Tweede levensboek

Twee weken geleden ben ik begonnen aan een tweede levensverhaal. We hebben eerst maar even een ruwe tijdlijn geschetst. Dat lijkt handig om zaken later te plaatsen en nu al zie ik hiaten. Onderwerpen te over, ik zal er hier niet over uitweiden in verband met de privacy van de verteller.
Maar welk een toeval, ik zit maandag aan de koffie met gebak vanwege een verjaardag en tegenover me zit een dame die ik nooit eerder gezien heb. Ze vertelt over het levensverhaal van haar vader, een verhaal dat ze aan de hand van zijn herinneringen aan het schrijven is. En ze noemt wat details, zijn leeftijd, de wijk war hij geboren is. Laat dat nu heel erg overeenkomen met de nog summiere informatie die ik van mijn gesprekspartner heb. De twee schelen nog geen twee maanden, zijn in hetzelfde stadsdeel geboren, hebben vergelijkbare ervaringen over het bombarderen van hun stad. En er is nog een saillant detail dat ik voorlopig onbesproken laat. Of die twee elkaar gekend hebben? Zou best kunnen.

1001: Er was eens een belangrijke man

Er was eens, niet eens zo heel erg lang geleden, een heel belangrijke man in dit land. Nou ja, er waren natuurlijk veel meer heel belangrijke mannen in dit land. Zeker als je het hen zelf vroeg dan zeiden ze dat ze heel belangrijk waren, misschien wel de belangrijkste man van het land. Want alles wat goed ging hadden zij zo geregeld, heel belangrijk dus.
Maar deze belangrijke man was anders. Hij deed zijn belangrijke werk in stilte, zonder aandacht te trekken. Sterker, hij had een ontzettende hekel aan aandacht, wilde en kon niet in het middelpunt van de belangstelling staan. Hij deed het werk dat al die andere belangrijke mannen niet nodig vonden, of waar ze gewoon nooit aan gedacht hadden omdat hun focus op de in hun ogen veel belangrijker zaken gericht was.
En toen ontplofte het systeem dat al die belangrijke mannen gebouwd hadden en ruimde onze belangrijke man de rommel op, gewoon omdat dat moest. En die andere mannen die zagen het, of liever, ze zagen het niet. Want ze zagen dat ze alles wel aan die ene belangrijke man konden overlaten omdat die nooit de aandacht vroeg. En zij konden dus gewoon in het middelpunt van de belangstelling blijven en zich op de borst kloppen. Ḱ
‘Kijk maar, we hebben alles zo geregeld dat het goed gaat.’
Maar de echt belangrijke man kreeg steeds meer rommel op te ruimen en ging er uiteindelijk aan onderdoor.
En nu? Nu stort het hele systeem in tenzij er weer een nieuwe onbaatzuchtige belangrijke man opstaat en gaat puin ruimen, belangeloos, want om hem hoe dan ook te belonen is geen geld, dat ligt bij al die andere belangrijke mannen.

De duizendste bij WordPress

Vandaag is het zover, louter toeval maar op de verjaardag van een van mijn trouwste fans verschijnt mijn duizendste post sinds ik van web-log ben overgestapt op WordPress. Een stap waar ik geen moment spijt van heb gehad.
Op mijn vraag van vorige week maandag zijn een aantal suggesties binnengekomen die ik graag allemaal oppak, en wel in een keer. Kennelijk vallen mijn plaatjes met bijhorende praatjes in de smaak.

cropped-cropped-berglandschap.jpg
Ik heb gekozen voor dit schilderij, voor mijn trouwe bezoekers geen onbekende, het staat regelmatig in de header, is lange tijd zelfs als enige daar zichtbaar geweest.

