Zijn thuis

Het is koud en donker, twaalf minuten over zes passeert de eerste bus van vandaag richting Capelsebrug. Voor mijn vaste bewoner het teken om op te staan. In de sloot achter me poedelt hij zich even fris, met zijn wijsvinger poetst hij zijn tanden. Dan neemt hij afscheid: ‘Tot vanavond, ik ben rond elven weer thuis’.
Ik ken het ritueel, het keert alle werkdagen terug. In de weekenden wil het wel eens een uurtje later worden maar hij is er alleen ’s nachts. Hij wil de anderen niet tot last zijn, laat het aan mij over hen een enigszins beschutte wachttijd te bezorgen.
De bus van twaalf over half zeven lever ik bijna altijd drie passagiers. Twee met een attachékoffertje, eentje draagt een vale rugzak. Zwijgzame types, zeggen niets tegen mij of tegen elkaar. En zo gaat het de hele dag door. De meeste passanten ken ik wel, veel zie ik er dagelijks, anderen wat onregelmatiger. Eerst het werkvolk, dan de schooljeugd, gevolgd door de dames met boodschappentassen. Weer schooljeugd en weer werkvolk. Dat zijn dan de werkdagen, in de weekenden is het rustiger, overdag tenminste. Vanaf een uur of negen ’s avonds stappen de stappers in, dan is het vaak een rommeltje. Blikjes bier en flesjes Breezer, ze mogen niet mee de bus in en worden bij mij achtergelaten.

Hij is vroeg, vanavond, de bus van twaalf over half elf is net weg. Hij parkeert zijn winkelwagentje onder de overkapping en rolt een dekentje uit over mijn bankje. Hij drinkt nog even een achtergelaten bierblikje leeg.

‘Trusten’, mompelt hij, ‘tot morgenochtend’. Ook deze nacht zal ik, het bushokje aan het Henri Dunantplein, hem tegen het ergste beschutten.

Advertenties

Gepubliceerd door

carel de mari

Tot 2005 was ik werkzaam als productontwikkelaar en projectleider in verzekeringsland. Het moet daar geweest zijn dat ik getraind werd in het kort en bondig schrijven van notities en brochureteksten. Nu heb ik de grootst mogelijke moeite een verhaal in meer dan 1000 woorden te vertellen. Maar een verhaal vertellen, dat moet ik! In eigen beheer gaf ik eerder uit "Marokkaans koken en andere verhalen" (zie mijn weblog) en in de verhalenbundels "Adrenaline" en "30 Openbaringen" staat ook een bijdrage van me.

5 gedachten over “Zijn thuis”

  1. Hij, ik noem hem maar even hij, heeft geen realistisch zelfbeeld hoor, hij verwacht dat er tegen hem gepraat gaat worden, hoe dom moet je wezen… ik ben tenminste blij dat ik nog nooit iemand ben tegengekomen die tegen het bushokje praat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s