Een kerstverhaal

Het is niet echt koud, wel guur weer. De man sloft achter zijn rollator, volgehangen met plastic tassen. Zijn hele hebben en houden zit erin. Mensen vluchten de winkels in, doen hun laatste inkopen voor de Kerst. Noodzakelijke dingen als roomboter, rollade en kerstcadeaus. Hun feest komt eraan, familiebezoek en gezelligheid zijn de trefwoorden. Als ze hem passeren halen ze hun neus op, een actie waar ze onmiddellijk spijt van hebben. Het deert hem niet, hij is gehard. Wat hem bezighoudt is de keuze voor een slaapplaats die enige beschutting biedt. Vanochtend was hij te laat bij het Leger des Heils, de bedden waren al vergeven.
Hij besluit de laatste bus te nemen, de stad uit. Vier haltes verder, geen idee hoe het daar heet, heeft hij ooit een schuur gevonden die altijd open is. Hij heeft er vaker de nacht doorgebracht. De laatste bus want die is altijd zo goed als leeg en de chauffeur zal hem dan wel meenemen.

De schuur is open, zoals verwacht. Hij kruipt in een hoekje, haalt een dekentje uit een van de plastic tassen en gaat op de harde vloer liggen. Van een ander plastic tasje maakt hij een kussentje. Hij is klaar voor de nacht. Morgenochtend zal hij bij het eerste hanengekraai wakker worden en weer vertrekken, hij wil de boer niet tot last zijn. Het is een zware dag geweest, er was weinig te eten. Als een blok valt hij in slaap. De tot storm aangewassen wind dringt niet tot hem door.

De wind is gaan liggen. Hij schuifelt achter zijn rollator, volgehangen met plastic tassen. Een wandeling van ruim vier uur naar de daklozenopvang. De kans dat hij nu wel een bed krijgt is nagenoeg nihil, hij zal te laat komen. In de huizen ziet hij vrolijke gezinnen aan een royaal voorziene ontbijttafel. Ze zien hem niet, druk als ze met zichzelf bezig zijn. Het geluk lacht hem vandaag toe, er is wonder boven wonder nog een bed vrij. En een kom soep om op verhaal te komen.

Overigens ben ik van mening dat de plus-boodschappenpakketten bij de voedselbank terecht dienen te komen.

Advertenties

Gepubliceerd door

carel de mari

Tot 2005 was ik werkzaam als productontwikkelaar en projectleider in verzekeringsland. Het moet daar geweest zijn dat ik getraind werd in het kort en bondig schrijven van notities en brochureteksten. Nu heb ik de grootst mogelijke moeite een verhaal in meer dan 1000 woorden te vertellen. Maar een verhaal vertellen, dat moet ik! In eigen beheer gaf ik eerder uit "Marokkaans koken en andere verhalen" (zie mijn weblog) en in de verhalenbundels "Adrenaline" en "30 Openbaringen" staat ook een bijdrage van me.

7 gedachten over “Een kerstverhaal”

  1. Het aantal daklozen neemt toe. Ook jongeren en vrouwen met kinderen onder hen. Het
    Leger de Heils neemt soms de huurverpichting over … goede instantie.

  2. Het is inderdaad een goede zaak dat soms de huur over genomen wordt. Het wordt allleen maar erger. Als mensen op straat komen te staan. Dan is de weg terug 2 keer zolang..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s