Graaicultuur

Het laat ze ijskoud, de wereld mag kapot gaan, de mensen mogen creperen. Als ze zelf maar genoeg mee kunnen graaien. De ruif is vol genoeg, voor wie er op tijd bij kan. Deze aquarel dateert uit 2004. Ingegeven door waarnemingen bij mijn toenmalige werkgever in de financiële sector. Dat bedrijf bestaat niet meer, opgekocht door de overheid om de klanten te vrijwaren.
Sindsdien is er veel veranderd, bankencrisis, economische malaise, druk op de euro. Maar wat er niet veranderd is is de graaicultuur. Nog steeds kent de bedrijfstop in diverse bedrijfstakken zich onverantwoord hoge salarissen en bonussen toe. En de politiek? Die vindt het allemaal maar goed, een beetje gesputter voor de vorm, daar blijft het bij. Getolereerde witteboordencriminaliteit.

Gepubliceerd door

carel de mari

Tot 2005 was ik werkzaam als productontwikkelaar en projectleider in verzekeringsland. Het moet daar geweest zijn dat ik getraind werd in het kort en bondig schrijven van notities en brochureteksten. Nu heb ik de grootst mogelijke moeite een verhaal in meer dan 1000 woorden te vertellen. Maar een verhaal vertellen, dat moet ik! In eigen beheer gaf ik eerder uit "Marokkaans koken en andere verhalen" (zie mijn weblog) en in de verhalenbundels "Adrenaline" en "30 Openbaringen" staat ook een bijdrage van me.

6 gedachten over “Graaicultuur”

  1. Helemaal mee eens! Doch die schitterend vormgegeven handen hebben op mij toch niet de indruk van graaiende handen, meer van helende en beschermende handen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s