In herinnering

En weer moet ik een in memoriam schrijven. Binnenkort gaan we voor de derde keer in een maand tijd naar Crematorium de IJsselhof in Gouda.
We wisten dat het eraan kwam, dit overlijden. De kanker had hem eerst langzaam, de laatste tijd stevig in haar greep. Het had zich een jaar of vier geleden aangekondigd, in de prostaat. Omdat het een agressieve vorm was was de behandeling slechts gericht op afremmen, echt herstel was niet meer mogelijk. Veel hebben we in die tijd nog samen kunnen ondernemen, de dood was niet dreigend aanwezig. Vorig jaar om deze tijd leek dat anders, met moeite kon hij op de viering van mijn verjaardag nog een glaasje meedrinken. Maar hij herstelde, hervatte zelfs zijn werkzaamheden als buschauffeur binnen zijn nulurencontract. In het voorjaar zijn we nog naar de SS Rotterdam geweest. Hij genoot van de machines zoals hij genoot van zijn grote hobby, de oude treinen.
In augustus hebben we nog een gepland uitje gewijzigd met de bedoeling dat hij, zij het aangepast meekon. Uiteindelijk moest hij afhaken wegens rugklachten. Maar een paar weken later was hij weer van de partij bij de buurtbarbecue. Niet meewerkend zoals we gewend waren, dat kon niet meer. Maar verder duidelijk aanwezig, genietend van de saamhorigheid.
Eind september kwamen hij en zijn vrouw vervroegd terug van een vakantie in de Peel, het ging niet meer. En toen ging het hard, hard achteruit. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Dagelijkse assistentie van de thuiszorg. Bed in de kamer beneden, bed niet meer uit willen, niet meer kunnen eten, nauwelijks nog drinken, aan de zuurstof. Alleen nog waterijsjes.
Machteloos moet je toekijken, wat aandacht, een keertje een boodschap doen, meer kan niet. Dinsdag wilde hij nog zijn verjaardag halen, 30 december. En liever nog de dag waarop ze veertig jaar getrouwd zouden zijn. Onhaalbaar, blijkt nu.
We wensen Tine, Jeroen, Merijn, hun vrouwen, de kleinkinderen sterkte bij het verwerken van dit verlies. Waar mogelijk zullen we ze bijstaan.
Theun, lekkere Utrechtse eigenheimer, we zullen je niet vergeten! We verliezen een goeie vriend.

Advertenties

Gepubliceerd door

carel de mari

Tot 2005 was ik werkzaam als productontwikkelaar en projectleider in verzekeringsland. Het moet daar geweest zijn dat ik getraind werd in het kort en bondig schrijven van notities en brochureteksten. Nu heb ik de grootst mogelijke moeite een verhaal in meer dan 1000 woorden te vertellen. Maar een verhaal vertellen, dat moet ik! In eigen beheer gaf ik eerder uit "Marokkaans koken en andere verhalen" (zie mijn weblog) en in de verhalenbundels "Adrenaline" en "30 Openbaringen" staat ook een bijdrage van me.

13 gedachten over “In herinnering”

  1. Carel en Jose sterkte met het verlies.
    Fijn dat jij, zoals altijd, een mooi eerbetoon over hem hebt kunnen schrijven.
    Het toont aan dat jij een goede vriend voor hem was.
    Sterkte.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s