Vier geweldige dagen

Gisteren de eerste twee dagen, vandaag de rest. Ik ben bang dat de gastvrijheid te weinig duidelijk benadrukt is, het is meer, we deden dit, we deden dat. Maar wat zij, Eddie en Marese McGill, Eadaoins ouders, deden is ongelooflijk. Altijd klaarstaan, altijd, gevraagd of ongevraagd helpen, geweldig!

Dat gezegd hebbende, dinsdagmorgen reden we met de jeugd en Marese naar Kilmanhan Gaol, een gevangenis die in gebruik was van 1796 tot 1924 en nu als museum is ingericht. Een deel van het complex was niet toegankelijk in verband met restauratiewerkzaamheden maar de rest gaf voldoende indruk over de ontberingen die de gevangenen moesten ondergaan. Het was er kil en koud, ook die dag. Daarvoor moet het er in herfst en winter verschrikkelijk geweest zijn, er waren toen nog geen ramen. Onze gids leek het leed van toen nu nog te delen. De verschrikkingen klonken door in haar verhalen, de executies leken haar eigen broers te betreffen. Inclusief werden we getrakteerd op een stuk geschiedenis, met name over de opstand en uiteindelijk de afscheiding van het United Kingdom,

Na een kopje koffie bracht Marese ons naar de Guinness Storehouse en vertrok huiswaarts met de belofte ons later weer op te halen. De Storehouse is een soort museum waarin het hele brouwproces, het kuipen van vaten, het transport door de eeuwen heen getoond wordt. Waar je uitleg krijgt over de verschillende smaken, de geuren. Waar we een certificaat kregen omdat we als een volleerd barman een Guinness getapt hadden. En waar we natuurlijk die pint netjes opdronken. Tenslotte konden we op de bovenste verdieping, een soort glazen koepel, de hele stad van boven bewonderen, nog net bij daglicht, een half uurtje later verlicht in het avonddonker.
We sloten de dag af met een dinertje dat we onze verwenners aanboden. En na een afzakkertje zochten we moe en vol nieuwe indrukken onze zolderverdieping op.

De woensdag was een dag van afscheid nemen. Eerst van Eddie en Marese, later, op het vliegveld, van Arjan en Eadaoin. Bijzonder genoeg om te vermelden was het oponthoud dat we bij de bagagecontrole hadden. Een van onze trolleys kwam er niet door en we werden apart genomen. De ambtenaar van dienst was op zoek naar een naald, gezien door haar collega achter het röntgenscherm. Nadat ze er eerst achterkwam dat er ook bescheidener inhalers zijn dan de enorme toeter die haar kleinkind met astma gebruikt werd mijn tweede inhaler uiteindelijk aangewezen als de boosdoener. In dat apparaat zit een veer die de man als naald aangezien had. Ons vliegtuig zou om goed twaalf uur Greenwich time vertrekken, het werd een half uur later. Om even over drie op de Nederlandse klok landden we in Eindhoven en om, inclusief tanken en de boodschappen voor het avondeten, vijf uur waren we weer thuis.
Donderdag liep ik in gedachten nog steeds van alles in het Engels te vertalen, dat zal wel weer slijten!😉

Gepubliceerd door

carel de mari

Tot 2005 was ik werkzaam als productontwikkelaar en projectleider in verzekeringsland. Het moet daar geweest zijn dat ik getraind werd in het kort en bondig schrijven van notities en brochureteksten. Nu heb ik de grootst mogelijke moeite een verhaal in meer dan 1000 woorden te vertellen. Maar een verhaal vertellen, dat moet ik! In eigen beheer gaf ik eerder uit "Marokkaans koken en andere verhalen" (zie mijn weblog) en in de verhalenbundels "Adrenaline" en "30 Openbaringen" staat ook een bijdrage van me.

4 gedachten over “Vier geweldige dagen”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s