Gezinsuitbreiding

Nog niet eens zo heel lang geleden lieten we een gezinsfoto maken die nu, geprint op canvas, een prominente plaats heeft. Maar er is het nodige gebeurd sindsdien, er zijn twee kleintjes bijgekomen. Arjan heeft sinds een goed jaar een Ierse vriendin, Eadaoin genaamd. Hoe je dat uitspreekt?, E-dien.
En Ivo en Ellen, het zal niemand ontgaan zijn hebben ervoor gezorgd dat we de trotse opa en oma van Rolan zijn.
Reden genoeg om, toen Arjan en Eadaoin een maand geleden een paar dagen hier waren, een nieuwe gezinsfoto te laten maken. Hoewel, één? Een hele serie. Rick en Miranda Koops hebben het werk verricht en wij zijn blij met de serie. Die nieuwe op canvas gaat er spoedig komen.

FKF_1395

Eeuwig Schoonhoven

Je hebt van die dagen dat je niet kunt kiezen wat te doen. Teveel aanbod, teveel keus. Zaterdag was weer zo’n dag. Normaal gesproken fietsen we de laatste zaterdag van augustus naar Bergambacht, zes kilometer verderop. Daar is dan een altijd gezellige drukke braderie en het leuke is dat je er altijd wel bekenden tegenkomt. Van die toevallige ontmoetingen die tot mooie dingen kunnen leiden. Op voorhand werd Bergambacht echter dit jaar al geschrapt, in ons eigen stadje was in een dagvullend programma tijd voor de rijke geschiedenis. Het weer werkte mee, met het maken van keuzes dan. De ochtend viel volledig in het water en, ik heb het me laten vertellen, er was weinig publiek. Sneu voor de organisatie, je kunt je op veel voorbereiden maar het weer heb je nog steeds niet in de hand. Tegen tweeën klaarde het wat op en besloten we de gok te wagen. Bij het verlaten van onze wijk werd al duidelijk dat we niet de enigen waren. Mensen waren, net als wij, blij even naar buiten te kunnen. Het oude centrum liep al snel vol. Zeemanskoren zongen hun liederen op diverse plekken. Onderweg naar de Veerpoort moesten we aan de kant, het vege leef redden. De artillerie kwam te paard, een kanon voort trekkend voorbij. In schitterende uniformen uit een ver verleden. Voorbij de Veerpoort lagen oude schepen in de haven, zalmvissers, een radarboot. Op de wal werd paling gerookt en met een hoogwerker kon je voor een eurootje de stad vanuit de hoogte bekijken. De artillerie hield de over de Lek naderende vijand tegen en ‘Recht zo die gaat’ bezong Schoonhoven en Katendrecht.
En vervolgens, we zijn er niet meer geweest, ‘ s avonds wachtte ons een kaartstrijd, muziek in het Springerpark. Niet zomaar, maar omdat de nieuwe muziektent officieel in gebruik genomen werd. De feestelijkheden werden afgesloten met een concert van het in zijn categorie toporkest Brassband Schoonhoven met de bekende Schoonhovenaar Jamai Loman. Moet ook een feest geweest zijn als ik de berichten mag geloven. En waarom zou ik de berichten niet mogen geloven?
Ook de komende maand zijn er nog tal van evenementen hier. We zullen af en toe nog wel wat meepikken.

De stadsgids

“Goh, opa, wat een hoop oude mensen zijn hier.”
“Ja jongen, allemaal ooms en tantes van je pappa en mama.”
“En wat komen die hier allemaal doen, opa?”
“Die komen jou bewonderen en pappa en mama feliciteren met je geboorte.”
“En moet ik dan nog wat doen, opa? Of alleen mijn fles leegdrinken, mijn luier vol poepen en in mijn wagen verder slapen?”
“Natuurlijk, Rolan, meer verwachten we nog niet van je, en daarna gaat opa die oude mensen wel even moe maken.”

