u bent vorige week bij de professor geweest en heeft onder andere bloed laten prikken.”
“Ja, klopt, en je komt me de uitslag vertellen.”
“Ik kan u melden dat de PSA-waarde minder dan 0,1 en daarmee onmeetbaar is.”
‘Dat is mooi, dankjewel, Miranda, tot volgend jaar.”
Zes jaar geleden ben ik behandeld voor prostaatkanker en sindsdien sta ik onder jaarlijkse controle. De laatste drie jaar is de telefonische afwikkeling als hier beschreven en ook vandaag ben ik weer blij!

Schotse hooglander

Verbaasd kijkt het rund naar de passerende fietsers. Dit kunnen toch niet de Scottish Highlands zijn? De mannen dragen strakke fietsbroekjes in plaats van kilts. Het vennetje, even verderop oogt haar te klein voor het monster van Lochness. De passanten lijken meer bier- dan whiskydrinkers, Harry Potters avonturen ziet zij zich hier niet afspelen. Fanfaremuziek klinkt, geen doedelzakken. Ze is verdwaald, maar niet alleen. Om haar heen een vijftal lotgenoten, even vervreemd kijkend, even verbaasd. Schrikdraad beperkt hun bewegingsvrijheid, ze zijn als vreemdelingen in een nieuw thuisland. De rest van hun leven brengen ze door in het Brabantse land.

Gun eens

Wat zijn we toch een intolerant stel, hoe zeg je dat netjes, geworden. Al sinds jaar en dag staat er in Noord Schoonhoven een noodgebouwtje dat dienst doet als moskee, rechts van het enige flatgebouw dat de Zilverstad rijk is. Bij mijn weten, en ik woon er echt niet ver vandaan, is er nooit enige overlast geconstateerd. Een paar jaar geleden wilde de moslimgemeenschap een nieuw klein gebedshuis bouwen, links van die flat. De plek die daarvoor uitgezocht was werd na klachten van omwonenden niet toegewezen maar bouw in plaats van de noodvoorziening was geen bezwaar. Nu zijn er vergevorderde plannen en liggen diezelfde flatbewoners weer dwars. Ze maken daarbij gebruik van een opeenstapeling van drogredenen. Ik vind het stuitend!

Masai krijger

 

Liet ik zaterdag de Masai koeiendrijver zien, vandaag is het de beurt aan zijn broer, de krijger. Dit dappere Afrikaanse volk vermaakt ons tegenwoordig met hoogspringen, je zou bijna zeggen dat het hoogvliegers zijn. Ook het voorbeeld voor dit schilderij komt van een ansichtkaart die ik in de wereldwinkel aanschafte.

 

Carnaval

Ze staan weer aan het begin van de veertig dagen vasten voor Pasen. Een tijd van bezinning en onthouding. En dus moeten ze met zijn allen nog eventjes volledig uit de band springen. Carnavalverenigingen hebben maanden lang gewerkt aan hun praalwagen en tonen die graag aan het uitzinnige publiek. Publiek in simpele maar niet alledaagse boerenkiel, maar soms ook in de vreemdste uitdossing. Vooruit, Brabant en Limburg, Groenlo en Oldenzaal, geniet van jullie vastenavond. Laat de pils maar stromen. Woensdag is het afgelopen, ik verwacht jullie bij de ochtendmis van zeven uur om het askruisje te halen. Daarna nog even haring eten en dan is het echt afgelopen met de pret. Sterkte in jullie Ramadan, ik zie je eerste Paasdag.