Sollicitatieplicht

Ik vind het maar vreemd. Natuurlijk begrijp ik dat het UWV mensen aan het werk moet krijgen, het UWV is eigenlijk ook alleen maar uitvoerend, bedenkt die regels niet zelf. Als werkloze heb je een sollicitatieplicht, kreeg je een quantum toegewezen en schrijf je je brieven, stuur je je e-mails.
En dan maakt het kennelijk niet uit naar wie je die berichten stuurt, of hoe.
Je stuurt gewoon je curriculum vitae zonder enige motivatie naar een organisatie die een vacature te vervullen heeft. U zoekt een begeleider van dementerenden? Dan moet u mij maar voor een gesprek uitnodigen. Ik heb vijftien jaar ervaring als restaurantkok. Nee, neem mij, ik heb twintig jaar in de administratie gewerkt, bij een bank. Nu kun je zeggen dat op die bank ook wel eens wat vergeten werd en dat de garnalen per abuis ontbraken in de paella. En dat je dus ooit wel eens iemand ontmoette die iets vergeten was.
Sorry, ik zie de zin hier niet van in. Het is een kansloze actie, het enige dat je doet is de vragende organisatie belasten met extra werk. Maar het UWV is tevreden, je hebt weer gesolliciteerd, ga zo door dan krijg je vast weer een plek op de arbeidsmarkt!

Doorgeslapen

Van de week vroegen een aantal mensen, los van elkaar, of ik ook wakker geworden was van die enorme donderklap. Ik moest ontkennend antwoorden, ik slaap overal doorheen. Het deed me denken aan een oud verhaal, ik denk dat het 1979 was. We hadden de zolder verbouwd tot slaapkamer, onze eerstgeborene was op komst en zou de kamer krijgen waar wij tot dan sliepen. Onze zolder ligt onder een schuin dak en we hadden het onderste deel aan beide zijden afgeschot. De ruimte diende als bergruimte, was verder toch onbruikbaar. Om de bergruimte bereikbaar te houden was er een luik geplaatst dat door magneten op zijn plek gehouden werd.
Op een ochtend werd ik gewekt door onze wekker en zag ik dat een van de luiken gevallen was.
“Dat zal een klap gegeven hebben”, zei ik tegen José.
“Nou nee, niet dat, het was veel erger, een enorme explosie al heb ik geen idee wat er gebeurd is en waar.”
Wel, wat er gebeurd was zou al snel blijken, een villa, net achter het toenmalige bejaardenhuis was door een gasexplosie totaal verdwenen. We hebben jaren tegen een gat in de bebouwing aangekeken. Het verhaal ging, ik heb het nooit geverifieerd, dat er een bordeel in het pand gevestigd was en dat de zaken niet zo goed liepen. Het toeval wil dat de avond voor de explosie een film op televisie vertoond werd waarin een woning verlaten werd nadat er op zolder een brandende kaars was geplaatst en beneden de gaskraan was opengezet. Toen het hele huis zo’n beetje met gas gevuld was bereikte het explosieve spul de kaars. Ook daar bleef geen muur staan. Maar of het allemaal zo gegaan is, ik weet het echt niet. Daar komt bij, ik had de klap niet eens gehoord!
Wat ik me wel nog herinner is dat de plaatselijke woninginrichter ieder jaar rond de jaarwisseling een advertentie plaatste om zijn klanten te bedanken en dat jaar een foto bijleverde van een gordijn dat in een boom wapperde (en zeker twee jaar daar gehangen heeft). “Zelfs onze gordijnen vind je overal”  was ongeveer de begeleidende tekst.

Opzoomeren

Het begon ooit in de Opzoomerstraat in het Rotterdamse Delftshaven. Dus inderdaad met twee o’s. En inmiddels is het een bekend begrip, mensen houden zelf hun wijkje, hun straat schoon, knappen hier en daar wat op, zetten een plantenbak, kortom, houden hun omgeving leefbaar.
Binnenkort, een week voor de buurtbarbecue proberen we dat hier ook voor elkaar te krijgen. Het speeltuintje verloedert, struiken worden niet bijgehouden, verwilderen. De bankjes moeten nodig een nieuwe beitslaag krijgen. En, bekend verschijnsel, ziet iets er rommelig uit dan zijn mensen ook minder geneigd hun rommel op te ruimen. Alle reden dus om er eens met een paar mensen de schouders onder te zetten. De gemeente werkt in die zin mee dat ze wat tuingereedschap, beits en een afvalcontainer beschikbaar stellen.
Met het spreekwoord, vele handen maken licht werk, in gedachte hopen we op een grote opkomst, uiteindelijk heeft ook iedereen profijt van zo’n actie. En dan kunnen we de zaterdag erop in een prachtig opgeruimd hofje er weer een mooi feest van maken.

