Steun geblogd protest #blogpraat

Die vraag speelde vanavond onder andere in #blogpraat, hoe kunnen we protesterende bloggers steunen. Zeker gezien de huidige verblijfplaats van de vragensteller, Elja in Istanbul lijkt die vraag terug te slaan op de huidige onlusten in Turkije. Maar zo was ze niet geformuleerd. Dus ben ik geneigd de vraag breder te zien.
Mijn reactie was dat men vaak al te gemakkelijk, zonder voldoende overzicht een mening vormt en vanuit de eigen (westerse, Nederlandse) manier van kijken partij kiest. Ik vind dat in zijn algemeenheid gevaarlijk. Natuurlijk, ik doe dat ook en ben begaan met de demonstranten op het Tahirplein. Maar moet ik dat vertalen in een steunbetuiging. En wat weet ik over de onderdrukking van de Tibetanen? Ja, ik kies wel partij. Maar die extreem rechtse demonstratie in kan mij het schelen waar? Ja, in mijn hart heb ik beslist  mijn voorkeur uitgesproken. Maar als nu blijkt dat de terreur deze keer van links komt (bepaald niet ondenkbaar) en dat er extreem maar terecht tegenin gegaan wordt?
Ik heb even de advocaat van de duivel gespeeld. Het is natuurlijk heel lastig te oordelen als je er niet tussenin zit. Media, ook de nieuwe media, in casu de bloggers zijn niet objectief. Dus de informatie die je krijgt is gekleurd. Volg je hart, het is een begrijpelijke reactie. Maar je kunt er goed naast zitten

Advertenties

Gepubliceerd door

carel de mari

Tot 2005 was ik werkzaam als productontwikkelaar en projectleider in verzekeringsland. Het moet daar geweest zijn dat ik getraind werd in het kort en bondig schrijven van notities en brochureteksten. Nu heb ik de grootst mogelijke moeite een verhaal in meer dan 1000 woorden te vertellen. Maar een verhaal vertellen, dat moet ik! In eigen beheer gaf ik eerder uit "Marokkaans koken en andere verhalen" (zie mijn weblog) en in de verhalenbundels "Adrenaline" en "30 Openbaringen" staat ook een bijdrage van me.

19 gedachten over “Steun geblogd protest #blogpraat”

  1. Hoi Carel, ik ben het helemaal met je eens. Het is ook heel lastig te beoordelen. Het vraagt heel wat onderzoek en leeswerk om een gefundeerde mening te vormen. Maar er zijn ook omstreden zaken dichterbij huis. @drspee noemde al pesten en zo zijn er natuurlijk veel meer dingen waar mensen zich druk over maken. Bloggers kunnen zich denk ik wel heel gesteund voelen als andere bloggers ze helpen om aandacht te genereren voor hun doel. Het hoeft niet altijd ver weg te zijn. En daarnaast merk ik dat het ook helpt als je gewoon blogt over wat je opvalt of de vragen die je jezelf stelt over een onderwerp of wat het met je doet. Het hoeven niet altijd grote politieke meningen te zijn, toch?

  2. Door niets te doen of te zeggen heb je ook een keuze gemaakt. Een keuze waar je ook een schuldgevoel aan over kunt houden.

    Angst “maak ik wel de juiste keuze?” is nooit een goeie drijfveer. Mensen maken soms een verkeerde keuze, maar moeten we daarom niet kiezen? En is dat niet willen kiezen niet ook gewoon een keuze?

    We moeten ons uitspreken tegen onrecht vind ik. Dat is het minst menselijke dat we kunnen doen. Vaak kunnen we niet meer, door de afstand. En het inschatten van de problematiek bij geweld vaak eenvoudiger te maken dan jij beschrijft omdat het zo zichtbaar is. Als de politie zware middelen inzet dan weet je al vrij snel wie er fout zit.

  3. In deze zaken ben ik vaak erg genuanceerd en neem niet snel een stelling in. Ook bij steunbetuigingen of (gevraagde) retweets kijk ik eerst of het geen hoax is, niet iets wat al is opgelost(zie je vaak bij vermissingen) of dat er meer informatie is. Niet dat ik geen mening heb, maar noem het laf, ik heb geen zin in de discussies die het kan uitlokken. Het zijn namelijk nogal eens ongenuanceerde discussies die nergens toe leiden.
    Wel blog ik wel eens over het raakvlak van politiek en mijn eigen leven, waarin ik probeer te beschrijven wat een politieke beslissing voor mij betekent.

      1. zeker, maar ik kies ervoor geen grote meningen te verkondigen via sociale media. Vooral omdat grote meningen vaak heftige reacties oproepen en ik ,ondanks dat ik een grote meid ben, me deze zeer persoonlijk aantrek

      2. Heftig is goed. Zolang het bij meningsverschillen blijft. Een mening onderdrukken is zo Gereformeerd Nederland. En zo ongezond. Mensen moeten niet zo bang zijn vind ik. Vaak weten ze niet eens waarvoor ze bang moeten zijn, hebben ze nooit iets meegemaakt. Ik heb best wat meegemaakt online.Lang verhaal. Maar dat kwam groot in de Volkskrant etc. Maar ik zal me niet inhouden. Mijn mening draag ik uit.

  4. Het lijkt me inderdaad goed voorzichtig te zijn met je oordeel, niet te snel in ieder geval en informeer je goed of houd je er buiten.

  5. Marco, dat is een keus die ik zeer waardeer en respecteer. Ik heb een andere gemaakt.En inderdaad, zonder persoonlijk online iets ernstigs te hebben meegemaakt. Maar de keren dat ik online ben aangevallen op een keuze of mening vond ik dermate onprettig, respectloos en argumentloos dat het me voorzichtig heeft gemaakt

  6. Vaak bieden die 140 tekens niet de ruimte om je verhaal duidelijk te vertellen. Dan is het toch wel handig wanneer je een blog hebt. Het is me een stuk duidelijker en kan me er goed in vinden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s