Op de pof

‘ Laat ik het nooit merken’, woest was hij, mijn vader.
Geen idee waar hij het over had, nou, die duidelijkheid kwam wel.
Mijn vaders carrière in een paar woorden, etaleur, winkelbediende, bedrijfsleider, verkoper. En dan vooral, en altijd, verkoper.
En verkopen deed hij, voor verschillende bazen. In de zeventiger jaren was dat een tijdlang bij Nijman, het afbetaalmagazijn in de Domstad. Je kocht daar op de pof en dat kon hij billijken. Als er even geen geld was en er was iets echt nodig dan moest dat kunnen, hij had er zelf ook ervaring mee.

‘Laat ik het nooit merken’, de zaterdagavond voor vaderdag. Nijman had goede zaken gedaan en mijn vader had zich op lopen winden. Dat mag niet, hij hield zich in maar wij kregen de volle laag.
‘Maar wat zit je dan dwars, wat is er gebeurd?’
Het duurde even, het kwam met horten en stoten. Hij had zich dood geërgerd aan de klanten die op de pof een vaderdagcadeau aanschaften. Dat je leende omdat het niet anders kon, akkoord, daar had hij vrede mee. Maar voor een scheerapparaat als cadeau?

Jaren later kochten we, als eersten in het gezin een eigen huis. Vanzelfsprekend met geleend geld, een hypotheek. Het heeft heel wat voorrekenen en overtuigingskracht gekost voor hij vrede had met onze keus.

Gepubliceerd door

carel de mari

Tot 2005 was ik werkzaam als productontwikkelaar en projectleider in verzekeringsland. Het moet daar geweest zijn dat ik getraind werd in het kort en bondig schrijven van notities en brochureteksten. Nu heb ik de grootst mogelijke moeite een verhaal in meer dan 1000 woorden te vertellen. Maar een verhaal vertellen, dat moet ik! In eigen beheer gaf ik eerder uit "Marokkaans koken en andere verhalen" (zie mijn weblog) en in de verhalenbundels "Adrenaline" en "30 Openbaringen" staat ook een bijdrage van me.

7 gedachten over “Op de pof”

  1. Er is natuurlijk wel een verschil tussen lenen voor een scheerapparaat en een huis. Zo heb ik moeite met mensen die lenen om op vakantie te gaan… spaar dan toch gewoon. Maar voor een huis… eer je dat anders bij elkaar hebt gespaard, ben je evenveel geld kwijt aan de huur van andermans stenen. Nu zijn wij Belgen bekend voor de baksteen in onze maag🙂

  2. Bij mijn ouders was het niet anders. Ze hebben nooit een cent hoeven lenen. Mijn moeder at liever droog brood -bij wijze van spreken- dan dat ze geld leende en zo schulden kreeg. Want dát was pas een schande…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s