De dorstige kever

Het gesprek op de sportschool ging over zonnepanelen. De enorme voordelen als je het geld voor de aanschaf hebt en kunt missen. Want die spaarbankboekjes leveren vandaag de dag met een beetje geluk één heel procent op. Dan ben je dus duidelijk beter af met een paar van die blauwe of zwarte platen op het dak. Deze dagen niet zo zeer maar als de zon zijn tijd weer krijgt en het energieverbruik afneemt dan kan de meter weer lekker teruglopen.
En met dat ik dit scenario schets komt er een nostalgisch beeld bovendrijven.

Lichting 68-2, ik moest in dienst van hare majesteit mijn vaderlandslievendheid tonen, zo nodig mijn leven geven. En ik werd ingedeeld bij de Verbindingsdienst, een super belangrijk onderdeel. Want ook eind zestiger jaren konden we niet zonder communicatie. Ik kreeg mijn opleiding in Ede, moest berichtenklerk worden. Een nogal oubollige benaming voor een functie die onmisbaar in het proces was. Wij, berichtenklerken moesten  zorgen dat de boodschappen verstuurd werden met het juiste communicatiemiddel naar het juiste adres. Neem van mij aan dat je, als dat niet goed gebeurt, de oorlog bij voorbaat verloren hebt.
Een van die communicatiemiddelen was wat we tegenwoordig de postbesteller of pakketdienst noemen. En in het leger heet dat de ordonnans.

Na mijn opleiding kwam ik op het stafgebouw van het eerste legerkorps terecht, het epicentrum van ons Nederlandse leger. Als berichtenklerk hadden we de beschikking over middelen als de veldtelefoon, de telex, radioverbindingen en de telegraaf. En natuurlijk de ordonnans die met een Volkswagen kever door het land kruiste. Dat wil zeggen, er waren zes of zeven kevertjes. De chauffeurs moesten iedere rit verantwoorden in hun logboek maar dat kon niet. Want er moest ook wel eens een ritje in ons eigen belang gereden worden, bijvoorbeeld een patatje halen of een zonnig plekje op de Veluwse hei zoeken. Voor deze doeleinden hadden we een van de wagentjes gereserveerd. Nauwkeurig werden de extra kilometers buiten het logboek genoteerd en in het weekend, als het stil op het kazerneterrein was, reden we het teveel aan kilometers er weer af. We draaiden rondjes achteruit om het achteraf gelegen voetbalveld waarbij de teller terug liep, dat kon toen nog. Het spreekt voor zich dat de verantwoordelijke beroepsmilitairen voor een raadsel stonden, reden de andere Kevertjes op een liter elf à twaalf kilometer, de extra gebruikte kwam steevast ergens tussen de een op zeven, een op acht uit. De dealer stond voor een raadsel, opnieuw afstellen had niets geholpen. Importeur Pon werd met een onderzoek belast,resultaat nihil.
Of men er ooit achtergekomen is? In ieder geval niet tijdens mijn diensttijd.

Advertenties

Gepubliceerd door

carel de mari

Tot 2005 was ik werkzaam als productontwikkelaar en projectleider in verzekeringsland. Het moet daar geweest zijn dat ik getraind werd in het kort en bondig schrijven van notities en brochureteksten. Nu heb ik de grootst mogelijke moeite een verhaal in meer dan 1000 woorden te vertellen. Maar een verhaal vertellen, dat moet ik! In eigen beheer gaf ik eerder uit "Marokkaans koken en andere verhalen" (zie mijn weblog) en in de verhalenbundels "Adrenaline" en "30 Openbaringen" staat ook een bijdrage van me.

2 gedachten over “De dorstige kever”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s