Nomen est omen

Ad en Diane wonen hier in de wijk. Eens per jaar organiseren ze een themafeest, altijd iets met whiskey of whisky. In eerste instantie kozen ze voor de landen waar de drank gedistilleerd wordt. Maar die ingang is uitgeput. Deze keer was het een whiskeymerk. Het feest is altijd volledig in het teken van het thema. Zo was er, toen Schotland aan de beurt was, een doedelzakspeler. En bij Japan waren er sushi te happen. Deze keer vroegen ze mij een verhaal te schrijven dat past bij hun gekozen thema. Ik heb onderstaande zaterdag jongstleden verteld:

Nomen est omen, de naam is een voorteken, de oude Romeinen wisten het al. Hoe waar in mijn geval bedacht Johan Wandelaar. Hij is inmiddels een jaar of vier gescheiden en voelt zich opperbest, zo in zijn eentje. Al snel na de scheiding is hij gaan wandelen, in eerste instantie om de zorgen uit zijn kop te laten waaien. Maar allengs ging hij het leuker vinden, genoot hij van de natuur om hem heen. Heerlijk, die lange wandelingen langs de Hollandse rivieren, door de polders en over de kades. Zo’n uiterwaard vol smienten of die over het veld scherende buizerd, even later is de haas het haasje. Maar af en toe wil hij wel eens een andere omgeving, zoals nu.
Het is begin november. Johan Wandelaar logeert in Rowallan Castle, een luxe hotel nabij Kilmarnock. Het weer is als je zou verwachten in Schotland, zeker in deze tijd van het jaar, kil en regenachtig. Dat weerhoudt hem echter niet, hij plant een stevige wandeling in het national park. Vanaf de parkeerplaats kan hij kiezen tussen de rode, blauwe en zwarte route. Het wordt de zwarte route langs Loudon Castle en Galston. Het verhaal gaat dat er vanuit de ruïnes van het kasteel een ondergrondse tunnel loopt, onder de rivier door. Een vluchtweg naar veiliger oorden. Volgens de routekaart is die tunnel afgesloten, niet begaanbaar meer. Mar het trekt natuurlijk wel, zo’n stuk verleden.
Ian McNiggard zit op de heuvel en houdt de tunnelingang in de gaten. Het lijkt dat hij schapen hoedt maar in feite is hij de uitkijk voor een peloton van de Scottisch Libaration Army, de SLA. Niet dat ze hopen ooit in actie te hoeven komen, liever vreedzaam, maar een afscheiding van de UK is het doel waar ze naar streven. En dan kun je maar beter voorbereid zijn. In de tunnel is een deel van hun wapentuig opgeslagen, hier komt immers bijna nooit iemand. Het bord Verboden, gevaarlijk houdt de meesten wel tegen. Maar kennelijk niet die man daar! Snel pakt Ian zijn portofoon en waarschuwt zijn maten in de tunnel.
“Wat nou gevaarlijk, ik gok het er gewoon op.” Johan loopt de tunnel in. Het pad is glibberig maar begaanbaar. Na een JWlogometer of honderd is er een flauwe bocht. En dan staat Johan ineens voor een meerkoppig monster. Het sist en spuwt vuur uit een van de bekken. In doodsangst rent Johan de tunnel weer uit, in een tijd die Usain Bolt niet misstaan zou hebben. Trillend komt hij, weer buiten, op adem. Ian McNiggard geeft het sein operatie geslaagd en begint aan het tweede deel van zijn opdracht. Zo’n ervaring kan beter niet verteld worden, het zou de autoriteiten maar op verdenkingen kunnen brengen.
“Sterk spul”, Johan die toch al nooit alcohol gebruikt, heeft het door Ian aangereikte glas in een teug leeggedronken. De tranen staan hem in de ogen maar het trillen is afgenomen. Ian schenkt het glas nog een keer vol en knikt, “Ja, sterk spul, beter dan Fishermansfriend, en je vergeet je nare ervaring. Morgen weet je er niets meer van, als je nu maar genoeg drinkt” Het enige dat Johan nog weet is dat hij vroeg hoe het spul heet. “Johnny Walker”. Hij denkt nog, nomen est omen, dan is hij volledig van de kaart. Hij heeft het verhaal nooit na kunnen vertellen.

 

 Overigens ben ik van mening dat de plus-boodschappenpakketten bij de voedselbank terecht dienen te komen.

Advertenties

Gepubliceerd door

carel de mari

Tot 2005 was ik werkzaam als productontwikkelaar en projectleider in verzekeringsland. Het moet daar geweest zijn dat ik getraind werd in het kort en bondig schrijven van notities en brochureteksten. Nu heb ik de grootst mogelijke moeite een verhaal in meer dan 1000 woorden te vertellen. Maar een verhaal vertellen, dat moet ik! In eigen beheer gaf ik eerder uit "Marokkaans koken en andere verhalen" (zie mijn weblog) en in de verhalenbundels "Adrenaline" en "30 Openbaringen" staat ook een bijdrage van me.

10 gedachten over “Nomen est omen”

  1. Ik ben grootgebruiker van fishermansfriend want Johnny Walker is toch zo lekker…en dan weet ik sommige dingen de volgende dag ook niet meer zo goed…dus kort geleden nog maar een voordeelverpakking gehaald bij het Kruidvat..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s