Pauze

Ik heb geen idee of we de komende weken over internet beschikken. In de brochure staat niet dat er wifi is. En dat is misschien maar goed ook. Even geen verbinding met de buitenwereld, ik ga het gewoon proberen. Helemaal tot rust komen, ik ga het gewoon proberen. Genieten van zon en omgeving, ik ga het gewoon proberen. 
Dus een goede kans dat je, als vaste blogbezoeker tijdelijk een ander tijdverdrijf moet zoeken. Maar kijk af en toe, je kunt niet weten. In ieder geval ben ik de dertigste weer terug en dan zal ik de draad wel weer oppakken.

Prinsjesdag

Het was weer een leuk spektakel voor de mensen die ervan houden. Het toneelstukje is weer opgevoerd, en nu dus maar weer aan het werk.
Jord Kelder mocht nog even in een clownspak aansluiten bij DWDD en daar vooral zijn gebrek aan kennis van de popmuziek etaleren. Spielerei, ook al die hoedjes, weer. Erica Terpstra gaat de geschiedenis in als startster van die traditie.
Ik ga niet weer zeuren over die NOS-verslaggevers die zich beseffen, ze leren het toch niet af, er wordt kennelijk niet geselecteerd op taalvaardigheid.
Wel over de nadruk die keer op keer gelegd wordt op frases uit de troonrede, ‘de koning zegt’. Terwijl de koning slechts als een marionet zijn voorgelegde tekst opdreunt. Maar zeggen dat de regering het de koning laat zeggen past kennelijk niet. De NOS is er zeer consequent in, minister Hennis lijkt ook niet beter te weten, ‘ de koning zegt’. Wat ze wel weet, ze moet Lodewijk Asscher te vriend houden. Verschillen? Natuurlijk, maar een gezamenlijk doel. En de oppositie? Makkelijk, als je aan de kant staat kun je alles schreeuwen. Zo gaat het tegenwoordig, je bent voor of je bent tegen, je ben vaak voor en soms tegen kan niet. Omgekeerd ook niet. Ik vind dat jammer. Met op onderwerp wisselende coalities kun je een doel nastreven, een visie uitwerken. Plannen kosten tijd, een belastingherziening, ik noem maar een voorbeeld, kost zorgvuldig bestede tijd. Er is niemand bij gebaat dat er om een snelle oplossing gevraagd wordt.

De dag was goed voor de twee Brabantse zussen, ze hebben dit feest voor de twintigste keer meegemaakt. Dat wil zeggen, de troonrede is aan hun voorbij gegaan, de miljoenennota, het zegt hun niets, ze hebben gezwaaid naar het koninklijk paar toen  de gouden koets voorbij kwam. Hun leven is een sprookje, lief hoor!
De economie komt voorzichtig uit de malaise. De gemiddelde Nederlander (die bestaat niet, maar toch) gaat in koopkracht iets vooruit. En degenen die het het hardst nodig hebben gaan volgens het NIBUD er, soms zelfs fors, op achteruit. Het leven is niet voor iedereen een sprookje.

Natuurmuseum de Wielewaal

Mag ik even reclame maken?
muurschilderingGisteren hebben we met het bestuur van Stichting SWOS ons even teruggetrokken uit de hectiek van alledag. Er komt veel op ons af, enerzijds door de gemeentelijke herindeling in de Krimpenerwaard, anderzijds door de decentralisatie van taken van rijk naar gemeente. We zijn daar al langer mee bezig maar hadden behoefte om nu in een rustige omgeving, buiten de reguliere vergaderingen de zaken eens op een rijtje te zetten. Enfin, ik zal jullie daarmee niet vermoeien. Wat ik wel wil? Aandacht vragen de plek waar we vergaderden, een prachtig museum, net ten oosten van Schoonhoven. En dan om meer dan om de museumfunctie. Dat laatste is al een absolute aanrader voor wie kennis wil maken met flora en fauna in het Hollandse polderlandschap. Marijke en Lou kunnen van alles tonen en vertellen over wat er in de waarden gebeurt. Maar de locatie is ook bij uitstek geschikt voor een vergadering of bijvoorbeeld een familiefeest. Wel op tijd boeken, de agenda is redelijk vol. En wat te denken van de directe omgeving, de tuin, de bongerd, het uitzicht, de rust.
Gewoon doen als je toevallig in de buurt bent of toch al eens hier in de omgeving een fietstocht maakt. En dat zeker met het weer van deze dagen want ook het terras is een regelrechte aanrader.

Waterballonnen

‘Dames, gisteren hebben jullie met z’n allen met waterballonnen gespeeld. Ik weet het, jullie hebben de meeste opgeruimd maar hier en daar ligt nog wat. Willen jullie die nu even opruimen, ik weet dat ze ook van andere kinderen kunnen zijn.’
De aangesproken dames, dametjes nog, knikken ijverig.
‘ Ja mama, gaan we doen, en dan doen we wie de meeste gevonden heeft.’
Nummer twee: ‘ En wat is dan de prijs?’
Tja, als het een wedstrijd wordt moet er toch ook iets te verdienen zijn.

