mijn ervaring

La cuenta, por favor

We hebben ons de paella prima laten smaken. De variant met zeevruchten deze keer, gamba’ s, mosselen, krabjes, vis. Flesje witte wijn erbij en genieten. Je hebt van die restaurantjes waar de paella zo van de fabriek komt, even opwarmen in de magnetron, eet smakelijk! De twee mosseltjes liggen exact op de plek die de foto aangeeft en dat geld bijna voor alle ingrediënten. Niet de doperwtjes, die houden niet van een vaste plek.
Nee, geef ons dan maar de homemade variant volgens oma’ s recept. Je moet dan wel even een half uurtje wachten maar dat is het alleszins waard.
De koffie toe nemen we thuis wel, die Spaanse variant is door het leidingwater meestal niet te drinken.
‘ La cuenta, por favor!’ , je kunt hier rustig om de rekening vragen. Dat is nooit schrikken als je het Hollandse prijsniveau van een hapje buiten de deur gewend bent.

mijn ervaring

Starbucks

Altijd leuk als je door een goedlachs meisje geholpen wordt. Zoals zondag, toen ik op Schiphol bij de Starbucks een cappuccino en een gewone koffie bestelde,
‘ Op welke naam kan ik de bestelling noteren?’ Wanneer je wel eens een bakkie doet bij de Starbucks, waar dan ook, weet je dat je die vraag krijgt, Je naam komt op de beker te staan naast je bestelling in kruisjes en codes.
‘ Carel, maar wel met een C, anders gaat een ander er met mijn koffie vandoor.’
‘ Natuurlijk met een C’ en opgewekt noteert ze de naam en rekent de koffie af. Na mij volgt een oude mopperkont die kennelijk niet op de hoogte is van de manier van werken bij dit bedrijf.
‘ Mijn naam?’ moppert hij met een accent dat aangeeft dat hij ergens uit het noordoosten vandaan komt. ‘ Wat is dat voor een onzin, ik wil alleen maar koffie hebben!’
Bij het volgende station krijg ik de twee bekers mee, Carel met een C.

Het is druk maar er komt, niet ver van de toonbank, een plekje vrij. Het eerdergenoemde meisje verwerkt schaterlachend een opmerking van een collegaatje en noteert de bestelling van een volgende klant.
‘ Op welke naam mag ik de bestelling noteren?’  De routineuze vraag komt er weer opgewekt uit.
‘ Doe maar Jan’,  mompelt de man.
‘ Oh, heerlijk, gewoon Jan’, reageert ze prompt, al die buitenlandse namen hier de hele dag, En dan heet er een gewoon Karel, moet ik het met een C schrijven. Met een blij gezicht knipoogt ze naar me. Ik bedenk dat het heel niet vreemd is als haar vader Mohamed, Ali, Moustafa of zo heet. Ik knipoog terug.

mijn ervaring

Hagel

‘Het betreft wilde duif, geschoten met hagel. Hoewel wij zorgvuldig gekeken hebben kan er een korrel achtergebleven zijn, past U op?’
De ober licht verder nog toe dat ook de gans wild was maar, dunner gesneden, er geen aanslag op onze kiezen te verwachten is. We lieten het ons goed smaken, evenals de daarop volgende erwtensoep met gerookte paling. Verrassende combinatie, leek ons maar het blijkt al een jarenlang beproefd recept.
Mijn vader zat een aantal jaren in de meubelverkoop en streek, als het even kon, de bonus op overjarige modellen op. Terecht zonder gewetenswroeging, voor de klant was het gewoon een nieuw bankstel of een bijdetijdse eethoek. Dus, wat maakt het uit of deze paling als eerste in de erwtensoep terecht kwam of al heel wat beestjes eerder hetzelfde lot ondergingen!
De Vlaamse frieten hadden we niet bij het hoofdgerecht moeten bestellen, behalve heerlijk was het ook voldoende geweest, zonder. Je blijft er echter niet makkelijk af, van die snacks. Gelukkig wachtte ons een wandeling voor we in de zetels op rij 2 van de Goudse Schouwburg aan het uitbuiken begonnen.
We vieren het leven!

mijn ervaring

De fractie

Politiek Den Haag, gevat in een televisieserie. Gisteravond deel 1 gezien met dank aan de mogelijkheid programma’ s op te nemen. Eerder die avond in DWDD de fractie van D66 die, zij het dat de keuze wat al te gemaakt was, wel een heleboel herkende.
Dus even afgezien van de uitruil, de al jaren gewenste gratis kinderopvang tegen een ontruiming van Noord Groningen om ongelimiteerd door te gaan met gaswinning, wat ik eruit haal is fractiediscipline, ook als het tegen je principes ingaat, een dominante (understatement) fractieleider, een klimaat waarin ik niet zou kunnen werken. Femke Halsema heeft een in ieder geval adviserende rol gespeeld en die kent toch het klappen van de zweep. Goed, eerste aflevering, ik mag mijn mening nog bijstellen.
Heel knap, het inspelen op de actualiteit, een gesprek over de gebeurtenissen, vorige week bij Charlie Hebdo en het uitkomen van het nieuwe boek van Houellebecq, Soumission. Voorlopig hebben we maar de hele serie gepland op te nemen, veelbelovend.