DSCF5635Op verzoek van de andere opa ben ik, met in mijn gevolg een kleine twintig man, begonnen aan een stadswandeling in de mooie Zilverstad. Ik heb wat markante plekken laten zien en wat verhalen verteld. We trokken langs de stadsgrachten, zagen een stukje oude muur, een enorme kogel in een van de muren van de Grote Kerk en het middeleeuwse Stadhuis waar Rolans pappa en mama getrouwd zijn. We liepen langs het Springerpark en ik vertelde van Albrecht Beijling, Olivier van Noort, Marrigje Ariëns, de laatste heks die in Holland op de brandstapel terecht kwam. Ik toonde ze de tweede deuren bij de panden aan de Oude Haven, deuren die voor de leverancier waren maar ook om de maîtresse stiekem binnen te laten. Ik vertelde hen over het waarom van de zilveren bloemenschalen die de haven bij festiviteiten sieren en wat er dezer dagen gaande is. Kortom, het werd een wandeling door Schoonhoven en haar geschiedenis. Je kunt je voorstellen dat ik na afloop wel aan een groot glas tripel toe was. En ook mijn gevolg had wel trek in een lunch. Dus besloten we de rondleiding met een zonnige hap op het terras van Lekzicht. Mijn toehoorders genoten van het scheepvaartverkeer, iets dat voor ons heel gewoon is. En ik? Ik genoot ook, ik was even de Schoonhovense stadsgids geweest!

Bietenrisotto

Het voornemen, een paar weken geleden, om een heerlijke bietensalade met hollandse nieuwe te maken haalde het niet. De heerlijke zomer was in ene verdwenen, de natte moesson nam het over. En niet zo’n klein beetje, keer op keer stonden de straten blank, mensen klaagden met reden over inregenen, erger, instromen van water in hun huizen. Zo’n salade hoor je op je terras te eten, vinden wij.
Die haring is allang op maar ik zat nog steeds met een pakje gekookte kroten. Ik weet het, die kun je ook met een gekookte aardappel eten, eventueel gestampt. Je kunt hem met een bal gehakt, een karbonade of een stuk witvis eten, het is een makkelijke groente. Maar ik wilde weer eens iets anders. En dat werd een risotto, simpel en heerlijk. En dat gaat vaak samen, ik schreef het eerder bij een van mijn eerdere recepten.

voor twee personen:
een ui
een teentje knoflook
200 gram risottorijst
een glas witte wijn
rundvleesbouillon
150 gram spek in reepjes
twee gekookte bietjes, klein gesneden
een handvol rucola
en een stukje fetta
een scheut olijfolie

Boodschappen gedaan? Aan de slag dan maar. Snipper de ui en de knoflook, negeer de tranen. Verhit de olie en fruit daarin ui en knoflook, voeg vervolgens de rijst toe. Het grote roeren kan beginnen. Want,dat vergat ik te vertellen, je moet voldoende spierkracht en conditie hebben om een klein half uur in de brij te roeren. Als de korrels glazig zijn dan voeg je de wijn toe en je zorgt dat de pap aan de kook blijft, niet te hoog vuur. De rijst zal de wijn opnemen en daarna dient steeds een goede schep bouillon toegevoegd worden, de rijst is dorstig. Herhaal dat tot de rijst gaar is. Denk eraan, blijven roeren. Is de risotto gaar dan voeg je de bietjes toe. Ho, wacht, tussendoor heb je de spek knapperig gebakken, gewoon in zijn eigen vet. En ook de gebakken spekjes voeg je toe en je roert alles netjes weer door elkaar. Nog een paar minuten opwarmen en de borden kunnen op tafel. Schep de risotto op en voeg wat rucola toe. De verkruimelde fetta zorgt voor het contrast in de smaak. Eet smakelijk!

Kookrubriek

Deze week hebben de culinaire schrijvers met een laatste recept afscheid genomen, de kookrubriek verdwijnt uit de NRC Next. Met name van Janneke Vreugdehil heb ik wel recepten overgenomen. Joël Broekaerts stukjes las ik wel maar de recepten waren vaak niet uitvoerbaar. Lastig te verkrijgen ingrediënten, afwijkend benodigd gereedschap, veel, heel veel tijd. Maar wel leuk om te lezen, hoor.
Enfin, de rubriek verdwijnt en als ik het goed begrijp komen er restaurantrecenties voor in de plaats. Niet meer zelf koken, voor je laten koken.
Dat past bij een trendy dagblad met als doelgroep de goed opgeleide jong volwassenen. Dat volk heeft geen tijd om te koken, koopt kant en klaarmaaltijden bij de supermarkt, laat een pizza thuisbezorgen of gaat uit eten. Het zal wel vooruitgang heten, ik kook vanavond gewoon zelf. Een bietenrisotto met spek, ik ben hier heel ouderwets in.

