Bermuda driehoek

De Bermuda driehoek, zegt Wikipedia, is een denkbeeldige plek tussen Miami, de Bermuda’s en Puerto Rico. Er wil daar nog wel eens wat verdwijnen, heb ik begrepen. Of dat tijdgebonden is weet ik niet maar de gebeurtenissen gisteren, Halloween, in onze eigen Krimpenerwaard doen anders vermoeden.

Gisternacht, rond half twee  raakte in de in oprichting zijnde nieuwe gemeente een auto te water. Water genoeg, kan gebeuren. Hulpdiensten, waaronder een duikersteam van de brandweer hebben uren zonder succes gezocht naar een mogelijk bij het ongeval betrokken fietser. Nog geen twintig uur later raakt er een auto aan de rand van de Zilverstad in de Botersloot. Hulpdiensten waaronder een traumahelikopter en duikers van de brandweer gaan op zoek. Resultaat? Niets gevonden! Dat was gisteren, Schoonhoven was omgedoopt in Spookhoven. Het mag dan vandaag geen Halloween meer  zijn maar ik blijf wel even uit de buurt van het water. Want waarom zou je het in de Cariben  mijden om het in het Hart van Holland alsnog tegen te komen. En ik ben benieuwd wie we straks gaan missen!

Niet zo, maar zo

Ik ben dezer dagen weer een paar ervaringen rijker als consument. Als koning, want de klant hoort toch koning te zijn. De eerste ervaring was met die lampenfabrikant uit Eindhoven. Ze maken, het zal bekend zijn, ook scheerapparaten en ik heb zo’n ding in dagelijks gebruik. Een op batterij en die batterij moet af en toe, zeg eens in de maand, opgeladen worden. Waar we ook zochten, het oplaadsnoertje was nergens te vinden. Misschien wel achtergebleven op ons laatste vakantieadres, wie zal het zeggen. Om te voorkomen dat ik onbedoeld aan Movember mee zou doen besloot ik een nieuw snoertje te bestellen. Dat kan, zegt Philips, kost €10,00 plus verzendkosten en als je je e-mailadres achterlaat berichten we wanneer we het weer op voorraad hebben. Wat ook kan, voer je postcode in en we geven een winkel in je omgeving waar je terecht kunt. In eerste instantie koos ik voor de tweede mogelijkheid, typte de postcode in en kreeg welgeteld één winkel door. Waar? In Uden, 90 kilometer hier vandaan! Dan toch maar even de fiets gepakt en naar de plaatselijke retailer gereden, je kunt niet weten, misschien heeft hij een passend snoertje. En ja hoor, voor de lieve prijs van € 17,50 werd ik geholpen. Ter vergelijk, de Lidl had vorige week een scheerapparaat voor nog geen € 25,00 in de aanbieding! Zo hoort het dus niet, meneer Philips!

Op onze vakantie in mei in de Elzas, of mogelijk op de heen- of terugreis, kreeg ik een steentje tegen de voorruit van de auto. Een putje was het gevolg. Niet direct in het gezichtsveld dus niet hinderlijk. Maar met het winterseizoen in aantocht toch maar even laten repareren, dat komt de stabiliteit van de ruit ten goede, voorkomt mogelijk grotere schade bij vorst. Een telefoontje naar Carglass, toevallig met het Nederlandse hoofdkantoor ook in de Lichtstad gevestigd, levert een prima voorlichting en een snelle afspraak op. Nog dezelfde middag kan ik in Gouda op de werkplaats terecht en anders willen ze ook wel langs komen. Ik kies voor het korte ritje naar de Kaasstad. Als ik mijn auto voor het bedrijf parkeer om mijn aankomst aan te kondigen komt er meteen een monteur naar buiten: ‘U kunt hem meteen de werkplaats in rijden!’ Ook hier krijg ik uitgebreid te horen wat de mogelijkheden zijn, dat er een kleine kans is dat reparatie mislukt, et cetera. ‘Het duurt een half uurtje, u kunt in de wachtruimte een kopje koffie nemen.’
Op de kop af een half uur later, na een kopje koffie, wat bladeren in een van de vele tijdschriften en even gebruik maken van de gratis aanwezige wifi-verbinding kan ik de auto meenemen. Op de voorstoel liggen twee nieuwe ruitenwisserbladen (gratis), alle ramen zijn aan de binnen- en buitenzijde schoongemaakt en de auto is gestofzuigd. O ja, en natuurlijk is de ruit netjes gerepareerd. Het klanttevredenheidsonderzoek begint met de vraag of ik Carglass zou aanbevelen. Wel, bij deze.