geloof me maar, mijn ervaring

Zet je zaak op de kaart

scannen0001Toen ik zaterdag thuiskwam van de nieuwjaarsbijeenkomst van a.s.r. trof ik een alleraardigst boekje in mijn brievenbus aan. Geruime tijd geleden had ik op een vraag van gewaardeerd twittercontact Elja Daae in mijn hoedanigheid van bestuurslid Stichting SWOS wat ervaring met social media gedeeld. Eerlijk gezegd was ik haar toezegging, mij een exemplaar toe te zenden glad vergeten. Verrassing dus!
Ik heb het niet getimed maar de suggestie dat je de tips in het boekje met een uurtje tot je genomen hebt zal aardig kloppen. De vertaling van de nuttige tips naar onze eigen Stichting is niet altijd eenvoudig maar er zitten er ook tussen die ik min of meer direct in kan zetten. En dat gaat dan ook gebeuren!
Bedankt Elja!

mijn ervaring, Nostalgie

Op de pof

‘ Laat ik het nooit merken’, woest was hij, mijn vader.
Geen idee waar hij het over had, nou, die duidelijkheid kwam wel.
Mijn vaders carrière in een paar woorden, etaleur, winkelbediende, bedrijfsleider, verkoper. En dan vooral, en altijd, verkoper.
En verkopen deed hij, voor verschillende bazen. In de zeventiger jaren was dat een tijdlang bij Nijman, het afbetaalmagazijn in de Domstad. Je kocht daar op de pof en dat kon hij billijken. Als er even geen geld was en er was iets echt nodig dan moest dat kunnen, hij had er zelf ook ervaring mee.

‘Laat ik het nooit merken’, de zaterdagavond voor vaderdag. Nijman had goede zaken gedaan en mijn vader had zich op lopen winden. Dat mag niet, hij hield zich in maar wij kregen de volle laag.
‘Maar wat zit je dan dwars, wat is er gebeurd?’
Het duurde even, het kwam met horten en stoten. Hij had zich dood geërgerd aan de klanten die op de pof een vaderdagcadeau aanschaften. Dat je leende omdat het niet anders kon, akkoord, daar had hij vrede mee. Maar voor een scheerapparaat als cadeau?

Jaren later kochten we, als eersten in het gezin een eigen huis. Vanzelfsprekend met geleend geld, een hypotheek. Het heeft heel wat voorrekenen en overtuigingskracht gekost voor hij vrede had met onze keus.

mijn ervaring

Kiespijn

Een zeurderige kiespijn zorgt ervoor dat ik onvoldoende nachtrust heb. Ik kom slecht in slaap en de pijn wekt me weer te vroeg. Ik ga hard door de voorraad paracetamolletjes heen wat weer tot gevolg heeft dat mijn maag protesteert.
Gelukkig kan ik bij de tandarts terecht, vanmiddag al om kwart over drie.
Het is er stil, de wachtkamer is leeg. Waarschijnlijk worden er zo vlak voor kerst geen afspraken gemaakt, tenzij strikt noodzakelijk. Gelukkig maar, ik hou niet van wachten, nooit gedaan. De röntgenfoto van de aangewezen plek geeft geen uitsluitsel. Is het een ontsteking onder de kroon of is de laatste zenuw aan die kant de boosdoener. De tandarts houdt het op het eerste maar het hamergetik doet me niets. De simpele aanraking van de kies ernaast doet me bijna tegen het plafond vliegen. Hij houdt me een paar opties voor, trekken, maar dat kan wel eens lastig worden en moet mogelijk aan de kaakchirurg overgelaten worden. Of anders een medicinale aanval op de bacteriën, een antibioticakuur met andere woorden. In beide gevallen is succesvol beëindigen van de pijn geen zekerheid. Maar goed, de tweede optie kon in ieder geval meteen ingaan en met wat pijnstillende ontstekingsremmers erbij kies ik voorlopig voor deze strijdwijze.

Het is druk bij de apotheek. Mensen willen kennelijk nog voor de jaarwisseling hun medicijnverlenging ophalen, dat scheelt mogelijk volgend jaar in het eigen risico. Gezien de noodzaak de aanval op mijn zere kies direct te openen besluit ik het recept niet in de daartoe klaarstaande bus te gooien maar de briefjes persoonlijk in te leveren bij de apothekersassistente. Wachten mag dan wel niet mijn favoriete bezigheid zijn, ik weet wel te kiezen!

Om vier uur ben ik weer thuis. Ik heb nog even een fles Sambuca gekocht, niet als pijnbestrijder maar nodig voor het voorgerecht van tweede kerstdag. Ik neem een pijnstiller en begin aan de kuur. En nu maar hopen dat ik de kerstdagen enigszins te genieten ben. De tandarts zei het al, zoiets komt altijd op een ongelegen moment!