Sollicitatieplicht

Ik vind het maar vreemd. Natuurlijk begrijp ik dat het UWV mensen aan het werk moet krijgen, het UWV is eigenlijk ook alleen maar uitvoerend, bedenkt die regels niet zelf. Als werkloze heb je een sollicitatieplicht, kreeg je een quantum toegewezen en schrijf je je brieven, stuur je je e-mails.
En dan maakt het kennelijk niet uit naar wie je die berichten stuurt, of hoe.
Je stuurt gewoon je curriculum vitae zonder enige motivatie naar een organisatie die een vacature te vervullen heeft. U zoekt een begeleider van dementerenden? Dan moet u mij maar voor een gesprek uitnodigen. Ik heb vijftien jaar ervaring als restaurantkok. Nee, neem mij, ik heb twintig jaar in de administratie gewerkt, bij een bank. Nu kun je zeggen dat op die bank ook wel eens wat vergeten werd en dat de garnalen per abuis ontbraken in de paella. En dat je dus ooit wel eens iemand ontmoette die iets vergeten was.
Sorry, ik zie de zin hier niet van in. Het is een kansloze actie, het enige dat je doet is de vragende organisatie belasten met extra werk. Maar het UWV is tevreden, je hebt weer gesolliciteerd, ga zo door dan krijg je vast weer een plek op de arbeidsmarkt!

Doorgeslapen

Van de week vroegen een aantal mensen, los van elkaar, of ik ook wakker geworden was van die enorme donderklap. Ik moest ontkennend antwoorden, ik slaap overal doorheen. Het deed me denken aan een oud verhaal, ik denk dat het 1979 was. We hadden de zolder verbouwd tot slaapkamer, onze eerstgeborene was op komst en zou de kamer krijgen waar wij tot dan sliepen. Onze zolder ligt onder een schuin dak en we hadden het onderste deel aan beide zijden afgeschot. De ruimte diende als bergruimte, was verder toch onbruikbaar. Om de bergruimte bereikbaar te houden was er een luik geplaatst dat door magneten op zijn plek gehouden werd.
Op een ochtend werd ik gewekt door onze wekker en zag ik dat een van de luiken gevallen was.
“Dat zal een klap gegeven hebben”, zei ik tegen José.
“Nou nee, niet dat, het was veel erger, een enorme explosie al heb ik geen idee wat er gebeurd is en waar.”
Wel, wat er gebeurd was zou al snel blijken, een villa, net achter het toenmalige bejaardenhuis was door een gasexplosie totaal verdwenen. We hebben jaren tegen een gat in de bebouwing aangekeken. Het verhaal ging, ik heb het nooit geverifieerd, dat er een bordeel in het pand gevestigd was en dat de zaken niet zo goed liepen. Het toeval wil dat de avond voor de explosie een film op televisie vertoond werd waarin een woning verlaten werd nadat er op zolder een brandende kaars was geplaatst en beneden de gaskraan was opengezet. Toen het hele huis zo’n beetje met gas gevuld was bereikte het explosieve spul de kaars. Ook daar bleef geen muur staan. Maar of het allemaal zo gegaan is, ik weet het echt niet. Daar komt bij, ik had de klap niet eens gehoord!
Wat ik me wel nog herinner is dat de plaatselijke woninginrichter ieder jaar rond de jaarwisseling een advertentie plaatste om zijn klanten te bedanken en dat jaar een foto bijleverde van een gordijn dat in een boom wapperde (en zeker twee jaar daar gehangen heeft). “Zelfs onze gordijnen vind je overal”  was ongeveer de begeleidende tekst.