In de achtbaan

Het is al weer geruime tijd geleden dat ik in een achtbaan gezeten heb. Het zal in de Efteling geweest zijn. En ik herinner me een 3D-film in Futuroscope waarin gesuggereerd werd dat we in zijn machine zaten en tot en met het schudden van de stoeltjes de suggestie versterkt werd. Verboden voor hartpatiënten en zwangere vrouwen stond er op een bordje bij de ingang. Razendsnelle veranderingen van route, van hoogte. Spannend, leuk en redelijk wat tijd nodig om bij te komen van dat alles!

Afgelopen week zat ik in een emotionele achtbaan.
Ook deze rollercoaster bracht me langs grote hoogtepunten en diepe dalen. Verwachte en onverwachte wendingen volgden elkaar in razend tempo op.
Het begon zondag rustig met het optuigen van de kerstboom en het plaatsen van het stalletje, traditioneel de eerste stappen in de metamorfose van onze benedenverdieping in de kersttijd. Maar het lampjessnoer was nog niet ontward toen een telefoontje dat rustig begin wreed verstoorde. Onze vriend Theun was zojuist overleden was de melding. We wiste het, de kanker had hem in de greep, hem was verteld dat hij terminale zorg mocht aanvragen. En toch raakt het je als een mokerslag!
Met wat vrienden hebben we de boel de boel gelaten en samen een bakkie troost genoten. En dat voelt dan weer goed.
Maandag na mijn gebruikelijke uurtje sporten zijn we Tine en de jongens gaan condoleren en kreeg ik het verzoek een woordje op de crematie te zeggen. Een lichte aarzeling en dan een volmondig ja. Het is niet direct mijn hobby, ik zal ook nooit ‘graag gedaan’ zeggen maar het voelt als een heilig moeten, ik wil er niet omheen gaan. Dus schrijf ik een tekst en schaaf die bij.
Dinsdag, die tekst speelt nog steeds daar het hoofd is bij de Stichting SWOS de traditionele uitreiking van de kerstpakketten aan de plusminus 130 vrijwilligers. Daar hoort een woord van dank bij dus ook die tekst moet nog even gemaakt worden. Blij met al die mensen die zich inzetten voor de samenleving, een hoogtepunt. Maar gevierd met de verwerking van een dieptepunt te nabij.
Woensdag is een dag van business as usual, de smetplank van de trap naar zolder en een plint geschilderd en ’s middags een bestuursvergadering. Knop om.
Donderdag het eveneens traditionele kerstdiner, 75 gasten die bij de SWOS aanschoven, wederom een hoogtepunt. Want hoe fijn is het niet al die mensen te zien genieten van een heerlijke maaltijd maar vooral een prachtig samenzijn. Vervolgens word ik geconfronteerd met een verderfelijke, haatdragende anti-islamsticker. Ik erger me dood aan de intolerantie, ik erger me ook aan de berekenende reactie van de overige politici. Snel afstand nemen dan kost het ons zo min mogelijk. Wanneer wordt hier iets mee gedaan? Is het omdat ik al op mijn tenen loop? Nee, het is oprechte boosheid.
En dan vrijdag, de crematie. Mooi om te zien hoeveel mensen er waren, dat zal de familie tot steun geweest zijn. Mijn woordje ging als bij het oefenen, goed, tot de laatste volzin. Ik schoot vol, het hoort erbij. Niet erg en ik weet zeker dat mijn bijdrage gewaardeerd wordt. In die zin weer een hoogtepunt. De dag besloten we met de mensen waarmee we zondag een bakkie troost deelden, nu met een kom erwtensoep en het ophalen van oude herinneringen.
Het treintje roetsjt naar het station, we mogen zo uitstappen, de week is om. Bek af, hopelijk nu even rust.

Overigens ben ik van mening dat de plus-boodschappenpakketten bij de voedselbank terecht dienen te komen.

Advertenties

Gepubliceerd door

carel de mari

Tot 2005 was ik werkzaam als productontwikkelaar en projectleider in verzekeringsland. Het moet daar geweest zijn dat ik getraind werd in het kort en bondig schrijven van notities en brochureteksten. Nu heb ik de grootst mogelijke moeite een verhaal in meer dan 1000 woorden te vertellen. Maar een verhaal vertellen, dat moet ik! In eigen beheer gaf ik eerder uit "Marokkaans koken en andere verhalen" (zie mijn weblog) en in de verhalenbundels "Adrenaline" en "30 Openbaringen" staat ook een bijdrage van me.

8 gedachten over “In de achtbaan”

  1. Goede Carel,

    Het heengaan van een goede vriend kan je meer kan doen, dan het overlijden van een familielid. Grote bewondering overigens, dat jij de gave hebt om bij dit soort gelegenheden een woord van herdenken en troost te spreken.
    Er is een spreekwoord, dat zegt, dat een goede buur beter is dan een verre vriend. Bij jou ging het dubbel op, behalve een buurman was hij ook een goede vriend die je nu kwijtraakt.
    Alles bij elkaar heb je je portie wel gehad dit jaar.
    Goede kerstdagen wens ik je en vooral een gezond en gelukkig nieuwjaar samen met allen die je lief en dierbaar zijn.
    Hopelijk tot a.s. maandag in de sportzaal,

    High 5
    Jan

  2. Soms stoppen ze meer emotionele hoogte- en dieptepunten in één week dan alle voorgaande weken in het jaar. Maar je hebt je er zo te lezen kranig doorheen geslagen. Hopelijk blijven de komende twee weken lekker rustig om de batterij op te laden voor een nieuw uiterst voorspoedig jaar!

  3. Inderdaad een gave wanneer je kunt spreken bij een crematie, dat is zo waardevol voor de nabestaanden. Het doet natuurlijk ook wat met jou, daarom geniet van een welverdiende rust: prettige dagen voor jou en José en de kinderen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s