Een hapje vooraf

Gisteren vierden we hier weer onze buurtbarbecue en dan is het inmiddels traditie dat ik voor de amuse zorg. En ook dat jaar had ik weer twee voorgerechtjes, De eerste , een prei/ kruidenkaastaartje, versiert met een half cherrytomaatje in bladerdeeg laat ik hier onbesproken. De tweede is bijzonderder.

image

Zestig mosselhapjes, op de foto liggen ze klaar om voor tien minuten de oven ingeschoven te worden. Maar dat is de laatste handeling voor het opdienen. Laat ik maar bij het begin, het boodschappenlijstje beginnen.
mosselen
twee sneetjes bruin brood, zonder korst
100 gram bacon

100 gram oude kaas
een chilipeper
twee teentjes knoflook
vier takjes peterselie
2 eieren
olijfolie

De voorbereiding:
Kook de mosselen en haal ze uit de schelp. Bewaar voldoende halve schelpen om de zestig hapjes te maken.

Maal brood en kaas in de blender fijn en hou apart.
Bak de bacon twee minuten.
Maal vervolgens de bacon, knoflook, het van zaad en zaadlijst ontdane pepertje, de eieren en peterselie ook in de blender. Mix brood/ kaas en de rest en maak het smeuïg met de olijfolie.

Was de schelphelften.

Hapje voor hapje:
Vul de schelp met een mossel en een theelepel van het broodmengsel. Zet de bakplaat acht minuten in een op 180 graden voorverwarmde oven.

En tenslotte, geniet van deze amuse.

En de mosselen die je overhoudt kun je natuurlijk de volgende dag bakken met een uitje, paprika en kerrie, ook lekker

Lage lonenland

image

Ik heb altijd begrepen dat Apple geen beste reputatie heeft als het gaat om de productie van zijn speelgoed.
Daarom was ik best verbaasd over het bericht in NRC Next van 12-9-2014 waarin staat dat het bedrijf voor de nieuwe Apple Watch de leren bandjes in het Brabantse Dongen haalt.Een opsteker voor het productiebedrijf, natuurlijk. Als het bericht klopt had het bedrijf deze opdracht nodig om te overleven.
Ook de naametiketten die Coca Cola op haar flessen zet komen uit Nederland, Dalfsen dit keer. De drukker zegt dat hij er niet rijk van wordt, Coca Cola bepaalt de prijs.
Bij mij roept dit soort ontwikkelingen toch de vraag op of we niet langzamerhand afzakken naar een lage lonenland. Of is hier alleen maar weer sprake van die oer-Hollandse ongeëvenaarde handelsgeest? Prinsjesdag krijgen we in ieder geval te horen dat er een stijgende lijn in de economie zichtbaar is, fragiel, dat wel. Laat ik het maar van de optimistische kant bekijken.

Wat een dag weer

Half zeven ging de wekker, gisteren. Niet voor mij maar José moet om acht uur in Gouda zijn, de deur openen. Ik weet dat natuurlijk en normaal ben ik zo’n donderdag, laat ik zeggen, bijtijds wakker. Maar bijtijds, ik had zekerheid nodig. Om ruim voor negen moest ik me melden bij het Dienstencentrum. Drie sollicitatiegesprekken, telkens met een half uurtje tussendoor, even een korte afstemming, ervaringen delen. Uiteindelijk stond ik tegen tweeën bij de Spar, nog even een broodje halen. Gelukkig kregen we wel een kopje soep om kwart voor twaalf, attente dames, daar bij de SWOS.
Na de late lunch heb ik nog  even een naar het journaal gekeken, via uitzending gemist. En toen maar meteen boodschappen doen, ‘s avonds moet er weer eten op tafel staan. Het half uurtje vrij benut ik om de puzzel in Next op te lossen en daarna dommel ik weg. Lekker, uit de wind in de zon. Ik heb geen idee hoelang ik van de wereld was, wel dat om vier uur, volgens afspraak, Els me wekte, snoeigereedschap bij de hand. De  plukken steeds dunner wordend haar belanden op de keukenvloer, we hebben een gezellig half uurtje. Els verdwijnt en ik ruim op. José komt zo thuis. Nog even een sudoku oplossen, het alternatief als je niet weer in slaap wilt vallen.
Na het avondmaal, ik heb aardappeltjes en een peppersteak gebakken en een krop andijvie laten slinken, duik ik even voor een uurtje onder om daarna fris en fruitig klaar te staan voor een avondje Goudse schouwburg, cabaretier Ronald Goedemondt moet me wakker houden. En, dat lukt hem. Niet dat ik uitrustte van de voorstelling, dat ratelt maar door. Enfin, na, eenmaal thuis, twee uitzendingen van het mes op tafel, ook weer via uitzending gemist, vind ik het welletjes. Ik tik deze lettertjes nog even en noteer de tijd dat het bericht wereldkundig gemaakt wordt. De lichten gaan hier uit, het is mooi geweest!