En ze leefden steeds langer en niet gelukkig

Er was eens een land waar de mensen het goed hadden, erg goed zelfs. Steeds beter, het kon niet op. Maar de mensen waren nooit tevreden, ze wilden altijd meer. Ze vertelden hun kinderen van Rupsje Nooitgenoeg maar waren niet in staat de vertaling naar zichzelf te maken. Ze waren toch zeker geen rupsen!
Ze woonden in mooie huizen maar wilden dan grotere huizen. Ze reden in grote auto’ s maar wilden grotere auto’ s. Ze moesten hebben wat de buren hadden, buurmans gras was altijd groener en dat accepteerden ze niet.
Ze gingen steeds meer uitgeven, geld dat ze eigenlijk niet hadden. Ze leenden van de banken die op hun beurt ook op veel te grote voet leefden. En ze consumeerden op die manier het geld dat hun kinderen ooit zouden gaan verdienen vast op. En ze eisten het geld dat de ouderen gespaard hadden op. Alles wilden ze hebben en nog was het niet genoeg.
Dit kon niet zo doorgaan, eens moest de rekening betaald worden.
Iedereen begreep dat wel maar wilde er niet aan. Vooruit, als een ander het gelag betaalde dan was het goed, maar zij wilden niet meedoen. Hun leiders die verantwoorde keuzes moesten maken dachten alleen maar aan hun eigen loopbaan, onsympathieke maatregelen kosten stemmen en dus hun carrière. Nee, ze moesten doen wat de achterban wilde, niet wat goed voor het land was. En dus gingen ze door met dure projecten die hun prestige moesten verhogen. En het gevolg was dat het steeds slechter werd voor de mensen. Het onderwijs ging zienderogen achteruit, de verzorging en verpleging kwamen op een laag pitje te staan, de huizenmarkt stortte in.
De mensen werden bang, zagen hun bestaan bedreigd. Maar ze vertaalden de angst in de schuld van nieuwkomers, het is toch moeilijk zelf de schuld op je te nemen. En de leiders gingen daarin mee, aarzelend en langzaam, maar ze deden het. Visie ontbrak hen, lef misten ze.
Hoe het afgelopen is? Niet, het gaat nog steeds zo door. Tot de hele boel echt instort of er een overtuigend leiderschap komt met visie en lef. Wie weet, ooit moet het ervan komen

Advertenties

Gepubliceerd door

carel de mari

Tot 2005 was ik werkzaam als productontwikkelaar en projectleider in verzekeringsland. Het moet daar geweest zijn dat ik getraind werd in het kort en bondig schrijven van notities en brochureteksten. Nu heb ik de grootst mogelijke moeite een verhaal in meer dan 1000 woorden te vertellen. Maar een verhaal vertellen, dat moet ik! In eigen beheer gaf ik eerder uit "Marokkaans koken en andere verhalen" (zie mijn weblog) en in de verhalenbundels "Adrenaline" en "30 Openbaringen" staat ook een bijdrage van me.

11 gedachten over “En ze leefden steeds langer en niet gelukkig”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s