De waanzin der mensen

Gisteren hebben we een prachtige tocht door de Vogezen gemaakt met als letterlijke hoogtepunt La Grande Ballon. Maar dat was niet ons uiteindelijk doel, dat lag een elf slingerende, dalende en weer klimmende kilometers verder. We bezochten daar de militaire begraafplaats van Vieil Armand, een eindstation voor, naar een verantwoorde schatting, 2500 jonge mannen, meest Fransen, een enkeling die aan Franse zijde mee vocht in de Eerste Wereldoorlog. 2500 Mannen, de meesten met naam en toenaam genoemd op het kruis boven hun te vroege rustplaats. Maar ook zes keer vierenzestig man die anoniem in een massagraf terechtgekomen zijn. En nog geen vijftien kilometer verder rijden we weer langs een militaire begraafplaats, de kruizen netjes in het gelid, op de plaats rust!
Ditmaal slachtoffers uit de Tweede Wereldoorlog. Men houdt van orde.

image

Bij de wijnproeverij vertelde de jonge moeder die ons rondleidde dat haar overgrootmoeder het dorp Mittelwihr nooit verlaten had. Maar dat ze wel tot drie keer een andere nationaliteit kreeg, Duits, Frans, Duits en weer Frans. De meeste mensen zijn hier 100 % tweetalig, dat is dan wel weer het voordeel.

Gisteravond zijn we voor een hapje naar Riquewihr gelopen, de keus is daar veel groter. Voor de ongeveer twee kilometer heenweg hadden we zo’n drie kwartier nodig, terug liepen we het in een half uur. Zou dat door die halve liter pinot blanc zijn gekomen die we samen soldaat gemaakt hebben of was het omdat we voornamelijk naar beneden gingen, terug?
Zuurkool met is de streeklekkernij bij uitstek, ik moet er niet aan denken vijf, soms zelfs zeven flinke stukken spek en worst, ik schreef er eerder over. Een ander streekgerecht is tarte flambée, een soort pizzabodem, bestreken met iets romigs en dan belegd. Ik koos voor de Alsaciene, dat wil zeggen met zuurkool spek en worst. Bescheiden, beschaafd. Ik heb ervan gesmuld. José had een pruttelpotje, rösti met munsterkaas en champignons, ook niet te versmaden.

Advertenties

Gepubliceerd door

carel de mari

Tot 2005 was ik werkzaam als productontwikkelaar en projectleider in verzekeringsland. Het moet daar geweest zijn dat ik getraind werd in het kort en bondig schrijven van notities en brochureteksten. Nu heb ik de grootst mogelijke moeite een verhaal in meer dan 1000 woorden te vertellen. Maar een verhaal vertellen, dat moet ik! In eigen beheer gaf ik eerder uit "Marokkaans koken en andere verhalen" (zie mijn weblog) en in de verhalenbundels "Adrenaline" en "30 Openbaringen" staat ook een bijdrage van me.

6 gedachten over “De waanzin der mensen”

  1. Die begraafplaatsen met al die kruisjes netjes op een rij, om kippevel van te krijgen. En er foto’s van nemen dat is gek genoeg altijd met ene gêne van mijn kant. Alsof ik zo inbreuk pleeg op…
    Goed om bij stil te staan opdat het nooit vergeten wordt. Anderzijds hoort genieten ook bij het leven 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s