De rechterhand

1982

Zoals elke avond laat Kees ook nu nog even zijn hond uit. En zoals elke avond moet het een stevige wandeling zijn, zijn Drentse Patrijshond, is van een type dat veel moet bewegen. Voor Kees is dat ook niet echt verkeerd, een hele dag achter het bureau maakt alleen maar stijf.

Vanavond kiest Kees voor de Franse kade, een lang polderpad, weg kun je het nauwelijks noemen. Het is een van zijn favoriete rondjes, lekker buiten, in de vrije natuur. Tijdens dit soort wandelingen kan Kees zijn gedachten de vrije loop laten en zo heeft hij al menig probleem opgelost of voorkomen. De hond, Donnie, kan buiten het broedseizoen lekker loslopen en zijn fratsen uithalen.  Donnie heet eigenlijk Donar maar zijn speelse karakter past totaal niet bij de naam van de dondergod. Bij Donnie dondert het niet, lijkt alles op zonnestralen.

Het is nog niet echt koud, deze septemberavond. Wel vochtig en dat maakt het op den duur toch kil. De straat uit, het dorp uit, is nog geen vijf minuten lopen en al snel genieten baas en hond van het open landschap. De riem gaat af en Donnie verdwijnt in het struikgewas. Het is nooit stil, de late avond in de polder kent zo haar eigen geluiden. Kees kan zich voorstellen dat mensen dit als griezelig ervaren, voor hem geldt dat zeker niet. Flarden mist glijden over de weilanden, van tijd tot tijd beschenen door de bijna volle maan. De blaarkoppen staan te slapen. Deze nacht heeft iets sprookjesachtig.

Totdat! Totdat Donnie met enige schroom uit het bosje komt met iets in zijn bek. Dat gebeurt meer, een aangeslagen vogeltje, een suf konijn. Kees kan in het donker niet goed zien wat zijn wandelmaatje meegenomen heeft. De hond is ook minder enthousiast over zijn vangst dan gebruikelijk. Hij legt de buit aan Kees’ voeten. Die bestudeert het en heeft slechts een conclusie, onmiddellijk naar huis en de politie bellen.

De volgende dag meldt het NOS-journaal dat een wandelaar langs de Franse kade een dode vrouw heeft aangetroffen. De identiteit is nog niet bekend, de rechterhand ontbreekt, de politie vraagt het publiek om inlichtingen.

2012

Het hoeft allang niet meer, die avondwandeling. De dagen van een gepensioneerde kennen veel vrije momenten. Toch wandelt Kees nog iedere avond een rondje met zijn jonge Friese Stabij, Herre. Na Donnie had hij nog een Drent gehad maar nu wilde hij iets anders. Nee, niet echt anders, bijna hetzelfde. En zo was hij bij de Fries uitgekomen. De avond is nog steeds het mooiste dagdeel, wat hem betreft. Het straatlawaai heeft zich teruggetrokken, je hoort alleen nog de natuur. De vogels die naar de zonsondergang fluiten, de uil die juist aan zijn werk gaat beginnen en een breed uitgemeten oehoe over de weilanden galmt. De eerste maanden na de lugubere vondst, nu dertig jaar geleden, had Kees de Franse kade gemeden. Uit de krant had hij vernomen dat hij het lijk van een vermoorde violiste had gevonden. De naam zei hem niets, hij was niet thuis in de wereld van de klassieke muziek. Maar het leven gaat door en al gauw was het polderpad weer in de dagelijkse routine opgenomen.

En ook deze septemberavond koos Kees  de kade. De avond had wel wat van toen, die bewuste. Ook nu is de temperatuur nog behaaglijk en zweven de witte mistflarden over de weilanden. Er staat geen vee meer, de boeren vinden het tegenwoordig nodig de koeien op stal te houden. Onwillekeurig denkt Kees terug aan die avond. Een lichte huivering, hij trekt de kraag van zijn oude windjack wat op.  Herre is het struweel ingedoken, genietend van de hem  geboden vrijheid. Plotseling staat de hond weer voor hem, staart tussen de benen, licht grommend. Niets voor dat stoere beest, altijd de dappere durfal uithangen. Als Kees de hond wil vragen wat eraan scheelt, hoort hij plots een ijselijke schreeuw. Een koude rilling loopt over zijn rug, de hond duikt nog meer dan zo-even ineen. Een mistvlaag onttrekt zich aan de bosjes en lijkt het pad te blokkeren. Van achter de flard klinkt een bariton, een prachtige operastem. Het lied is triest, hij bezingt het lot van de violiste die haar rechterhand verloor en nooit meer de strijkstok kon hanteren. Pas dan realiseert Kees zich dat hij toen de door Donnie gevonden hand verbouwereerd in de zak van zijn jack heeft gestoken. Hij grijpt in de zak en voelt de verzameling botjes. Zich verontschuldigend laat hij ze op het pad achter en samen met zijn kameraad loopt hij rillend huiswaarts.

Advertenties

Gepubliceerd door

carel de mari

Tot 2005 was ik werkzaam als productontwikkelaar en projectleider in verzekeringsland. Het moet daar geweest zijn dat ik getraind werd in het kort en bondig schrijven van notities en brochureteksten. Nu heb ik de grootst mogelijke moeite een verhaal in meer dan 1000 woorden te vertellen. Maar een verhaal vertellen, dat moet ik! In eigen beheer gaf ik eerder uit "Marokkaans koken en andere verhalen" (zie mijn weblog) en in de verhalenbundels "Adrenaline" en "30 Openbaringen" staat ook een bijdrage van me.

12 gedachten over “De rechterhand”

  1. Hoi Carel,
    Ik moet je bekennen, dat ik op de zondagmorgen je verhaal met enige huiver tot mij genomen heb. Het kon wel door Roald Dahl geschreven zijn hetgeen pleit voor de gaven van de schrijver dezes. Je weet de spanning wel op te bouwen.
    Jaren geleden hadden wij een alleengaande buurvrouw die een Golden Retriever had. Als zij moest werken vroeg ze aan mij of ik haar hond dan wilde uitlaten, hetgeen ik met heel veel plezier deed en de hond was stapel op mij. Ik ging dan met hem naar de zgn. Oerlemansbosjes en daar leefde hij zich dan ook uit in het struikgewas. Ook verstopte ik dan een stok en beloonde hem dan als hij die weer aan mijn voeten legde.
    Toen ik je verhaal las moest ik weer aan mijn eigen hondenuitlaatservice denken. Had mij dit ook kunnen overkomen…….??
    gr. Jan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s