Die arme ouderen

scannen0001In de zaterdagbijlage van onze krant lees ik een artikel over mensen die met pensioen gaan en dan zowel financieel als sociaal veel inleveren. De VU heeft er onderzoek naar gedaan. Het is moeilijk andermans boeken te lezen en financieel moet je inderdaad een stap terug doen. Hoe groot die stap is is afhankelijk van welke maatregelen je getroffen hebt of voor je getroffen zijn. Ik heb de indruk dat de meeste nieuwe gepensioneerden redelijk uit de voeten kunnen maar, nogmaals, ik kan niet in hun persoonlijk boekhouding kijken. Het gaat me meer om die tweede kant van het verhaal. De pensionado zou in een gat vallen, zijn netwerk valt weg, niemand heeft nog belangstelling voor hem/haar. De status die je tijdens je arbeidzaam leven hebt opgebouwd valt weg. En dat klopt maar ik vraag me in alle oprechtheid af of je die moet missen. Je collegae van vroeger, ze beloven contact met je te houden maar de praktijk is anders, druk, geen tijd, sorry hoor. Ik ben dan geneigd te zeggen, ik begrijp het en eerlijk gezegd heb ik ook weinig tijd voor jullie. Ik heb een nieuw werkterrein gevonden, niet betaald, maar ontzettend nuttig. Een nieuwe status, zeker wel, in een heel andere wereld en voor wat het waard is. Maar die vorige verdwijnt ook automatisch op je afscheidsdag. Want dat is het natuurlijk, wanneer je arbeidscontract afgelopen is hoef je niet achter de geraniums te gaan zitten. Er is genoeg onbetaald werk waarbij je je nuttig maakt voor de maatschappij en, niet minder belangrijk, je gewoon merkt dat je nog steeds nuttig bent in die maatschappij. Er is ook voldoende werk dat misschien niet direct nuttig is voor die maatschappij maar waar je erg gelukkig van kunt worden. Pak een studie op, doe onderzoek naar wat dan ook. Verdiep je in zaken, verrijk je kennis. Kruip hoe dan ook niet in je schulp. Mensen die klagen over statusverlies, gebrek aan waardering moeten een schop onder de kont krijgen, een knop omzetten en op zoek gaan naar een leuke invulling van de in hun schoot geworpen vrije tijd. Klagen mag alleen als je fysiek of psychisch niet meer in staat bent tot iets nuttigs. Of ben ik nu te streng?

Advertenties

Gepubliceerd door

carel de mari

Tot 2005 was ik werkzaam als productontwikkelaar en projectleider in verzekeringsland. Het moet daar geweest zijn dat ik getraind werd in het kort en bondig schrijven van notities en brochureteksten. Nu heb ik de grootst mogelijke moeite een verhaal in meer dan 1000 woorden te vertellen. Maar een verhaal vertellen, dat moet ik! In eigen beheer gaf ik eerder uit "Marokkaans koken en andere verhalen" (zie mijn weblog) en in de verhalenbundels "Adrenaline" en "30 Openbaringen" staat ook een bijdrage van me.

7 gedachten over “Die arme ouderen”

  1. Te streng denk het niet. er is zoveel te doen . een mens met pensioen hoeft zich niet te vervelen..Het wordt anders .maar zeker niet minder..Voldoening kun je uit heel veel dingen halen ….

    1. Dat psychische niet meer in staat zijn is natuurlijk rekbaar………. moeilijk te beoordelen, voor sommigen zou je dan te streng kunnen zijn terwijl anderen het juist nodig hebben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s