Bedrijfsongeval

‘Gecondoleerd met het overlijden van je echtgenoot’.  Koos zet zijn woorden kracht bij met een stevige knuffel en een alleen door haar geziene knipoog.
Maar laat ik bij het begin beginnen. Koos is gelukkig getrouwd met de enige huisarts die het dorp rijk is. Zoals in zoveel dorpen slaat de vergrijzing echter toe en zijn vrouw vindt steeds minder voldoening in haar werk. Vroeger, met al die kinderen, met zwangerschappen en bevallingen, toen was het werk afwisselend en uitdagend. Maar de laatste jaren waren het vooral ouderdomskwaaltjes en de patiënten moest ze steeds vaker doorverwijzen naar specialisten in het ziekenhuis in de stad.

Tijdens een rondreis door de Caraïben krijgt Koos een lumineus idee. Overal is hij geconfronteerd met winti en het is met wat geld goed mogelijk enkele geheimen te kopen. En sindsdien maakt hij zijn eigen wintipoppen en de afwisseling in kwalen voor zijn vrouw. Het eerste slachtoffer is de hond van de buren, gewoon om te kijken of hij het allemaal voldoende onder de knie heeft. Bijkomend voordeel is dat hij van dat vroege gejank, iedere ochtend af is. Hij maakt een op een hond gelijkende pop en hakt daar een poot af. Later die dag ziet hij de buurman een gat in de achtertuin graven.

‘Je gaat daar toch geen boom neerzetten, buurman?’ Buurman antwoord verdrietig: ‘Nee, we moeten onze hond begraven die is vanochtend om onverklaarbare redenen door de poten gezakt en de dierenarts heeft hem een spuitje moeten geven.’ Natuurlijk geeft hij blijk van medeleven maar in zijn hart juicht hij, het werkt!

Het volgende slachtoffer is Piet Wildeman, een rauwdouwer die zijn naam eer aan doet. Piet is niet bang aangelegd en onderneemt nogal eens iets waarbij hij de veiligheidsconsequenties niet doordacht heeft. Wanneer hem iets overkomt dan zal dat niet direct opvallen. En er overkomt hem iets, twee gebroken en drie gekneusde ribben zijn het gevolg van een simpele hamerslag op de borstkas van het poppetje dat Piet moet voorstellen. Piet heeft geen idee hoe het komt dat hij tegen die uitstekende balk aanliep.

In de wachtkamer van de dorpsarts verschenen sindsdien weer mensen met kneuzingen en snijwonden. Zijn vrouw fleurt op, er is weer werk aan de winkel ook al begrijpt ze niet waar de stroom ongevalletjes vandaan komt. En Koos moet zich inhouden, teveel ineens is ook niet goed.

Op een avond zit zijn vrouw te klagen over een van haar patiënten, een hypochonder van de ergste soort. Zo erg dat, was het woord nog niet uitgevonden dan zou het voor haar uitgevonden moeten worden. Menigeen zou gelukkig zijn met haar gezondheidstoestand op die leeftijd, echter niet mevrouw Immerziek. ‘Het zit gewoon tussen de oren,’ zei de arts,’ik kan er niets mee!’ Maar Koos dacht, jij niet maar ik wel. We zullen mevrouw eens laten voelen wat een echte kwaal is en hij maakte een nieuwe pop en noemde die Immerziek. Met een speld prikte hij in de buikholte van de pop en de hypochonder was met een darmperforatie ineens een echte patiënt. Ze was nog nauwelijks te redden maar had haar lesje wel geleerd.

Een keer was het fout gegaan. Een bouwvakker had de val van een steiger niet overleefd. De schouwarts benoemde het gebeuren als een bedrijfsongeval, een terechte constatering. Alleen Koos wist wat voor een bedrijfsongeval. Ach, waar gehakt wordt vallen nu eenmaal spaanders.

Het gaat jaren goed maar dan overlijdt plotseling de huisarts, en Koos is ontroostbaar. Zijn lieve maatje, zijn alles is niet meer. De ongevalstatistieken in het dorp lopen terug maar niemand schijnt het op te vallen. De door Koos’ toedoen weer goed lopende huisartsenpraktijk levert een aardige stuiver op en na een periode van oprechte rouw pakt Koos de draad weer op. Hij besluit zich voor een paar weken aan te sluiten bij een reisgezelschap dat Patagonië op het programma heeft staan. Een volgens de catalogus prachtig gebied voor een actieve vakantie. In dat gezelschap treft hij John en Anneke, een echtpaar dat een paar dorpen verder woont. Het klikt, vooral met Anneke trekt hij regelmatig op. En zo werden ze vrienden en kwamen ze regelmatig bij elkaar over de vloer.

Het huwelijk van John en Anneke dreigt op de klippen te lopen, Anneke trekt steeds vaker met Koos op en John is van de jaloerse soort. Lijmpogingen lopen op niets uit, Anneke wil scheiden en weer vrij zijn. Maar jaloerse John gooit zijn kont tegen de krib, niemand krijgt zijn Anneke!

Voor de zoveelste keer bespreken Koos en Anneke de situatie, een andere oplossing dan een onverwacht einde aan Johns leven lijkt de ideale optie. Daarbij zal de kennis van Koos op het gebied van zwarte magie een rol moeten spelen. Koos doet eerst een paar onschuldige vingeroefeningen om de weggezakte vaardigheid weer terug te krijgen en maakt dan een poppetje dat hij John noemt. Anneke kijkt goedkeurend toe. John krijgt een dodelijke hersenbloeding, dat soort dingen gebeuren nu eenmaal, zegt de huisarts.

