15 Eurocentjes

Het is vrijdagmiddag. Ik was aan het schilderen, een havengezicht op een doek van 80 bij 110 centimeter. Geen kleintje dus, daar moet aardig wat verf op gesmeerd worden. Straks moet ik voor het avondmaal zorgen en bijna alles daarvoor is al in huis. Ik wil alleen nog even een doosje champignons en loop daarvoor naar de Lidl, bij ons bijna om de hoek. Er zijn twee kassa’s open en ik kies die met de kortste rij. Dat is geen garantie, ik weet het. Voor mij staat een dame een volle winkelwagen uit te laden. Als ze ziet dat ik slechts een boodschap heb mag ik voor. Ik bedank haar hartelijk en gemeend, een van mijn onhebbelijkheden is dat ik een hekel heb aan wachten. Voor mij staat een ouder echtpaar met de inhoud van ongeveer een halfvol winkelwagentje, daarvoor de klant die door de kassixebre wordt geholpen.
Als die klant aan betalen toe is volgt een dronkemansgebed. Uit de portemonnee, uit diverse zakken, uit het voorvak van de boodschappentas, overal wordt geld vandaan gehaald. En ze lijkt het te halen. Nee, toch niet, € 0,15 te kort. “Kan ik dat pinnen”, vraagt de dame. “Dan maak ik er € 10,15 van om te pinnen, dan heeft u nog een tientje elders te besteden”, een meedenkende kassiëre dus. En dan gaat het goed fout. Ik sta te ver weg om te zien of het meisje achter de kassa het niet goed doet, dan wel dat de klant het niet kan volgen. Maar het eindresultaat is dat de klant na het nodige heen en weer gekibbel het gehele bedrag wil pinnen. En dat nu kon de kassa niet aan. Eerst contant, dan deels en tenslotte in zijn geheel gepind, daar worden die dingen natuurlijk niet op gebouwd. Kassa drie is inmiddels open gegaan omdat de rijen te lang werden. En ‘onze’ kassiëre haalt er iemand bij die het probleem zou moeten kunnen oplossen. Maar ook de te hulp geschoten filiaalmanager komt er niet uit. De rij achter me gaat over van ironisch commentaar op hardop mopperen en ik besluit om de impasse te doorbreken en het geringe tekort uit mijn eigen knip aan te zuiveren. Dan worden die champignons maar € 0,15 duurder. Ik schuif een muntje van twintig naar voren en vraag de dames contant af te rekenen. Dankbaar kijkt het personeel me aan en in de rij wordt geconstateerd dat de oplossing zo wel heel erg eenvoudig is. De klant met het betaalprobleem legt weer al haar geld op tafel en krijgt € 0,35 van de kassiëre terug. Dat geld schuift ze door naar mij en onder een dankjewel en ‘zodra ik u tegenkom zal ik die€ 0,15 terugbetalen’ verlaat ze de winkel. En ik sta met verwondering te kijken hoe een muntje van twintig cent kan groeien tot vijfendertig cent. Ik zeg maar niets, we kunnen eindelijk door. De champignons waren vijftien cent goedkoper geworden.

PS Eenmaal thuis realiseer ik me dat het winkelwagentje was ‘gehuurd’ voor een halve of hele euro dus dat de hele toestand nog eenvoudiger had kunnen worden opgelost.

Advertenties

Gepubliceerd door

carel de mari

Tot 2005 was ik werkzaam als productontwikkelaar en projectleider in verzekeringsland. Het moet daar geweest zijn dat ik getraind werd in het kort en bondig schrijven van notities en brochureteksten. Nu heb ik de grootst mogelijke moeite een verhaal in meer dan 1000 woorden te vertellen. Maar een verhaal vertellen, dat moet ik! In eigen beheer gaf ik eerder uit "Marokkaans koken en andere verhalen" (zie mijn weblog) en in de verhalenbundels "Adrenaline" en "30 Openbaringen" staat ook een bijdrage van me.

2 gedachten over “15 Eurocentjes”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s