In begin negentiger jaren heb ik in het kader van gestuurde schadestroom de eerste afspraken met Carglass gemaakt. Het bedrijf kwam toen net op de Nederlandse markt met een ambitieus concept en wij waren als verzekeraar de eerste of in ieder geval een van de eersten die met hen in zee gingen. Uiteraard controleerden we hun acties en kregen we de rapporten. Dat gaf vertrouwen maar in de praktijk had ik hen nooit nodig gehad. Leuk nu die bevestiging te krijgen, het zit wel (en nog steeds) goed met dit bedrijf.

De Ierse schoondochter

Na de Franse dochter en de Indische weduwe, twee feuilletons, nu iets heel anders, de Ierse schoondochter! wpid-img_20141029_105005.jpg Geen verhaal deze keer, maar een schilderijtje. Een schilderwerkje dat past in een serie die je op deze pagina vindt. Per 1 juni vorig jaar vertrok onze oudste, op zoek naar werk, naar Brno, Tsjechië. Hij had daar werk gevonden maar daar bleef het niet bij. Hij vond daar ook zijn lief, een Ierse dame, luisterend naar de naam Eadaoin. Hoe je dat uitspreekt? Edien. Inderdaad, dat scheelt een paar klinkers. De dame in kwestie verhuisde voor een betere baan naar Londen en ons jong volgde. Ze wonen nu alweer een paar maanden in de Engelse hoofdstad.
Inmiddels kunnen we dus wel zeggen dat ze tot de familie hoort. Ze genieten van elkaar, wij genieten van hen. En dus maar een schilderijtje, in Iers groen, gekaderd in haar favoriete kleur.

Over een kogel en de kerk

Je kent vast wel het gezegde ‘de kogel is door de kerk‘. De oorsprong van dit gezegde is niet precies bekend, wel kan ik verklappen dat het niet in Schoonhoven was. Voor dit verhaal moet ik terug de geschiedenis in, naar 1672, het jaar dat we op school leerden kennen als het rampjaar, het volk was radeloos, redeloos, reddeloos. De Dordtenaren Johan en Cornelis de Wit werden door het Haags gepeupel gelyncht, Schoonhoven werd belegerd door de Fransen.
Het was in dat jaar, een der laatste dagen van oktober. De eerste herfststormen hadden het polderland geteisterd en de Franse belagers kregen haast. Spoedig kon de winter invallen met sneeuw en ijs. De mannen hadden daar slechte ervaringen mee. Het was nu of nooit meer dit jaar. En dus werd het zwaarste geschut aangevoerd.

Maar eigenlijk moet ik eerst nog een paar jaar terug in de geschiedenis. In de eerste jaren van de zeventiende eeuw kende Schoonhoven een bekende Nederlander. Die waren er toen ook al, BN-ers. Een Utrechter, Olivier van Noort, hij had een kroeg in Rotterdam en uiteindelijk koos hij voor de zee. Olivier van Noort was als eerste Nederlander de wereld rondgevaren, rondde door de Straat van Maghelhaen Patagonië, was in Chili, voer toen naar Indië en kwam via Kaap de Goede Hoop terug in Rotterdam. Een reis van drie jaar, hij verloor dik 200 van de 248 man, een aanvaardbaar verlies in die tijd. Hij werd in 1620 garnizoenscommandant in Schoonhoven. Nog een zeven jaar genoot hij in de stad aan de Lek van zijn faam, hij overleed in 1627 en werd in de Grote of Bartholomeuskerk begraven.
Na een lang en nuttig leven was hem de eeuwige rust gegund, de dominee had dat mooi verwoord.

Terug naar 1672. De Franse aanvaller had besloten nog een slotoffensief in te zetten. De niet al te zuiver te richten kanonnen werden nog een keer geladen. Enorme kogels werden op het stadscentrum afgevuurd. Niet zo bedoeld, maar een ervan vloog recht op de kerk af. Die kogel zou door de kerk gaan, we vertalen dat nu als de beslissing in de strijd.