Al snel trekt Anneke bij Koos in en samen genieten ze van de erfenissen. Te veel, blijkt al gauw, het geld vliegt de deur uit. Koos beslist dat het roer om moet. Hij maakt een plan waardoor ze toch nog met enige mate kunnen genieten maar het aldoor maar feesten en vakantie vieren is er niet langer bij. Maar door de noodzakelijke bezuinigingen verzuurt de relatie, vooral Anneke wordt steeds chagrijniger. Het alles kan, alles mag beviel haar maar al te goed.
Al snel volgt ruzie op woordenwisseling, woordenwisseling op ruzie. De ruzies worden niet goed uitgepraat en de relatie bekoelt. Koos droomt van herwonnen vrijheid en dromen zijn er om vervuld te worden. Dit soort dromen dan toch in ieder geval. Langzaam maar zeker sluipt de eerder beproefde methode het leven naar zijn hand te zetten in zijn denkpatroon binnen. Hij verzet zich ertegen maar niet fel genoeg.

Kerstmis, toch een familiefeest bij uitstek kwam op het lijstje ‘zo snel mogelijk vergeten’. Anneke was niet te genieten. Het begon al bij het ontbijt. Dat was allemaal veel te luxe, vond ze met een cynische ondertoon. Voor een bezoek aan het kerstcircus had ze niet de juiste jurk in huis, het kerstdiner bij restaurant ‘Het Hemelse Gerecht’ was te eenzijdig. Kortom, hier te kort en daar te lang. Thuis volgde een ruzie waarbij het halve servies sneuvelde en Koos trok zich boos en vooral verdrietig terug op zijn werkkamer. Hij was het goed zat, dat gezeur om niets, ieder keer. De behoefte aan herwonnen vrijheid won die dag fors terrein. Zoveel dat, toen op Oudejaarsdag de kerstscènes zich dreigden te herhalen stond zijn besluit vast, dit leven wilde hij niet langer.

Diezelfde avond nog ontwierp hij een poppetje dat hij Anneke doopte. Zoals altijd was de gelijkenis met het slachtoffer ver te zoeken maar dat was van ondergeschikt belang. Nog nooit was er per abuis een ander dan de beoogde persoon getroffen. Nu moest hij nog nadenken over een acceptabele doodsoorzaak. Het moet een onverwachte dood zijn maar wel verklaarbaar. Haast heeft het niet, het is beter er even goed over na te denken. Zonder welterusten te zeggen duikt Koos vroeg zijn bed in, hij heeft absoluut geen zin in de oudejaarsavond.

De volgende ochtend, Nieuwjaarsdag, is Koos al vroeg uit de veren en hij besluit een stevige wandeling met de hond te maken. De straten zijn uitgestorven, het vuurwerkafval ligt hier en daar als een rode deken over het licht besneeuwde wegdek. Zijn gedachten gaan uit naar de vorige avond, het poppetje en de opdracht die hij daaraan zal geven. Hij wil er geen drama van maken, een snelle dood, geen of weinig pijn. Hij streept mogelijkheden weg, parkeert andere opties. En hij prent zich vooral in geen haast te maken. Door zijn gepieker let hij niet goed op waar hij loopt, hij glijdt uit en komt ongelukkig tegen een tuinhek te vallen. Hij kan zich niet bewegen. ‘Nog een geluk bij een ongeluk’, denkt hij wanneer een stadsbus stopt en de chauffeur uit de verder lege bus poolshoogte komt nemen. Niet veel later ligt hij in een ziekenauto die met hoge snelheid naar het hospitaal rijdt. Alleen zwaailichten, de sirene zou de mensen maar onnodig wakker maken.

In het ziekenhuis stelt de dienstdoende neuroloog voorlopig de diagnose hoge volledige dwarslaesie. Als hij gelijk krijgt dan zal Koos blijvend verlamd zijn. Maar de neuroloog geeft hem nog even een sprankje hoop al zullen er altijd functies uitgeschakeld zijn.

Anneke komt die middag op ziekenbezoek.

“Wat had je nu gedacht, Koosje van me? Dat je van mij net zo gemakkelijk afscheid kon nemen als je mij bij het overlijden van John gunde? Nee, jongen, ik had je door! Toen ik gisteravond nog even op je werkkamer was zag ik het nieuwe poppetje. Het lag nogal voor de hand dat je een nieuw slachtoffer op het oog had en ik had zo’n donkerbruin vermoeden dat ik dat wel eens zou kunnen zijn. Herinner je je dat ik vol belangstelling toen, met John, je zwarte kunsten volgde? Ik heb later nog eens wat in je boeken over Winti nagelezen, vond het razend interessant. En leerzaam, ja, leerzaam is het juiste woord. Ik dacht nog, misschien komt het eens van pas. Vertel eens Koos, was ik je voor toen ik het ruggetje van het omgedoopte poppetje brak?”

Mijn inzending voor de schrijfwedstrijd van LetterRijn haalt de bundel niet. En dus mag je hem nu al lezen ;-).

Advertenties

Gepubliceerd door

carel de mari

Tot 2005 was ik werkzaam als productontwikkelaar en projectleider in verzekeringsland. Het moet daar geweest zijn dat ik getraind werd in het kort en bondig schrijven van notities en brochureteksten. Nu heb ik de grootst mogelijke moeite een verhaal in meer dan 1000 woorden te vertellen. Maar een verhaal vertellen, dat moet ik! In eigen beheer gaf ik eerder uit "Marokkaans koken en andere verhalen" (zie mijn weblog) en in de verhalenbundels "Adrenaline" en "30 Openbaringen" staat ook een bijdrage van me.

8 gedachten over “Bedrijfsongeval”

  1. Hé wat sneu dat je verhaal het niet haalde. Het steekt nochtans meer dan goed in elkaar. Maar okay niet getreurd, nou mochten wij het vroeger lezen 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s