In 2008 kregen we van de gemeente eindelijk toestemming een reeds lang gewenste verbouwing aan onze woning uit te voeren. Gevolg van die verbouwing was onder meer dat onze huiskamer groter werd en dat er een muur vrijkwam die wat versiering behoefde. Boven een sidetable wilden we een breed schilderij. Het werd een vulkaanmeer, woest kolkend water, een stormachtige lucht. Wil je het goed zien dan moet je de ogen iets dichtknijpen, door de oogharen heen kijken. Het verveelt me geen moment. Dat komt natuurlijk ook omdat ik er doorgaans, ben ik in de woonkamer, met mijn rug naartoe zit. ;-)

Groenblauw,
kolkend water,
toch warm getint,
een schilderij als
duizendste

Dus een schilderij met blauw, met groen en met een verhaal. En een gedichtje, een elfje ter ere van de duizendste. Morgen nummer 1001 (Niet van Sheherazade met haar sprookjes).
image

Nummer 999, een terugblik

We schrijven 2011, de kalender wijst 27 september aan. Mijn geduld richting web-log is ten einde. Een beloofde migratie laat maanden op zich wachten, maanden waarin er niet geblogd kan worden. Het voordeel van de twijfel was omgeslagen in boosheid.Na enig vergelijk kies ik voor een account bij WordPress, een keuze waar ik geen moment spijt van heb gehad.
Een paar maanden later, ik blog in die tijd niet dagelijks, besluit ik me aan te sluiten bij de bloggers die iedere dag een post publiceren. Een besluit dat ik nog niet gewijzigd heb, behoudens een enkele vakantiedag zonder internet is hier elke dag iets te beleven. Soms een verhaal, soms een praatje bij een van mijn teken- of schilderwerkjes, soms even serieus, soms ook met een nostalgische kijk over de schouder. Je vindt er verhaaltjes van precies 120 woorden exclusief de titel, van iets kortere notities, precies 101 woorden inclusief de titel. Er staat een enkel elfje, er zijn fotoblogs en videoblogs.
Ik vertel blij over mijn vrijwilligerswerk bij Stichting SWOS en de seniorenvereniging van a.s.r. Of ik wind me op over wat er in politiek Den Haag gebeurt en niet gebeurt.
Ik pakte en pak uitdagingen op zoals in #WOT en #50books, kortom er is altijd en van alles te beleven.
Kijk ik naar de teller dan zijn het niet alleen 999 blogs maar ook bijna 7000 reacties en 45.000 bezoeken. Mijn blog telt 48 trouwe volgers die via mail op de hoogte gehouden worden, via Facebook en Twitter, via LinkedIn en sinds kort Google + kunnen honderden mensen de ontwikkelingen volgen.
De blogs die ik voor het inmiddels ter ziele wijkweblog schreef en die van de levendige site van Stichting SWOS tel ik hier niet mee.
Morgen gaat hier virtueel de vlag uit, blog 1000 wordt gevierd. En vanaf dinsdag ga ik gewoon weer over tot de orde van de dag, dan schrijf ik weer een gewoon blogje over iets wat ik die dag heb meegemaakt of ik zuig wat uit mijn duim. Wie weet!

Insomnia, de verhalenwedstrijd

Gisteren heb ik mijn verhaal, mijn inzending voor de verhalenwedstrijd van Letterrijn opgestuurd. Het verhaal lag al geruime tijd klaar, nee, half klaar. Deels uitgeschreven, deels in mijn hoofd dwalend. Dat laatste deel werd nog wel eens iets bijgeschaafd, dan koos ik voor een andere wending, wijzigde ik het plot. Maar het nam steeds vaster vorm aan en uiteindelijk heb ik het helemaal uitgeschreven. De titel bleek nog het lastigst, ik heb vlak voor het inzenden de knoop pas doorgehakt.
En dan nu maar hopen dat het verhaal sterk genoeg geacht wordt om in de nieuwe bundel opgenomen te worden.
Nee, sorry, ik vertel niet hoe het heet, noch iets over de inhoud. Ik kan slechts verwijzen naar die nieuwe bundel of, mocht ik daar onverhoopt niet inkomen naar een te zijner tijd te plaatsen post van meer dan voor mij gebruikelijke lengte.

