Col de la Schlucht

image
Nadat we de nodige boodschappen gedaan hadden zijn we naar Kaiserberg gereden en hebben ook hier de oude binnenstad bewonderd, Het plan was om daarna een wandeling te maken op de Col de la Schlucht, een pas met als hoogste punt 1139 meter. We wilden naar het Lac Vert, volgens de gids een mooie wandeling. Maar we hebben kennelijk de afslag gemist en kwamen hoger en hoger. Op de top was alles gesloten. Logisch dat de skiliften het niet meer deden, begrijpelijk dat we niet op de rodelbaan konden. Maar een drankje was er ook niet te krijgen, niet voor ons, niet voor de vele dappere toerfietsers die deze van de Tour de France bekende klim (2e categorie) ook een keertje gedaan wilden hebben. Alleen de souvenirwinkel was open. Toen we goed en wel aan de afdaling begonnen waren troffen we toch een parkeerplaats met de aanduiding Lac Vert. En dus trokken we onze wandelschoenen aan en zijn we een stuk het bos ingelopen. Al snel zagen we het meer liggen, te ver om de hele tocht te maken. Maar we hebben in ieder geval even een stevige wandeling gemaakt. Zowel heen- als terugweg genoten we van de omgeving.

Advertenties

Gepubliceerd door

carel de mari

Tot 2005 was ik werkzaam als productontwikkelaar en projectleider in verzekeringsland. Het moet daar geweest zijn dat ik getraind werd in het kort en bondig schrijven van notities en brochureteksten. Nu heb ik de grootst mogelijke moeite een verhaal in meer dan 1000 woorden te vertellen. Maar een verhaal vertellen, dat moet ik! In eigen beheer gaf ik eerder uit "Marokkaans koken en andere verhalen" (zie mijn weblog) en in de verhalenbundels "Adrenaline" en "30 Openbaringen" staat ook een bijdrage van me.

2 gedachten over “Col de la Schlucht”

  1. Ik ben een paar keer over deze col gefietst. De eerst keer was in 1984 toen ik er via Praag en Basel op de terugweg over de Rout-des-Crêtes overging. Dat is een zeer fraaie hoogstraat met destijds weinig verkeer. Moeilijk was ie niet. Je hoefde maar 1x te klimmen vanuit Thann en daarna blijf je op circa 1200 meter fietsen. De 2de keer was veel later en stond er haaks op. Ik fietste toen via de Vogezen, Het Zwartewoude en de Brennerpas naar Parma. Die keer kwam ik vanaf Epinal via een spoorlijntje dat omgezet was in een fietspad. De klim was daardoor pas aan het eind behoorlijk. Het mooiste was de afzink naar Colmar. Ik ben een paar keer gestopt om het mooie uitzicht in me op te nemen. De weg omhoog viel wel mee, maar de weg naar benden naar Colmar was duidelijk drukker ondanks al het geslnger.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s