Insomnia, de verhalenwedstrijd

Gisteren heb ik mijn verhaal, mijn inzending voor de verhalenwedstrijd van Letterrijn opgestuurd. Het verhaal lag al geruime tijd klaar, nee, half klaar. Deels uitgeschreven, deels in mijn hoofd dwalend. Dat laatste deel werd nog wel eens iets bijgeschaafd, dan koos ik voor een andere wending, wijzigde ik het plot. Maar het nam steeds vaster vorm aan en uiteindelijk heb ik het helemaal uitgeschreven. De titel bleek nog het lastigst, ik heb vlak voor het inzenden de knoop pas doorgehakt.
En dan nu maar hopen dat het verhaal sterk genoeg geacht wordt om in de nieuwe bundel opgenomen te worden.
Nee, sorry, ik vertel niet hoe het heet, noch iets over de inhoud. Ik kan slechts verwijzen naar die nieuwe bundel of, mocht ik daar onverhoopt niet inkomen naar een te zijner tijd te plaatsen post van meer dan voor mij gebruikelijke lengte.

Goede vrijdag

Voor mij zijn alle vrijdagen in principe goed, laat ik zeggen, ze beginnen in ieder geval goed, En dat geldt voor alle dagen. Natuurlijk, ik weet waar de term vandaan komt, ik ken het bijbelverhaal, ik ken de kerkelijke traditie. Ik ken de Matthäuspassion, ik herken dat wat ik in herhalingen van de Passion  op de televisie zie. Ik waardeer het verhaal, zeker in de Bachversie.
Voor iedereen een goede week, een goede vrijdag, stille zaterdag en het Paasfeest. In devotie, zo je wilt, met een paashaas die eieren legt, ook goed. Met een paasstol die we vroeger alleen als kerststol kenden. Met een brunch, lekker uitslapen en dan ontbijt aan de lunch koppelen. Wil je gourmetten, doen! En natuurlijk tweede paasdag naar de meubelshow. Ik wens iedereen fijne dagen! (geen kaarten deze keer al hoorde ik vandaag dat de kerstcadeaus met Pasen op herhaling gaan, je doet maar).

Gisteravond zagen we in de Goudse Schouwburg een absurdistisch stuk van Muziektheater Orkater. Een enthousiast jong gezelschap, een bizar verhaal waarin emoties elkaar in hoog tempo afwisselen. Anderhalf uur beweging, anderhalf uur krijgen wat je niet direct verwacht. Een aanrader, je komt totaal in verwarring thuis.

Mijn hoogtepunt

De dinsdag eindigde met een enorme erectie, een hoogtepunt waar ik de komende maand nog behoorlijk last van zal hebben. Maar een hoogtepunt dat ik mijn trouwe volgers niet wil onthouden.
Nee, vrees niet, ik ga niet over op het schrijven van pornografie, ik ben een heer. Een nieuwsgierige heer, dat wel. Ik wil het eerder hebben over mijn verbazing, ik zal het uitleggen.
Dinsdag schreef ik het blog Het reetje, een in mijn ogen aardig verslag van een dagje sauna. Niet meer, niet minder. Het aantal bezoekers kwam traag op gang, iets minder dan normaal zelfs. Maar zoiets gebeurt me wel vaker. Aan het eind van de dag toont de statistiek dan toch een staaf die niet veel afwijkt, qua lengte, dan die van de dagen eromheen. Ik besteed daar geen uitgebreide analyses aan, neem het voor kennisgeving aan. Een trouwe lezer die een weekje weg is en later een inhaalslag maakt, zoiets zal het wel zijn. Maar dinsdagavond kreeg ik een signaal van WordPress dat het bezoek van het laatste uur alleen al zo ongeveer op mijn normale daggemiddelde lag. En inderdaad, dat ging nog wel even door en de dag eindigde in een absoluut record, een staaf die de komende dertig dagen mijn statistiek zal domineren, die de andere staafjes zo zal verkleinen dat de onderlinge verschillen niet of nauwelijks nog zichtbaar zijn. Hoewel, ook gisteren was de bewuste post weer behoorlijk populair. Veel lezers komen binnen via Facebook, daar staat naast de titel zo ongeveer de eerste regel van een blog.

Wat is hier aan de hand? Ik heb het reetje maar eens gegoogled en mijn blog staat dan bovenaan. Zouden er mensen zijn die bij het reetje aan iets anders denken dan aan de bedoelde bewoner van het hertenkampje? Ik vrees van wel, zeker in combinatie met sauna in de eerste zin. De gedachte aan bloot is dan legitiem. En in dat geval heb ik een hoop mensen in mijn onschuld op het verkeerde been gezet, mijn excuses hiervoor.
Enfin, niet dat het iets bewijst maar ik probeer het vandaag nog maar een keer, met hoogtepunt en erectie als trefwoorden. Wie weet, wordt het weer een topdag ;-)

 