Goede vrijdag

Voor mij zijn alle vrijdagen in principe goed, laat ik zeggen, ze beginnen in ieder geval goed, En dat geldt voor alle dagen. Natuurlijk, ik weet waar de term vandaan komt, ik ken het bijbelverhaal, ik ken de kerkelijke traditie. Ik ken de Matthäuspassion, ik herken dat wat ik in herhalingen van de Passion  op de televisie zie. Ik waardeer het verhaal, zeker in de Bachversie.
Voor iedereen een goede week, een goede vrijdag, stille zaterdag en het Paasfeest. In devotie, zo je wilt, met een paashaas die eieren legt, ook goed. Met een paasstol die we vroeger alleen als kerststol kenden. Met een brunch, lekker uitslapen en dan ontbijt aan de lunch koppelen. Wil je gourmetten, doen! En natuurlijk tweede paasdag naar de meubelshow. Ik wens iedereen fijne dagen! (geen kaarten deze keer al hoorde ik vandaag dat de kerstcadeaus met Pasen op herhaling gaan, je doet maar).

Gisteravond zagen we in de Goudse Schouwburg een absurdistisch stuk van Muziektheater Orkater. Een enthousiast jong gezelschap, een bizar verhaal waarin emoties elkaar in hoog tempo afwisselen. Anderhalf uur beweging, anderhalf uur krijgen wat je niet direct verwacht. Een aanrader, je komt totaal in verwarring thuis.

Mijn hoogtepunt

De dinsdag eindigde met een enorme erectie, een hoogtepunt waar ik de komende maand nog behoorlijk last van zal hebben. Maar een hoogtepunt dat ik mijn trouwe volgers niet wil onthouden.
Nee, vrees niet, ik ga niet over op het schrijven van pornografie, ik ben een heer. Een nieuwsgierige heer, dat wel. Ik wil het eerder hebben over mijn verbazing, ik zal het uitleggen.
Dinsdag schreef ik het blog Het reetje, een in mijn ogen aardig verslag van een dagje sauna. Niet meer, niet minder. Het aantal bezoekers kwam traag op gang, iets minder dan normaal zelfs. Maar zoiets gebeurt me wel vaker. Aan het eind van de dag toont de statistiek dan toch een staaf die niet veel afwijkt, qua lengte, dan die van de dagen eromheen. Ik besteed daar geen uitgebreide analyses aan, neem het voor kennisgeving aan. Een trouwe lezer die een weekje weg is en later een inhaalslag maakt, zoiets zal het wel zijn. Maar dinsdagavond kreeg ik een signaal van WordPress dat het bezoek van het laatste uur alleen al zo ongeveer op mijn normale daggemiddelde lag. En inderdaad, dat ging nog wel even door en de dag eindigde in een absoluut record, een staaf die de komende dertig dagen mijn statistiek zal domineren, die de andere staafjes zo zal verkleinen dat de onderlinge verschillen niet of nauwelijks nog zichtbaar zijn. Hoewel, ook gisteren was de bewuste post weer behoorlijk populair. Veel lezers komen binnen via Facebook, daar staat naast de titel zo ongeveer de eerste regel van een blog.

Wat is hier aan de hand? Ik heb het reetje maar eens gegoogled en mijn blog staat dan bovenaan. Zouden er mensen zijn die bij het reetje aan iets anders denken dan aan de bedoelde bewoner van het hertenkampje? Ik vrees van wel, zeker in combinatie met sauna in de eerste zin. De gedachte aan bloot is dan legitiem. En in dat geval heb ik een hoop mensen in mijn onschuld op het verkeerde been gezet, mijn excuses hiervoor.
Enfin, niet dat het iets bewijst maar ik probeer het vandaag nog maar een keer, met hoogtepunt en erectie als trefwoorden. Wie weet, wordt het weer een topdag ;-)