Avond in de polder en een brons toetje

We hebben gisteren weer kunnen genieten van de prachtige Krimpenerwaard. Na ’s middags een rondje Lekkerkerk gedaan te hebben (ongeveer dertig kilometer) zijn we om half acht nog even naar Stolwijk gefietst en maakten zo de vijftig kilometer weer vol. In Stolwijk bezochten we Groene Hart Culinair, een manifestatie waarbij restaurants uit de omgeving hun kunsten kunnen tonen. Onderweg zagen we menig haas door het weiland rennen, die hadden de culinaire dans tot dan ontsprongen. Gezellig druk, chaotisch rommelig, en niet te lang gebleven. De koffie was prima, dat wel maar ik wilde ook wel weer voor donker thuis zijn, temeer omdat de troostfinale om tien uur begon.
Het is lang geleden dat ik zo laat nog tussen de sloten door fietste.  Vroeger ja, toen reed ik vaak ’s avonds nog even een trainingsrondje, als de jongens al in bed lagen. En eerlijk, ik was het een beetje vergeten, misschien had ik het wel verdrongen. Kilometers heb ik mijn mond moeten houden, met de hand voor neus en mond moeten rijden. Waarom? Muggendansen! Wolken insecten, niet te missen. Af en toe eentje in het oog, in een neusgat, kleren die in no time vol zitten.
Je moet er niets achter zoeken maar in een geel shirt, Brazilië, kijk ik naar de troostfinale. Ik had dat shirt nu eenmaal aan. Na goed een kwartier staan de Oranje leeuwen met 2-0 voor en ik ben eigenlijk nooit meer bang geweest voor een nederlaag. Op twitter vraag ik de heer van Gaal Michel Vorm in te zetten, de enige die niet eerder kon meedoen. En hij voldoet aan mijn wens, alle geselecteerde spelers hebben hun speelminuten gehad. Brons, geen finale maar wie had dat tevoren gedacht. Geweldig!

Advertenties

Gepubliceerd door

carel de mari

Tot 2005 was ik werkzaam als productontwikkelaar en projectleider in verzekeringsland. Het moet daar geweest zijn dat ik getraind werd in het kort en bondig schrijven van notities en brochureteksten. Nu heb ik de grootst mogelijke moeite een verhaal in meer dan 1000 woorden te vertellen. Maar een verhaal vertellen, dat moet ik! In eigen beheer gaf ik eerder uit "Marokkaans koken en andere verhalen" (zie mijn weblog) en in de verhalenbundels "Adrenaline" en "30 Openbaringen" staat ook een bijdrage van me.

7 gedachten over “Avond in de polder en een brons toetje”

  1. onze jongens?? hebben het geweldig gedaan. maar wat ik er het allermooiste van de ploeg vond, was het feit dat de saamhorigheid zo goed was. Het was 1 ploeg. geweldig.

  2. Fijn Carel dat je zo genoten hebt van het voetbal. Ik heb ook gekeken, maar eerlijk gezegd had dit niets te maken met sportiviteit. Heel min om te zien hoe ze elkaar opzettelijk lieten vallen of elkaar “tegen de poaten schupten”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s