CAM00446Maar de Fransoos had buiten de oude waard gerekend. Er kwam een donderend geraas uit de kerk. ‘Zijn ze nu helemaal, mij was een eeuwige rustplaats beloofd! Die verstoor je niet met een kogel.’ Heer Olivier verrees uit zijn graf. Zijn stem bulderde over de stad en weerkaatste over de rivier. En hij stopte de kogel, met zijn linkerhand, net voor hij door de muur, door de kerk zou gaan. De Fransen schrokken, zagen wat er gebeurde en sloegen op de vlucht. Een stad die door een geest, door de duivel beschermd werd, die was niet te overwinnen.

Heer Olivier keerde terug in zijn graf en rust nog steeds zijn eeuwige rust. De kogel rust in de zuidelijke muur, de Fransen zijn nooit meer teruggekomen, een enkele toerist daargelaten die deze geschiedenis niet kent. De deksel van Oliviers graf staat tegen de muur, men heeft hem niet meer terug kunnen leggen.

Is er meer tussen hemel en aarde? Of gewoon een verzinsel ter gelegenheid van Halloween.

Memento Mori, Jolka

scannen0003
Vergeet het niet, ook jij gaat eens dood, memento mori. Je kunt het zien als een aanmoediging, pluk de dag, carpe diem, nu kan het, straks misschien niet meer. Je kunt er ook wat Calvinistischer tegenaan kijken, komt de dood onverwacht dan kun je je fouten niet meer goed maken.
Hoewel niet zo bedoeld, ik zou het in dit geval oppakken als ‘eerst Napels zien en dan sterven’, er zijn zaken die je in je leven niet mag missen. En wat je dan niet mag missen? Dit boek! Ik zou zeggen, zo snel mogelijk doen, memento mori, dan is het in ieder geval niet te laat. Zet het maar op je verlanglijstje voor Sinterklaas of Kerst of bestel het snel bij Bol.com of de uitgever, Letterrijn.
Het verhaal verwijst naar de in 2007 in Amsterdam onder verdachte omstandigheden overleden advocaat Bram Zeegers. Er zijn allerlei (complot)theorieën mogelijk, wat is er toen precies gebeurd? Jolka heeft daar haar eigen kijk op en er een verrassend verhaal van gemaakt.
Het is Jolka’s debuut, dat wil zeggen, waar het een thriller betreft. Ik ken haar al langer, van de korte verhalen (en dan vooral die, die precies om middernacht verschenen en die je dan beter niet meteen moest lezen). Ze schreef ook mee in verschillende verhalenbundels en samen met haar en Nils schreef ik de feuilletons De Franse dochter en de Indische weduwe, twee krakers uit de hyvestijd.

Bijna halloween

Dat ik daarover begin, ik begrijp best dat het je verbaast. Hoe vaak geef ik niet aan dat ik niets met ‘iedereen doet het’ te maken wil hebben, Heel Holland bakt is voor mij geen reden te gaan bakken, heel Nederland leest, prima maar dan toch niet omdat er een clubje is dat vindt dat dat moet, en dan vooral een vlucht regenwulpen van Maarten ‘t Hart. Ik heb het gelezen hoor, ver voor ik grijze haren kreeg. Secretaressendag, dierendag, vaderdag, hou op!
Maar waarom dan wel Halloween? Goeie vraag, ik weet het niet. Weet je wat, ik besteed er ook gewoon geen aandacht aan, komende vrijdag. Maar in mijn hoofd groeit wel een spookverhaal dat omstreeks die datum het levenslicht gaat zien. Of nee, dat kan helemaal niet, het zou spoken enorm afschrikken, het levenslicht zien. Nou  ja, je ziet maar!

Wintertijd

Ik heb een drukke nacht achter de rug. Twee keer passeerde het uur van twee naar drie en dat heb ik maar benut. De eerste keer was ik nadrukkelijk aanwezig in mijn stamkroeg. Wat extra druk, iedereen moest na kunnen vertellen dat ik er was. De tweede keer heb ik iets gedaan wat ik hier niet ga opbiechten, dan is dat alibi dat ik eerder opbouwde helemaal waardeloos. Hou het er maar op dat ik liever niet langdurig achter de tralies verdwijn, meer hoef je niet te weten.

Zo werkt het vast niet al vraag ik me af hoe men bij vastlegging van welk noodzakelijk gegeven dan ook de tijdsaanduiding in beide uren onderscheidt. Een ongeval in het eerste uur tussen twee en drie moet toch een andere tijd meekrijgen dan een ongeval dat op dezelfde plek, een uur later. Wie het weet mag het zeggen!
Tja, waar een mens al niet mee bezig kan zijn.