Het groene hart in de lente

En ineens is het volop zomer. We hebben er maar meteen gebruik van gemaakt en zijn vanmiddag een eindje de Lopikerwaard in gefietst. Lekker dicht bij huis en toch helemaal buiten. De route leidde eerst aan de Utrechtse kant langs een van de mooiste veenriviertjes die het Groene Hart kent, de Vlist. Om het nuttige met het aangename te verenigingen hebben we daar een stop gemaakt bij onze eigen kaasboer. Die blijkt naast kaas en zelfgemaakt ijs nu ook andere streekproducten te verkopen.

Over de Mellah en Fez #MoM10

Mellah is Arabisch voor zout, vroeger een kostbaar goedje maar aan de Atlantische kust natuurlijk voldoende te vinden. En dus was het onderdeel van een levendige ruilhandel. De handel in zout was in Joodse handen in Fez en dus werd de wijk waarin de handelaren woonden Mellah, zout genoemd. Later zijn in Marokko alle Joodse wijken Mellah genoemd, ongeacht de manier van zakendoen waarmee de bewoners hun geld verdienden. Inmiddels zijn de meeste Joden uit Marokko vertrokken naar Israël. De achterblijvers wonen veelal in Casablanca, de stad waar nu het grote geld te verdienen is.

En nu zomer!

Zo, dit hele rijtje kan weg, naar boven, de kast in. Die hebben we voorlopig niet meer nodig. De kapstok raakt aardig leeg. De zomerjacks hadden er inmiddels ook een plekje gekregen en mogen het rijk de komende maanden alleen hebben. Het zal tijd worden.

De allereerste keer

Het was de allereerste keer dat ik het deed. Nooit eerder had ik ook zelfs maar de behoefte gevoeld maar nu moest het. Mijn Franse schoonzusje wilde het zo graag en dan kan ik geen nee zeggen. Ik moest me wel ergens overheen zetten, je doet zoiets niet zomaar. Neem van mij aan dat ik een zekere schroom overwonnen heb. Maar ik voelde best hoe belangrijk dit voor haar was. En dus, aarzelend, stapte ik de boekhandel in en vroeg waar ik de laatste Libelle kon vinden. Nooit eerder had ik dat tijdschrift gekocht. Ik vroeg er een tasje of papieren zak omheen zodat niet iedereen deze ogenschijnlijke misstap kon zien.

In de Libelle van deze week staat een interview met Pascale.

Energierekening

Eind vorige maand meldde ik in een blog dat ik via de Vereniging Eigen Huis de mogelijkheid had aan een energieveiling mee te doen. Ik heb van die mogelijkheid gebruik gemaakt en daar geen spijt van. Natuurlijk is de energierekening afhankelijk van het gebruik maar is dit gelijkblijvend dan bespaar ik de komende drie jaar ruim € 200 per jaar. Daar kun je toch weer een weekend je van weg en, doen we dat in de wintermaanden dan besparen we natuurlijk dubbel omdat de kachel thuis niet staat te loeien.

Nostalgische tour

En dan rijden we zomaar ineens door Noord Utrecht, dat wil zeggen het Noord Utrecht van de vijftiger jaren. De tijd dat ik in no time via Inundatiekade en Ezelsdijk de polders ten noorden van de stad in liep, stepte of fietste (met blokken op de pedalen, natuurlijk). De tijd dat het nog een akelig eind fietsen was om kikkervisjes te vangen bij de watertoren die nu midden in Overvecht staat. We rijden door Tuinwijk, Tuindorp en de Vogelenbuurt en doen het Griftpark aan. Herkenning, maar ook verbazing over de veranderingen, ze wisselen elkaar in rap tempo af. Herinneringen komen boven en roepen bij anderen weer herinneringen op.

Teamwork

Inmiddels zes jaar geleden trad ik toe tot het bestuur van de Stichting SWOS, een keuze waar ik nooit spijt van heb gehad. Een heerlijk team om mee te werken, en dat geldt dan zowel voor bestuur als medewerksters. De resultaten zijn er dan ook naar. Inmiddels rond de 130 vrijwilligers die zich op allerlei terrein inzetten. Gisteren was weer een feestdag. Na een lange bestuursvergadering waarin we weer een nieuw bestuurslid mochten begroeten, waren we uitgenodigd door de medewerksters voor een etentje. De SWOSmeisjes, zo noemen ze zichzelf, wilden het bestuur bedanken voor de prestaties die voor en tijdens de verhuizing, eind januari, geleverd waren. Het kostte wat moeite om een geschikte datum te vinden maar nu kon het er echt van komen. Ik moet eerst even vertellen dat in april vier van de zes SWOSmeisjes met een van de bestuursleden op eigen initiatief en eigen kosten een korte vakantie in Marokko gevierd hadden. Een vakantie waarvan ze vol verhalen en met massa’s foto’s en filmpjes waren teruggekomen. Het thema voor het etentje was daarom snel gevonden, we kregen een heerlijke Marokkaanse maaltijd voorgeschoteld. Degenen die mijn boek, , gelezen zullen begrijpen wat een lol de meiden in de keuken gehad hebben. Het is ze van harte gegund! Pastrilla, couscous en tajine waren voortreffelijk, laat dat maar aan Nadia over. En kijk eens hoe feestelijk de dames als oriëntaalse schonen de maaltijd opdienden!
Vandaag een balansdag, dat is mijn straf! Bedankt, meiden!