De pasfoto

Carel warhol‘Nee meneer, die foto kan echt niet op uw rijbewijs, die donkere brillenglazen, dat mag niet.’  De ambtenaar achter het  loket burgerzaken was daar duidelijk in. Ik had het ook eerlijk gezegd wel een beetje verwacht maar mijn fotograaf vond dat het moest kunnen.  Het zonnige weer deed de glazen van mijn nieuwe bril snel verkleuren en zoveel tijd om pasfoto’s te laten maken had ik niet. Het is op zich best een aardige foto geworden, beter dan die men meestal van me maakt.
Ik heb dan ook helemaal geen zin om in de contramine te gaan vanwege de uitleg die de gemeenteambtenaar aan de voor discussie vatbare regel gaf. Uit mijn portefeuille duik ik twee oude pasfoto’s op, ik sta er minder goed op maar vooruit.
‘Nee, meneer, ook deze foto moet ik afkeuren, u draagt hier een andere bril op.’
Dat van die andere bril klopt maar de foto is net drie maanden geleden gemaakt en prijkt ook op mijn paspoort. Wat een gezeur!
Ik probeer rustig te blijven, leg de mierenneuker uit dat zijn collega drie maanden geleden het plaatje wel op mijn paspoort plaatste. Ik heb het reisdocument niet bij me, anders had ik het kunnen laten zien. ‘ En bovendien, ik heb meer brillen, dat moet toch kunnen, ik hoef deze bril toch niet tien jaar op te houden tijdens het rijden, alleen maar omdat hij op mijn rijbewijs staat.’ Maar hij persisteert bij zij eerdere beslissing.
‘U kunt in dat hokje nieuwe foto’s laten maken.’
Ik vrees dat ik met iets te veel stemverheffing hem het nodige heb toegevoegd. De neiging hem aan zijn stropdas over de balie te trekken kan ik ternauwernood onderdrukken. Twee collega’s schieten de man te hulp, dankbaar voor de cursus conflictbeheersing die ze een paar weken terug gehad hebben. Ik krijg natuurlijk geen gelijk, een collega val je niet af. Wel krijg ik een formulier mee voor de fotograaf. Die zal me wegens het leveren van een niet aan de eisen voldoende pasfoto mijn gemaakte kosten moeten terugbetalen.
Ik zucht, tegen zo’n overmacht valt niet op te boksen. Mopperend verdwijn ik in het fotohokje, er is nog nooit zo’n slechte pasfoto van me op een officieel document verschenen. Het rijbewijs kan ik maandag halen, ik zal het er tien jaar mee moeten doen. Nu maar hopen dat ik nooit aangehouden word.

Dit verhaal komt uit mijn duim, zij het dat het gebaseerd is op andermans niet geverifieerde ervaring op een gemeentehuis, hier, ergens in de regio.

Advertenties

Gepubliceerd door

carel de mari

Tot 2005 was ik werkzaam als productontwikkelaar en projectleider in verzekeringsland. Het moet daar geweest zijn dat ik getraind werd in het kort en bondig schrijven van notities en brochureteksten. Nu heb ik de grootst mogelijke moeite een verhaal in meer dan 1000 woorden te vertellen. Maar een verhaal vertellen, dat moet ik! In eigen beheer gaf ik eerder uit "Marokkaans koken en andere verhalen" (zie mijn weblog) en in de verhalenbundels "Adrenaline" en "30 Openbaringen" staat ook een bijdrage van me.

3 gedachten over “De pasfoto”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s