Er gaat een wereld voor me open

Er gaat een wereld voor me open, dat wil zeggen dat mag ik hopen. Gisteren heb ik mijn halfjaarlijkse lenscontrole gehad. Ik trof een jongedame die de nodige controles uitvoerde en hardop constateerde dat mijn zicht, na correctie, meer dan voldoende was. Leuk om te horen, natuurlijk. Maar ik ben niet helemaal tevreden over de correctiemiddelen. Voor veraf gebruik ik maandlenzen, lees ik dan heb ik een leesbril nodig. Wanneer het om de krant of een boek gaat dan is dat niet zo’n probleem maar ik moet ook nog wel eens wat lezen als de leesbril niet bij de hand is. Stel je voor, je loopt in de supermarkt en wil iets van de verpakking van het een of ander lezen, dat gaat niet, of tenminste moeizaam. Stel, je wilt onderweg een hapje eten en krijgt de menukaart aangereikt, sorry, maar heeft u er ook een leesbril bij? Klein leed, toegegeven, maar leed.
Nu zijn er al enige jaren multivocale lenzen op de markt, dus voor veraf maar met leesgedeelte. Alleen, ik heb een cylinderafwijking en daarvoor waren ze er niet. ‘ Nu wel’, zei de jongedame, ‘maar ik heb misschien wel een betere oplossing, monovisie’.
‘Nou, leg me dat maar eens uit’, ik had er niet eerder van gehoord. Het blijkt dat men in dat geval het dominante oog, er is er altijd een beter dan de ander, voorziet van de correctie voor veraf, het tweede oog krijgt dan een correctie voor dichtbij. Niet helemaal de sterkte van de leesbril die je gewend bent, iets minder. Ze voorzag de pasbril van de gewenste configuratie en het zag er op het eerste oog goed uit. Of ik ervoor voelde?
‘ Welja, laten we het maar eens proberen. Voor een week of twee, dan, bevalt het dan gaan we ermee door.’ Ik wil dan wel even in de praktijk uitproberen of dit inderdaad de juiste oplossing voor mij is. En dat kon, dus nu bestelt ze een plus- en een minlens voor me. Als het werkt heb ik de leesbril niet meer nodig. Ik ben benieuwd!

Overigens, op zoek naar informatie kwam ik op deze site terecht. Onbegrijpelijk, een soort automatische vertaling van Bing, Google translate ofzo, onleesbaar, ook met leesbril.

Het reetje

Al jaren terug werden we uitgenodigd de sauna in Putten op de Veluwe eens te bezoeken. Heel bijzonder, werd ons verzekerd, er was een bootsauna en, als je een beetje mazzel had kon je, liggend op de zonneweide een hertje treffen.
Nee hoor, het was meer van laten we eens ergens anders heen gaan maar zondag kwamen we toch in het Veluwse dorp terecht. Leuk bedrijf, aardige mensen en een beetje een dierentuin. Ooit wel eens een tamme kraanvogel op een terras zien paraderen? Wij niet. Ooit wel eens een kuikenren in het restaurant gezien, wij niet. Het deed me wel denken aan mijn vader die als etaleur de Paasetalages opvolijkte met wat kippenkuikens. Na Paaszaterdag kwamen die dan in de ren in het tuintje dat ons flatje rijk was. En de overlevers eindigden steevast in de soeppan.
Maar goed, teug naar het hert. Het bedrijf heeft naast die tamme kraanvogel en wat kippen van bijzonder ras kennelijk ook een klein hertenkamp. En van tijd tot tijd loopt zo’n herkauwer eens in beeld. Dat maakt het niet minder leuk, hoor.
Oh, en die boot, een soort heen en weer zoals we die ook hier op de Lek zien. Aangedreven door een groot rad, eigenlijk een raderboot dus, en, naar we veronderstelden, aangedreven door een trappende slaaf die in het vooronder zorgde dat het schuitje in beweging bleef, heen en weer. Maar ook dat bleek niet (meer) juist, zonne-energie en sensoren om de boot op zijn plaats te houden.
Foto’s? Nee, die mogen niet gemaakt worden in een sauna. De argeloze lezer zal me, als zo vaak, gewoon moeten geloven! Of gewoon ook een keer naar die sauna moeten gaan, natuurlijk.

Duizendste blog

Morgen post ik mijn 994e blog op WordPress. Gezien het ritme van één blog per dag ben ik dus binnenkort toe aan de duizendste. Wil je dat ik een bepaald onderwerp op mijn manier uitdiep? Heb je een schrijfopdracht? Noteer hieronder in ‘ reactie’ waarover je graag ziet dat ik schrijf. De leukste pak ik die 1000e keer op maar de andere krijgen misschien ook nog wel een beurt.

Sudoku 6-7

Er gaat bijna geen dag voorbij zonder dat ik een sudoku probeer op te lossen. De uitdaging is gestegen naar niveau 6,7, simpel omdat het niet altijd moet lukken. Want een puzzel oplossen moet een uitdaging blijven. Bij Denksport noemen ze dat ultra en dat is daar genius voorbij. Voor wat het waard is, hoor. Mijn voorzichtige analyse is dat ik dat niveau makkelijk aan kan op een voorwaarde, ik moet niet afgeleid worden. Niet door de omgeving, niet door de gedachten. En, niet onbelangrijk, ik moet de tijd hebben om de puzzel af te maken, niet halverwege moeten stoppen om dan later weer eens verder te gaan. Dat heeft alles te maken met de uitgestippelde oplossingsroute.
De parallel naar de problemen van alledag is duidelijk. Ook daar geldt voor mij dat problemen, complexe situaties op te lossen zijn mits ik de tijd en de rust neem om de mogelijkheden en onmogelijkheden te bezien en verantwoorde keuzes te maken.
En, gaat het ondanks de ideale omstandigheden waarop zo’n puzzel gemaakt wordt toch eens mis dan begin ik toch gewoon aan de volgende!
Oeps, hier gaat de vergelijking niet meer op, gaat het een keer fout dan zit ook ik met de gebakken peren.

image