mijn duim

Surpriseloterij

Ze was er niet gelukkig mee, het was beslist niet de eerste keer dat ze hem getrokken had en  een surprise en gedicht moest maken. Alweer, wat moest ze nu weer bedenken. En vooral, hoe kan het toch dat ze bijna ieder jaar uit de rond de twintig deelnemers net hem moest treffen? Er gingen al praatjes rond, ze zou een mechanisme hebben gevonden om hem te vinden, ze gunde hem aan geen ander. Nou, echt niet, ze zou ieder ander liever hebben. Zeker na zoveel keer. Eerlijk gezegd mocht ze hem helemaal niet, arrogante kwal.
Ze had haar lot ongeveer als tiende getrokken, zo’n beetje als middelste, inleveren omdat ze zogenaamd zichzelf had was geen optie meer, best mogelijk dat iemand al naar een invulling voor zijn of haar surprise zat te denken, bestemd om haar straks te verrassen.
Twee beurten later mocht hij zijn lot trekken, en zij was het. Hij kende de verhalen, natuurlijk.
” Ik heb mijzelf getrokken”, meldde hij meteen. Mopperend leverde iedereen zijn lot in. Of niet iedereen, zij kon hem wel kussen!
Later die avond, na de zoveelste en uiteindelijk geslaagde poging, vroeg ze hem stilletjes wie hij werkelijk getrokken had, zij had het briefje met zijn naam immers.
“Jou, maar ik ben niet in de stemming om je al die hakken die je me de afgelopen jaren zette te wreken.”
Ze wonen inmiddels drie jaar in hetzelfde appartement, het gaat goed. De Sinterklaasloten worden nu via een appje getrokken, bedriegen is er niet meer bij. Maar wat zijn ze blij dat dat toen nog niet was!

Advertenties

Een gedachte over “Surpriseloterij”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s