Rommel opruimen

Nee hoor, geen nostalgische terugblik, dit keer. Al kregen we wel altijd mee dat we onze rommel op moesten ruimen,
Nee, het gaat om de rommel doe op mijn tablet en mobieltje achtergelaten wordt. Zo ongeveer om de twee à drie dagen moet ik volgens Cleanmaster vijfhonderd of meer MB opruimen, achtergelaten door apps die ik ooit geïnstalleerd heb. Dik twintig gigabites heeft de app volgens eigen zeggen al van mijn tablet verwijderd.
Ik heb de stellige indruk dat wat opgeruimd is snel weer teruggezet wordt door bijvoorbeeld Google, Twitter en Facebook. En het kan best dat, wanneer ik niet af en toe de stofdoek gebruik, de stoflaag niet veel dikker wordt.
Een maand of twee geleden heb ik mijn desktop eens flink oplaten schonen, de prestaties daarna waren geweldig. En nog is het beter dan het ooit was maar, zonder de stopwatch te gebruiken, ik weet zeker dat het weer achteruit loopt. Er is geen houden aan!
Het is eigenlijk net als met de noodzaak  van tijd tot tijd te stofzuigen en ramen te lappen, opruimen van je eigen rommel is geen garantie dat er geen schoonmaak meer nodig is.
Met andere woorden, het is dweilen met de kraan open.

Nieuwe website Stichting SWOS

Toen ik, ruim acht jaar geleden in het bestuur van de stichting kwam was er weinig of niets op het gebied van externe communicatie. Nu ben ik geen communicatiedeskundige maar ik had er in mijn arbeidzaam leven wel regelmatig mee te maken. En daar steek je allicht wat van op. Dus schreef ik een communicatieplan, ontwierp een logo bouwde een website die onder een eigen domeinnaam de wereld ingezonden werd. Ik gebruikte daarvoor  Het Microsoftprogramma Frontpage, In die tijd was dat een van de weinige, zo niet het enige programma waarmee zoiets mogelijk was.
Verder kon dat natuurlijk direct in HTML maar die computertaal beheerste ik niet.
Zoals zoveel veranderde ook onze kijk op presenteren op het internet, En er kwamen tal van nieuwe programma’s om een website te bouwen. Het moest er maar een keer van komen, ik wilde een site maken die fris oogt, de boodschap goed overbrengt en past op al die schermpjes die we vandaag de dag kennen. Gisteren ging de nieuwe site openbaar, je vindt hem hier. Er komen nog wat foto’s bij van onze normale activiteiten. Daar waren er weinig van in de enorm volle fotomappen. Begrijpelijk, je maakt foto’ s van bijzondere evenementen, niet van het gewone doen en laten. Kom gerust een keer langs op de site, daar is ie voor gemaakt!

Het mes

Tot voor kort gebruikten we een keukenmesje voor van alles. Als het even kon pakte ik precies dat mes om wat dan ook te snijden. Misschien al wel 25 jaar lang. Zelfs op vakanties ging het vaak mee. De tanden waren bijna versleten. Het werd te bot, er moest een nieuwe komen.

Ik vroeg het nog aan de marktkoopman: ‘Kun je daarmee iemand vermoorden?’
En hij beaamde het, menig klant was bij hem teruggekomen met bloedige verhalen. En inderdaad, dit stukje keukengereedschap is vlijmscherp en dus uitermate goed inzetbaar bij het snipperen van uien en knoflook en het snijden van de paprika en tomaat.
Dat het ook als boter door vlees gaat mocht ik gisteren ervaren.

Een tijdje terug vertelde ik over de Lopiker bakker die ons zijn laatste roggebrood leverde. En dat laatste stukje kwam gisteren aan zijn eind. Nog twee sneetjes van dat heerlijke brood maar ik moest het kontje nog wel even doormidden snijden. Het hierboven beschreven mesje lag binnen handbereik en moest dus maar dienst doen. Ik liet me afleiden en, je raadt het al, een jaap in mijn linkerduim. Het bloed gutste eruit. Het topje kon nog gered worden, gelukkig, anders was ik blijvend invalide geweest. Het sneetje roggebrood smaakte er niet minder om, gelukkig.

Zomers optimisme

Morgen een barbecue, het is al lang tevoren gepland! Het eten is in huis gehaald, er is een partytent gehuurd. Nu de meeste mensen terug zijn van vakantie kunnen we weer eens wat organiseren.
Morgen een braderie, vanzelfsprekend tevoren gepland. Er zijn heel wat mensen bij betrokken. Nu de meeste mensen terug zijn van vakantie kunnen we dit wel organiseren.
Morgen starten de nazomeractiviteiten, een tentfeest. Een week voor de scholen weer beginnen kunnen we dit wel organiseren, de meesten zijn immers terug.

Morgen verwachten we hier en daar buien, felle buien misschien.
Ik hoop dat het meevalt, voor al die mensen die in de voorbereiding zaten, die op alles rekenden behalve op die ene slechte zaterdag.